Morgunblaðið - 06.08.1978, Blaðsíða 10

Morgunblaðið - 06.08.1978, Blaðsíða 10
10 MORGUNBLADIÐ, SUNNUDAGUR 6. ÁGÚST 1978 Rœtt við hjónin á Ólafsvölhim áSkeiðum sem reka blandað Blaðamaður Mbl. Elín Pálmadóttiríheim- sókm á Ólafevöllum — Svona er þetta búið að vefra hér síðan á Landsmóti hesta- manna, skaut hún að blaðamann- inum til skýringar. Þá komu eigendur íslenzkra hesta til ís- lands í þremur leiguflugvélum. Og þar í hópi er fólk sem maður hefur hitt á Evrópumótum hestaeigenda og í sambandi við íslenzka hunda eða sölu á ullarvörum. Þeir vita að ég tala málin og að hér koma margir, svo þeir geta komið skilaboðum hvor til annars. Hér er því búinn að vera stöðugur straumur af Svisslendingum, Frökkum, Þjóðverjum og Norð- mönnum. Hér kom t.d. Norðmaður K jartan Georgsson og Sigríöur Pétursdóttir það var ég fjósamaður á Bessa- stöðum hjá Asgeiri Ásgeirssyni, en kúabúið var síðar lagt niður og ræktuð holdanaut, en því var líka hætt. Við Sigríður vorum þá trúlofuð og hún var við nám í Sviss, svo hún var aldrei á Bessastöðum. — Nú, það var greinilega engin framtíð í að búa á Reynisstað. Borgin sótti að og ekkert mátti byggja. Ég byrjaði þó með holda- kjúklinga, en fór að leita mér að jörð, segir Kjartan. Nokkrir staðir komu til greina, m.a. Saltvík á Kjalarnesi, sem reyndist of dýr. Þá gerði bóndi „Komumst yfir ótrúlega margt, sem okkur þykir skemmtilegt" sem hefur átt þegar fimm íslenzka hunda frá mér og vildi fá einn í viðbót. Og þetta fólk er að sækja fimm hvolpa, sem það ætlar að taka með sér á laugardag. Þetta er ósköp gaman, en maður getur orðið þreyttur stundum, eins og aðrir. Meðan Sigríður er að snúast í að ná í dýralækni, sem er flókið mál, því báðir næstu dýralæknar eru í sumarfríi og Gunnar Már Gunn- arsson í Laugarási sem leysir þá af, hefur ekki undir höndum réttan stimpil, er tekið til við að spyrja gestina. Þeir þurfa að bíða dýralæknisins, sem skoðar dýrin og skrifar vottorðin, en fá þau svo stimpluð í Reykjavík. Franska fjölskyldan býr skammt frá Strassbourg og á 8 íslenzka hesta og tvo íslenzka hunda. En sú þýzka á 10 íslenzka hesta og einn hund. Öll eru þau miklir aðdáendur íslenzkra hesta. Þau komu því á mótið, og hafa notað tækifærið til að ferðast um landið. Við brottförina eru þau svo komin til að sækja þessa fimm hvolpa, sem keyptir hafa verið á Ólafsvöllum, einn handa frönsku hjónunum, annan handa dóttur- inni, þann þriðja handa þýzku konunni og svo tvo fyrir vini. Annan þeirra hafði keypt maður, sem fór heim um Kaupmannahöfn og hinn var keyptur handa lítilli stúlku, sem hafði misst litla íslenzka hundinn sinn undir bíl og verið óhuggandi. Nú á að flytja hvolpana frá Keflavík í þar til gerðum plastkössum. Gestirnir segja að margir þeir, sem eigi og læri að dá íslenzka hestinn, vilji gjarnan fá hreinræktaðan íslenzk- an hund líka, þegar þeir kynnist honum. Svo kaupi þeir íslenzkar lopapeysur og reyktan lax, til að hafa meðferðist heim til sín. • Útflutningur f rá sveitabæ Útflutningsverzlun er ekki venjuleg búgrein á sveitabæ, svo eðlilegt er að grennslast fyrir um það, hvernig á henni standi þarna á Ólafsvöllum, þegar gestirnir eru farnir. En útflutningsverzlun Sig- ríðar, sem er orðin all umfangs- mikil, hefur orðið til eðlilega og smám saman. Sigríður