Árbók Tryggingarstofnunar ríkisins - 01.12.1956, Blaðsíða 15

13
vikur, unnar í þjónustu þeirra. Sé um tímavinnu að ræða, telst vinnuvikan 48
stundir. Iðgjald þetta greiða og bifreiðastjórar, sem aka eigin bifreið í atvinnu-
skyni. Upphæð iðgjalds skal ákveðin með reglugerð fyrir eitt ár í senn. í reglugerð
skal og ákveða, hversu meta skuli til vinnuvikna störf barna og fósturbarna eldii
en 16 ára, sem dvelja og starfa á heimilum foreldra sinna, svo og störf barna, ungl-
inga, gamalmenna og öryrkja, sem dvelja og vinna hjá vandalausum án verulegrar
kaupgreiðslu.
III. KAFLI
Slysatryggingar.
A. Almenn ákvœði.
30. gr. — Slys er það, samkvæmt lögurn þessum, ef maður slasast við vinnu,
svo að hann deyr eða verður óvinnufær.
Maður telst vera við vinnu, ef liann er í sendiferðum í þágu atvinnurekstrar
eða í nauðsynlegum ferðum til vinnu og frá, enda sé aðeins um að ræða ferðir, sem
farnar eru samdægurs milli vinnustaðar og heimilis eða matstaðar. Sama gildir
um ferðir sjómanna í erindum í þarfir útgerðarinnar eða fyrir sjálfa sig í erindum,
er leiðir beint af starfi þeirra sem sjómanna.
Til slysa teljast atvinnusjúkdómar, svo sem hvers konar fingur- og handar-
mein, er menn fá við sjómennsku, fiskvinnu, slátrun og aðra þá vinnu, sem sér
staklega er hættuleg að þessu leyti, enda kenni menn meinsins fyrst á meðan þeir
stunda vinnuna eða innan þess tíma, að rekja megi orsakii þess til hennar. Ákveða
skal í reglugerð, hverja sjúkdóma aðra skuli telja atvinnusjúkdóma.
31. gr. — Þegar að höndum ber slys, sem ætla má bótaskylt samkvæmt Iög-
um þessum, skal atvinnurekandi senda tafarlaust tilkynningu um slysið í því formi,
sem Tryggingastofnunin skipar fyrir um, til lögreglustjóra eða umboðsmanns hans
(í Reykjavík til Tryggingastofnunarinnar). Lögreglustjóri sendir tilkynninguna til
Tryggingastofnunarinnar ásamt nauðsynlegum upplýsingum. Ef atvik að slysinu
eru óljós eða mál ekki nægilega upplýst eða ástæða til að ætla, að slysið hafi orðið
af hirðuleysi eða lélegum útbúnaði, svo og ef Tryggingastofnunin óskar þess, skal
lögreglustjóri rannsaka málið fyrir rétti.
Ef sá, sem átti að tilkynna slys, hefur vanrækt það, skal það eigi vera því til
fyrirstöðu, að sá, sem fyrir slysi varð, eða eftirlátnir vandamenn hans, geti gert
kröfu til bóta, ef það er gert áður en ár er liðið, frá því að slysið bar að höndum.
32. gr. — Launþegi telst hver sá, sem tekur að sér vinnu gegn endurgjaldi, án
þess að vera sjálfur atvinnurekandi í því sambandi, hvort sem um er að ræða tíma-
kaup, föst laun, aflahlut eða greiðslu fyrir ákvæðisvinnu.
Um eftirtalda menn gilda sömu reglur og um launþega:
a. Nemendur við iðnnám samkvæmt lögum nr. 46/1949.
b. Utgerðarmenn, sem sjálfir eru skipverjar.
c. Ökumenn á eigin ökutækjum og stjórnendur aflvéla, sbr. 43. gr. 5. mgr.
d. Þá, sem vinna að björgun manna úr lífsháska.
Launþegar teljast ekki þeir, sem eingöngu taka vinnu heim til sín eða á vinnu-
stað, sem þeir sjálfir ákveða, eigi heldur þeir, sem taka að sér lausavinnu. Með
reglugerð skal setja nánari ákvæði um það, hvað telja beri starf á heimili og lausa-
vinnu í þessu sambandi. Ekki skal þó undanskilja þá launþega, er stunda lausa-
vinnu, sem sérstök áhætta fylgir.
Hjónin teljast hér bæði atvinnurekendur, og eru börn þeirra, yngri en 16 ára,
foreldrar og fósturforeldrar ekki launþegar samkvæmt þessari grein.