Úrval - 01.01.1976, Qupperneq 88

t
86
starfa við sjúkrahúsið. Útveggirnir voru
málaðir með múrsteinamynstri, að við-
baettum gluggum, og á því var gerfi-
strompur og sjónvarpsloftnet. O.g nú
þegar útlit var fyrir stækkun fjölskyld-
unnar, var húsinu gefið heimilisfangið
„Hvoipagata 866” og var þvý bætt við
fyrir ofan nafnið hennar sem stóð á
skilti yfir dyrunum. Tölurnar voru ein-
kennistölur deildarinnar á vissum eyðu-
blöðum. Hvolpagata var uppfinning barn-
anna sjálfra.
I starfsþjáifunartimum gerðu börnin
hvolpakví samkvæmt hundabók, sem þau
voru með. Allir tóku þátt í því. Kvíin
var á skrifstofu fröken Williams, með
rifnum dagblaðapappír á gólfinu. Allt
var tilbúið á 63. deginum. Snemma um
morguninn fór að bera á að Skeezer
leið ekki vei. Ákveðin lagðist hún í kvína,
og byrjaði að sleikja sig af miklum
ákafa. Hópur barna settust við glugga
í næsta herbergi, og fylgdust steinþegj-
andi með. Fyrsti hvolpurinn kom klukkan
6.30. Skeezer beit í himnuna, sem
umlukti hvolpinn, og reif hana utan af
honum. Svo sleikti hún hann kröftuglega
til að þurrka hann og koma lagi á önd-
unina. Hún hafði varla lokið þessu,
þegar sá næsti kom. Og svo ennþá einn.
Klukkan níu voru níu hvolpar komnir
á spena. Það var visst öryggi fyrir börnin
að sjá, að Skeezer vissi nákvæmlega hvern-
ig hún átti að meðhöndla þessa litlu
kroppa, til að koma þeim á spena.
,,Fékk ég mjólk hjá mömmu minni,
eins og hvolparnir fá hjá Skeezer?”
spurði Rosey Ann.
,,Alveg eins,” svaraði Tillie litla.
,,Nei, ekkialveg eins,” bætti Aron við.
En Rosey Ann var ánægð. „Þessvegna
þykir mér svo vænt um mömmu mína.”
Allt sem snerti hvolpafylli Skeezers,
ORVAL
fæðingu og fyrstu stundir hvolpanna,
hafði verið útskýrt fyrir börnunum. Flest
þeirra höfðu haft skrumskældar hug-
myndir um kynlíf og getnað. Nú höfðu
þau séð, að ekkert óhreint var við þetta.
Þau myndu ekki I bráðina gleyma því,
hvernig Skeezer var, þegar hún frelsaði
einn hvolpinn á fætur öðrum úr himn-
unni, sem umlukti þá, sleikti þá og
þerraði.
„Enginn kærir sig um mig, eins og
Skeezer kærir sig um hvolpana sína,”
sagði Tillie eins og við sjálfa sig.
Önnur telpa, sem hét Jessie, var að lita
í litabók. Þegar hún hafði lokið við
myndina, gekk hún yfir í herbergið,
þangað sem Tillie sat og sagði. „Færðu
þig svolítið, svo ég geti setið hjá þér.”
Tillie færði sig svo telpan gat sest.
Jessie tók utan um hana og sagði: „Ég
hugsa, að þau hérna í CPH kæri sig um
þ'g”
Eftir því sem hvolparnir stækkuðu,
skiptust hlutverk Skeezers á milli þess
að vera umhyggjusöm móðir, ærslafeng-
inn leikfélagi eða strangur uppalandi.
Börnin sáu, að ailt naut umönnunar
hennar. Hún tók eftir og ávítti ef
þess þurfti með. Hún gat verið ströng og
uppeldisaðferðir hennar voru aldrei neitt
hálfkák. Það var gáskafulli hvolpurinn,
sem fékk kröftugt högg með framfæti
hennar, og þrjóskufulla hvolpinum ýtti
hún til hliðar með trýninu. Enginn varð
meiri ástar aðnjótandi en annar; hver og
einn naut alls þess, sem hún hafði upp
á að bjóða.
En þegar hvolparnir voru tveggja mán-
aða, höfðu flestir þeirra eignast ný heim-
ili. Skeezer var tilbúin að skilja við
hvolpana sína. Börnum, sem höfðu þjáðst
af ofverndun, fannst þetta furðulegt.