Árbók Tryggingarstofnunar ríkisins - 01.12.1956, Qupperneq 27

25
kröfurétt á hendur barnsföður, og fer um innheimtu slíkrar kröfu eftir 76. gr. fram-
færslulaga.
Innheimtumaður, sem annast innheimtu á endurgreiðslukröfu vegna barnalíf-
eyris, getur leitað aðstoðar lögreglunnar til þess að ná til skuldarans.
Verði vanskil af hálfu meðlagsskylds aðila, skal innheimta kröfuna hjá fram-
færslusveit hans, og telst fjárhæðin framfærslustyrkur veittur honum, Eignast
Tryggingastofnunin að öllu leyti sama rétt á hendur framfærslusveit föður og dvalar-
sveit móður hefur samkvæmt framfærslulögum, þar með talinn sá réttur að leita
yíirvaldsúrskurðar um sveitfesti barnsföður samkvæmt 76. gr. framfærslulaga. Skal
Tryggingastofnunin svo fljótt sem verða má og eigi síðai en innan 12 mánaða frá
greiðslu lífeyrisins bera fram kröfu um endurgreiðslu á hendur framfærslusveit
barnsföður, og skal hún þá greiða skuldina innan 6 mánaða frá móttöku kröfunnar.
Nú vanrækir framfærslusveit að sinna kröfunni, og getur þá Tryggingastofn-
unin krafið ríkissjóð greiðslu samkvæmt 50. gr. framfærslulaga, en þó skulu slíkar
kröfur gerðar eigi síðar en tveim áium eftir að krafan hefur verið send framfærslu-
sveit. Nánari ákvæði um endurgreiðslu setur ráðuneytið með reglugerð.
Ákvæði þessarar greinar skulu gilda, eftir því sem við getur átt, um greiðslu
barnalífeyris, sem fráskildar konur fá úrskurðaðan með börnum sínum.
84. gr. — Ógift móðir, sem verður að fella niður vinnu og missir tekjur sínar
vegna barnsburðar og leggur fram úrskurð á hendur barnsföður fyrir barnsfarar-
kostnaði eða hefur gert ráðstafanir til að afla sér slílts úrskurðar, á rétt á því, að
Tryggingastofnunin greiði henni, auk fæðingarstyrks skv. 19. gr., allt að kr. 300.00
á mánuði í allt að 3 mánuði samanlagt fyrir og eftir barnsburð, enda liefur þá
Tryggingastofnunin endurkröfurétt á hendur barnsföður og sveitarfélagi á sama
hátt og í 83. gr. segir um endurkröfurétt á barnalífeyri.
85. gr. — Tryggingastofnunin skal veita viðurkenningu sérstökum lífeyrissjóð-
um, sem stofnaðir hafa verið eða stofnaðir kunna að verða til þess að lata í te elli—,
örorku-, ekkju- og barnalífeyri, enda uppfylli þeir þau skilyrði, sem Tryggingastofn-
unin setur fyrir slíkri viðurkenningu. Það skal m. a. sett sem skilyrði, að þeir veiti
félagsmönnum sínum elli-, örorku-, ekkju- og barnalífeyii, er ekki sé lægri en tryggður
er með lögum þessum. Félagsmenn slíkra sérsjóða og lögboðinna lífeyrissjóða greiði
til Tryggingastofnunarinnar iðgjald, er miða skal við þær bætur, er þeir gætu átt
kröfu til frá Tryggingastofnuninni. Ráðherra ákveður iðgjöldin að fengnum tillögum
Tryggingastofnunarinnai. Tryggingaráð getur lcrafizt þess, að iðgjaldið sé innheimt
af sérsjóðunum, svo og að þeir slculdbindi sig til að gera Tryggingastofnunina skað-
lausa af þeim félagsmönnum, sem hverfa úr sjóðnum til almannatrygginganna. —
Þessii sjóðir skulu greiða sjúkrasamlagsiðgjöld örorkulífeyrisþega sinna og elli-
lífeyrisþega, sem orðnir eru 67 ára, enda færi þeir sönnur á, að tekjur þeirra séu
ekki svo háar, að valda muni missi lífeyris samkvæmt 22. gr.
Tryggingastofnunin annast reikningshald og daglega afgreiðslu þeirra lífeyris-
sjóða, sem lögum samkvæmt eiga að vera í hennar vörzlu, og getur telsið að sér sams
konar störf fyrir aðra lífeyrissjóði, sem viðurkenndir eru samkvæmt grein þessari.
86. gr. — Fastir starfsmenn skulu aldrei missa neins í af launum sínum, í
hverju sem þau eru greidd, fyrstu fjórtán dagana eftir að þeir forfallast frá vinnu
sökum sjúkdóma eða slysa, en njóta skulu þeir kaupgreiðslu um lengri tíma, ef
svo er mælt fyrir í sérstökum lögum, samningum eða slíkt leiðir af venju í þeirri
starfsgrein.
87. gr. — Heimilt er ráðherra að semja við erlendar tryggingastofnanir um
gagnkvæm réttindi íslenzkra og erlendra þegna um þau hlunnindi, sem almanna-
tryggingarnar veita.
4