Úrval - 01.01.1976, Síða 89

SKEEZER, HUNDURINN SEM LÆKNADl
87
Skeezer ætlaði ekki að halda í þá,.
heldur yfirgefa þá á réttum tíma.
Þegar síðasti hvolpurinn var farinn frá
henni, stóð hún 1 salnum og virti fyrir
sér umhverfið. Þegar dyrnar lokuðust,
snéri hún sér að börnunum og lét sig
hrasa af ásettu ráði utan í þau, tii að gá
hvort einhver væri til í að leika. Nokkrum
vikum siðar var gerð á henni aðgerð,
svo hún ætti ekki fleiri hvolpa. Þvi S.keezer
var hundur, sem hafði ákveðið hlutverk.
Nú hafði hún alið upp börnin sín og
nú vissi hún hvers ungviðið þarfnaðist:
leikja og kyrrðar, ástar og uppeldis,
jafnt af öllu. Nú voru það dvalarbörnin
á sjúkrahúsinu, sem hún átti að lita á
sem fjölskyldu sína.
TELPA ER TELPA.
Hún hefði aldrei átt að fæðast, en hún
gerði það nú samt. Foreldrarnir höfðu
ekki einu sinni ákveðið hvað hún ætti að
heita en sama dag og hún fæddist sá
móðir hennar skær-appelsínulitan fugl út
um gluggan og spurði hvað hann héti.
Henni var sagt, að hann héti oriole (gull-
þröstur).
,,Það er fallegt nafn. Látum barnið
heita það.’’
Úrræðalaus faðir og heimsk móðir, sem
vann við og við í verslun, með búða-
gluggagláp sem aðaláhugamál. Hún eyddi
tímanum í að horfa á hluti, sem hún
myndi aldrei geta eignast, og gerði ekkert
til að skapa sitt eigið heimili. Barnið
óx og hlaut litla umönnun og ennþá
minni ást. Fyrstu hljóðin, sem hún heyrði
og átti eftir að heyra langoftast, var hávað-
inn I sjónvarpinu, sem var stillt hátt, svo
það vfirgnæfði barnsgrátinn. Það var
hávaði allt í kringum hana og þegar hún
byrjaði sjálf að hjala og mynda orð,
hiustaði enginn á það.
Þegar hún var sex ára fór hún I skóla.
Þegar hún kom heim frá annríkinu í
kennslustofunni, varð hún að príla upp
stigana, sem lágu að sóðalegu íbúðinni
á annarri hæð, opna dyrnar með sínum
eigin lykli og hrópa á mömmu sína. Ef
hún fékk ekkert svar, varð hún gagntekin
hræðslu. Klukkutímum síðar komu for-
eldrar hennar heim og þá kannski með
hóp af kunningjum sínum. Þá varð lítið
úr kyrrðinni, heldur háværar samræður,
hlátrar og rokktónlist. En litla stúlkan
hélt áfram að vera einmana og afskipta-
laus og huggaði sjálfa sig með dag-
draumum.
Þegar Oriole var átta ára, fannst henni,
að þar sem hún héti fuglsnafni, gæti hún
vel verið að hún væri í rauninni fugl í
dulargerfi. Hún söng meira en hún talaði.
Hana langaði að fljúga burtu frá þessum
þrúgandi einmanaleika. Kannski gæti hún
flogið ef hún væri léttari, og hún borð-
aði minna og minna. Foreldrar hennar
voru þeir stðustu, sem tóku eftir þvi
hve lystarlaus og mögur hún var orðin.
Á endanum fór skólahjúkrunarkonan með
Oriole til læknisins, sem bað um að fá að
hitta foreldra hennar.
Þegar móðir hennar var upplýst um
ástand barnsins, kallaði hún æst uppyfir
sig. ,,En kæliskápurinn er fullur af mat.
Allt, sem Oriole þarf, er að ná í hann
þar. Ég veit ekki hversvegna hún borðar
ekki nóg.”
Læknirinn útskýrði, að vaxandi barr.
þarfnaðist fletra en matar. „Barnið þitt er
ákaflega innilokað,” sagði hann. ,,Það
myndi gera henni gott að fá sálfræði-
aðstoð eins fljótt og hægð er.” Foreldrar
Oriole voru langt frá því að vera áhyggju-
full, þau sáu, að á þann hátt gætu þau
lifað lífinu hindrunarlaust. Oriole kom til
CPH fvrir atbeina skólahjúkrunarkon-
unnar.