Tíðindi Prestafélags hins forna Hólastiftis - 01.01.1899, Blaðsíða 33

leysinu ekkert annað er við að gjöra, en að leggja í dýpstu
auðmýkt og mcð kjartanlegri fyrirgefningarbæn í miskunar-
liendur liins líknsama, lieilaga dómara. En allra grátlegast
væri það þó, ef samvizkan segði manni, að dagsverkið hefði
verið slælega og hirðulanslega unnið, — unnið að eins til
að fá sína lífsstöðu og sín laun, svo að vér liefðum þegar
vor laun úttekin. En jiegar vér íliugum þetta, þá beygir
hjarta mitt sig í auðmýkt niður fyrir altsjáanda Guði, og bið-
ur innilega: »0 Guð! vertu oss syndugum í Jesú nafni
líknsamur.d [>ví að liver af oss getur eigi ásakað sig fyrir
gáleysi og tómlæti í verki köllunar sinnar?
Hvor er annars köliun vor? Svarið má orða á marga
vegu; eg ætla nú að orða svarið svona: «Köllun vor er, að
g j ö r a m c n n i n a v i t r a o g g ó ð a, k o m a þ e i m í s e m
nánast trúar- og kærleikssamb-and við Guð föð-
ur og þann, sem hann sondi Jesúm Krist. Við það
samband kemur sjálfkrafa breyting til góðs á bjartalag og
begðun mannanna, æ meir og meir eptir því sem þetta sam-
band verður breinna, sannara og dýpra. fetta er hin sanna
framför í heiminum, því að livað duga allar ytri framfarir,
allar listir og vísindalegar uppgötvanir, meira að segja, í iðn-
aði og atvinnuvegum, cf mennirnir balda áfram að vera ó-
breinir, og í einu orði, vondir á ýmsan liátt? Hvað dugar
að fá nýa jörð, nema Guð verði þar alt í öllu? Hvað duga
umbætur og mentun, nema fólkið fái með þeim Paradís?
En þá þarf fólkið að verða nýtt fólk, þá mega ekki að cins
ytri lífsskityrðin batna, beldur þarf um fram aH að skapast
í fólkið nýtt bjarta: gott og viturt bjarta, betra cn nú, vitr-
ara en nú. jpessar umbætur á sálunum eru vort hlutverk, og
erviðara blutverk licld eg að ekki geti verið til. Ytri urn-
bætur eru oft. barla erviðar, en innri umbætur miklu fremur.
Og undir þeim er þó einmitt lífið og krafturinn ogbinsanna
gæfa í lífinu komin. [>að befir verið, er og verður óumræði-
lega mikils vert, að ná gufu og rafmagni í sína þjónustu, en
enn miklu meira er, að ná fullu valdi yfir sjálfum sór, vfir