Úrval - 01.01.1976, Síða 112

110
ÚRVAL
Þessvegna lét húsbóndinn nýja verka-
manninn sinn ekki vinna mikið. Aftur
á móti lét hann hann fá gott að borða og
klæddi þennan iðjuleysingja vel.
Árið leið og húsbóndinn lét unga
manninn hafa gullpening, eins og samið
hafði verið um, og svo var hann sendur
heim.
Þegar þangað kom spurði faðir hans:
, Jæja, varstu duglegur?”
, Já, faðir.”
„Fékkstu laun fyrir vinnuna?”
,Jí.”
, ,Sýndu mér hvað þú fékkst. ’ ’
Sonurinn rétti föður sínum gullpening-
inn. Faðir hans tók við honum og henti
honum út 1 ána, án þess svo mikið sem
að horfa á eftir honum. Sunurinn sýndi
engin undrunarmerki og gaf þessu furðu-
lega háttalagi föður srns engan gaum.
,Jæja, sonur minn,” sagði faðir hans.
,,Þú verður að vinna annað ár. ” Og hann
fór með hann til annars þorps og annars
húsbónda. En eins og sá fyrri hafði gert,
hugsaði þessi húsbóndi: ,,Hvað nú, ef
drengurinn hefur verið ráðinn til mln til
að gá að, hverskonar maður ég er? Nei,
ég læt hann ekki vinna, því þá getur hann
síður sagt að ég sé strangur og grimmur.”'
Nýji húsbóndinn lét lata, unga mann-
inn alveg ráða: ef hann vildi vinna gat
hann það, ef hann vildi það ekki þurfti
hann þess ekki. En hann gaf honum gott
að borða og líka góð föt.
Árið leið og húsbóndinn lét unga
manninn hafa gullpening og sendi hann
heim.
Þegar ungi maðurinn kom aftur heim
til sín spurði faðir hans:
,Jæja, sonur minn, varstu duglegur?”
, Já, pabbi.”
,,Fékkstu laun fyrir vinnuna?”
, Já.”
,,Réttu mér þau. ”
Ungi maðurinn rétti föður sínum gull-
peninginn og faðir hans kastaði honum
út í ána. Sonur hans tók þessu fálega
og spurði einskis. En gamli maðurinn
fann að eitthvað var öðru vísi en það
átti að vera og málin gengu ekki eins
og hann ætlaðist til. Hann ákvað að ráða
son sinn sem verkamann þriðja árið — í
þorpi iangt í burtu.
,,Ég sé að þú ert ekki frkur,” sagði
faðirinn við nýja húsbónda sonar srns,
,,svo ég ætlast ekki til að hann fái laun,
láttu son minn yinna fyrir brauði sínu!”
Nýji húsbóndinn skildi þegar, að ungi
maðurinn hafði verið ráðinn til hans í
sérstökum tilgangi. Hánn lét iðjuleysingj-
ann fara að vinna, strax fyrsta daginn og
gaf honum ekki að borða fyrr en á kvöld-
in eftir sólsetur.
Og þannig liðu dagarnir: húsbóndinn
fór á fætur í dögun til að vinna og vakti
unga manninn til þess að hann gerði það
líka. Hann vann hvíldarlaust og leyfði
unga manninum heldur ekki að hvíla
sig.
Letingjanum fannst vinnan of erfið.
Hann kveinaði og kvartaði og svitnaði,
en það var eins og húsbóndi hans tæki
ekki eftir þvr. Þess 1 stað endurtók hann
hvað eftir annað: „Taktu eftir hvernig
ég vinn, þú verður að vinna eins og ég.
Þú mátt ekki vera eftirbátur minn.”
Ungi maðurinn sá, að það var ekki
nokkur von um að sleppa við að vinna, og
með tímanum vandist hann þessari erfiðu
vinnu svo að engin þörf var til að hvetja
hann við störfin. Áður hafði húsbóndi
hans þurft að ýta við honum og hrópa til
hans, svo að hann héldi áfram við vinn-
una, en nú kom það stundum fyrir. að
hann hrósaði honum.
Á þennan hátt stritaði ungi maðurinn í