Tíðindi Prestafélags hins forna Hólastiftis - 01.01.1899, Blaðsíða 21

Tíðindi Prestafélags hins forna Hólastiftis - 01.01.1899, Blaðsíða 21
á sinn fcíma og á lífsstefnur og lífsskoðanir sinna samtímis- manna, einkum [tegar eigi er unt að hafa náin persónuleg kynni nema af örfáum, en önnur kynning er af bókum og blöðum. En fyrir þann, sem hefir tekist þann vanda á hend- ur, að efla Guðs ríki á meðal manna, og að beina lífsstefnum manna réttan veg, og að gjöra rangar lífsskoðanir réttar, er þekking samtímismanna eins nauðsynleg, og sjálfsþekkingin er fyrir einstaklinginn. Til að lækna meinin þarf að þekkja þau. Hvers krefst tíminn af mér sem presti? Eða skyldu kröfurnar til prestanna vera á öllum tímum hinar sömu? Breytast ekki tímarnir, mennirnir og kröfurnar? Enginn mun neita því. Er ekki mesti munur — já, blessunarríkur mun- ur á því, að vera nú á tímum prcstur og prédikari Krists og Guðs ríkis í kristnum löndum, eða að vera kristinn prédikari á fyrstu öldunum eftir Ivrist? J>ér þekkið muninn á þessu, svo eg þarf ekki að útskýra hann. Prestar, er taka við prestsembætti í kristnum söfnuðum, eru nú ckki sendir út eins og lömb meðal úlfa, eins og á tímum hinna fyrstu ahla eftir Krist. Og prédikarar þessa lands eru ekki undirorpnir sömu freistingum og liættum og þrautum, eins og prédikarar Krists meðal heiðingjanna. Pin mun eigi enn eiga við að á- minna oss með þessum orðum frelsarans: »Verið kænir sem höggormar, og einfaldir sem dúfur.« ? Skyldi kristinn prest- ur ekki enn í dag þurfa að sameina hyggindi og hrekkleysi, alvöru og mildi, vísdóm og sakleysi til þess, að geta eflt ríki meistarans? Skyldi kristinn prestur, liver sein liann er og livar sem hann er, nokkurn tíina geta sagt eöa mega segja: »Mig varðar ekkert um tákn tímans; mér koma ekkert við lífsskoðanir og hegðan mannanna. [>cir liafa sjállir ábyrgð á sér.« Nei, trúr verkamaður í víngarðinum þarf sem allra bezt að þekkja sinn víngarð, og hvernig liann á að bera sig til, svo að sem bezt geti vaxið í honum alsstaðar. Garður- inn er ekki alsstaðar jafn vel lagaður fyrir rækt, og sumstað- ar eru í honum óræktarblettir, þar sem sérstaklega vill vaxa arfi og illgresi. Og sinn reiturinn þarf hverja meðferðina í
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66

x

Tíðindi Prestafélags hins forna Hólastiftis

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíðindi Prestafélags hins forna Hólastiftis
https://timarit.is/publication/39

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.