Tíðindi Prestafélags hins forna Hólastiftis - 01.01.1899, Qupperneq 62

<’>2
3. NÚ.
Kecítatíf.
Öldin síðsta, ðldin stóra! einnig þú til viðar snýrð.
Hetjumóðir, hver fœr metið liamingjti þína, rausn og dýrð?
pú lief’r fjörgað foldu alla, farið eldi tíð og rúm,
vakið alt, og listaljóma lífgað — nema dauðans liúm!
Orð þín voru: »Endurfæðist! Eining verði sérhver Jijóð;
íolkið vakni, fjötrin bresti, frelsið kveði sigurljóð!«
Og til flýtis boði’ og bótum bál þú t.ókst og járn og eim,
furðumögn, og funaleiftrin fest sem net um þveran heim!
Mikla öhl, þitt móðurhjarta mundi líka vora storð;
Jiví við vorar vöggur kvaðstu vonarmál og frýuorð.
Margir heyrðu, margir stríddu, margur vaskur hneig í val,
meðan lífsins ljóð þín hrundu, líkt som vötn um sumardai.
Mun þó enn af knjánum komin klakalandsins veika Jijóð?
Sollin mein er seint að græða, — seint að yngja gamalt blóð.
Hvað þá? Yfir tún og tinda talar ný og máttug sól, —
skín og leiftrar yíir öllu — öllu — nema Hólastól!
Sóló.
Kall er komið, lievr:
Koma tveir og tveir,
fáir eins og forðum Jesú sveinar;
bera' ei stolu’ og staf,
stolza’ ei neinu af;
þurrar standa grænar trésins greinar.
Kall er komið, heyr:
»Kofni allir þeir,
sem þá nýu náðarköllun skilja!
Byrjið siðabót,
birtið aldamót!
Setjið þing með sigursterkum vilja!«