Úrval - 01.01.1976, Side 46

44
ÍIRVAL
inni og Annálunum, strádrap allan
innrásarherinn, 185 þúsund manns.
Þessa sömu nótt skrásetja kínverskar
bækur mikinn óróleika á himni. ,,Um
nóttina,” segir Bambusbókin, og tilgrein-
ir hvaða dag, ,,féllu stjörnurnar eins og
regn. Jörðin skalf. ” Franskir vlsindamenn
reiknuðu út, að þetta myndi hafa verið 23.
mars 687 f. Krist. Rómverjar héldu þann
dag hátíðina tubilustrium, sem voru mikil
hátrðahöld til dýrðar herguðnum — Mars.
A sumum stöðum bar svo við, þegar
Mars gerði sína srðustu atlögu að Jörðinni,
að sólin, sem var að rrsa, féll aftur r sæ,
eins og aftur yfir sig. Þetta orsakaðist af
þvr að þyngdarafl Mars hafði áhrif á halla
Jarðarinnar, áhrif, sem nærri leiðréttu
þau, sem Mars hafði haft á halla
jarðarinnar um það bil kynslóð fyrr. ,,Svo
sólin kom aftur um tru gráður, en það var
það horn, sem hún hafði breytt sér á
sólsktfunni t Ahaz,” segirjesaja.
I fyllingu trmans varð himinninn leks
rólegri. Mars var kominn út fyrir seilingu
jarðar. Og Venus, sem hafði fengið
áberandi sess á himni og komist t
hvirfilpunkt, seig nú aftur og varð
morgun- og kvöldstjarna, sem aldrei
kemst I hvirfilpunkt.
Samkvæmt Velikovsky hlýtur Mars
einnig að geyma einhverja sönnun þess, að
hann hafi „leikið lausum hala” t geimn-
um. Hann giskaði á að Mars hefði, að
minnsta kosti að hluta, jarðskorpu ltka
tunglinu, fulla af gígum og sprungum.
Og það hefur sannast. Stjörnufræðingum
til undrunar hafa myndir, sem borist hafa
til jarðar frá könnunargeimförum, sýnt að
jarðskorpa Mars er örum slegin, stórir
gígar skarta þar, hrikalegar gjár og glufur
og annar vitnisburður um jarðfræðilegan
óróa. Velikovsky hefur haldið því fram
síðan 1945, að í lofthjúp Mars sé mikið af
hinum sjaldgæfu gastegundum argon og
neon, þótt sérfræðingar fullyrtu, að alls
ekkert benti til, að svo væri. Fyrir rúmu
ári gaf rússneskt könnunarfar á Mars þær
upplýsingar að í útþynntum lofthjúp
stjörnunnar væri verulegt magn af argon
og neon.
Tunglið hefði líka átt að bera vitni um
þessa atburði. 21. júlí 1969 steig maður-
inn í fyrsta sinni fæti á tunglið. Þann dag
birti New York Times grein eftir Veli-
kovsky, þar sem hann setti fram spádóma
stna varðandi tunglið:
,,Ég held þvl fram, að fyrir minna en
þrjú þúsund árum hafi jarðskorpan á
tunglinu verið bráðin, og að hún hafi
ólgað. Steinar og hraun gæti sennilega
haft mikið segulmagn. Mér kæmi ekki á
óvart, þótt jarðbik fyndist í tunglsteinum,
kolefni eða kolefnasambönd. Ég held því
fram, að feiknamikil geislun finndist á
sumum stöðum vegna innri ólgu hnattar-
ms. Ég held því líka fram, að tungl-
skjálftar hljóti að vera tíðir.”
Þessir spádómar og fleiri voru sendir
H.H. Hess, formanni geimvlsindaráðs
þjóðlegu vísindaakademlunnar. Flestir
stjarn- og jarðfræðingar álitu þá langsótta,
ef ekki út í bláinn. Þeim til undrunar
reyndust rannsóknir á sýnishornum, sem
sex Appolóferðir til tunglsins fluttu til
Jarðarinnar, staðfesta fullyrðingar Veli-
kovskys.
VÍSBENDINGAR UM HAMFARIR.
í leit sinni að sönnunum fyrir öngþveiti
1 geimnum tók Velikovsky að velta fyrir sér
einum af hornsteinum nútima iíffræði —
þróunarkenningu Darwins. Því í beinum
fjölda dýra. sumra útdauðra en .sumra
ennþá til, sér hann sannanir fvrir skyndi-
legri gereyðingu eða stökkbreytingum,
ekki hægfara þróun. í ,Jörð í umróti”
(Earth in Upheaval), bók sem á að leiða