Tíðindi Prestafélags hins forna Hólastiftis - 01.01.1899, Síða 50

50
»Æ, líkna, faðir, fljótt, úr djúpi sj'ndar,
ef faðir ertu þinnar spiltu myndaru.
Mér fanst eins og styndi hið biksvarta bjarg,
sem á brjósti mér lá,
það var eitthvert óskaplegt örvænufarg,
sem yfir mig brá;
»Ó, eintóm heljar brelling fyrir stafni,
ó, bjálpa, faðir, mér í Jesú nafni!«.
pað rann eins og dagur í dimmunui þá,
í djúpinu ljós,
og huggunar stjörnu þá bjartri við brá,
sem blikandi rós,
er sendi frið í friði borfið bjarta
og fögnuð inn í dauðamyrkrið svarta.
þ>að rann eins og sól upp úr sortanum þá,
er svæfði minn liarm,
bið vökvandi tár mína vætti brá,
það vætti minn barrn.
þ>á fann eg loksins frið í dauðans stafni,
þá fann eg: það var líkn í Jesú nafni.
Og sortinn, bann livarf, og eg sá bann ci meir;
eg sá þína náð,
ó Guð, og eg fann ei þann grimmbeitta geir,
er gerði mig bráð
þess harmadjúps, er lijarta dáið særði,
og bel og dauða mór að brjósti færði.
Ó, lof sé þér, Guð, þú ert lífgandi hlíf
fyrir lifandi sál;