er alin upp við viðskipti, eins og hún orðaði það, þar sem faðir hennar stundar það starf, og hún hefur löngum Á ólafsvöllum á Skeiðum er rekið blandað bú. Ekki kannski hið hetðbundna blandaða bú, nema að nokkru ieyti. En blandað íorðsins íyllstu merkingu. Þar er kúabú. íjárbá, hrossarækt, hundarækt og útílutningsverzlun. Aðþessari íjölbreyttu starisemi standa hjónin Kjartan Georgsson Sigrfður Pétursdóttir, sem þar búa. Heimilið bar vissulega merki um þessa miklu athaínasemi, þegar blaðamaður Mbl. renndi þar íhlað um sex leytið einn góðviðrisdag ísíðustu viku. Út úr stoíunni og eldhúsinu barst mannamál og mátti greina fimm tungumál. Þarna voru frönsk hjón með dóttur sína ogþýzk kona að kaupa íslenzka hvolpa og auk sinna eigin tungumála brugðu menn fyrir sig ensku. Og úr eldhúsinu bárust raddir stúlknanna, íslenzkrar og danskrar. Sigríður stóð ísímanum við að átvega dýralækni, vottorð og flutningskassa fyrir hvolpana með flugvélinni, milliþess sem hún ræddi við hvern og einn á hans tungumáli. haft tengsl við aðrar þjóðir, hefur góða menntun og tungumálakunn- áttu. Hún var í 4 ár við nám í Sviss, fyrst í klausturskóla í 8 mánuði og síðan í 3 ár við nám í félagsfræði. En frönsku var hún byrjuð að læra 10 ára gömul hjá séra Froman í Landakoti. Og þar sem bezta vinkonan í skóla í Sviss var ítölsk og Sigríður eyddi gjarnan leyfunum sínum á ítalíu, lærði hún ítölsku til viðbótar við þýzkuna, frónskuna og enskuna. En það var samt ekki fyrr en löngu síðar að bóndakonan tók að stunda útflutningsviðskipti, sem hófst eiginlega með því að greiða fyrir hestaútflutningi og sölu á íslenzkum hundum. Fólk var þá að biðja hana um að útvega lopapeys- ur af greiðasemi. Og verkefnið stækkaði af sjálfu sér. Og nú hefur hún rekið útflutningsfyrirtækið Röskva á Ólafsvöllum á Skeiðum í 4 ár. Þannig selur Sigríður ullarvörur til heildsala, fyrir milligöngu umboðsmanna erlendis, og á kaup- stefnum, sem hún hefur sótt. Fyrirtæki hennar hefur verið með á helztu sýningum í nágranna- löndunum, svo sem í Bella Center í Kaupmannahöfn, International Knitware Fashion í London og sýningu í Köln. Auk þess hafði Sigríði nú verið boðið að sýna í Kuwait, sem hún sagði að væri spennandi en alltof dýrt. Mest hefur hún selt til Þýzkalands, Austurríkis, Sviss, Norðurlanda, Bretlands, íriands og Japan. Flíkurnar eru hannaðar og framleiddar fyrir fyrirtækið víðs vegar um landið, bæði handprjón- aðar eftir módelum og saumaðar úr prjónuðum ullarvoðum, en frá þeim gengið og þeim pakkað heima á Ólafsvöllum. Kjartan hafði verið að sækja varning í sendingu og kom heim síðar. Þar voru margar fallegar flíkur, teiknaðar af ýms- um hönnuðum. Norskur hönnuður, sem gift er og býr austur í sveitum, Toril Malmö, er aðal- hönnuðurinn og þarna sáum við flík sem hönnuð er af hreppstjóra- frú og aðra eftir unga stúlku úr Landsveit. Það er til heill fjársjóður af góðum hugmyndasmiðum, segir Sigríður. Síðan lætur hún prjóna voðir á prjónastofum í Vík, á Hvolsvelli og víðar og sauma á saumastofum á Selfossi, í Vík og víðar. Og hún hefur samstarf við Borg h.f. í Víðidal, hefur umboð fyrir vörur þess til útflutnings. Hópur af konum í sveit á Suður- landi prjónar t.d. eitt peysumódel- ið, sem við sjáum þarna. Þetta er greinilega all umfangsmikið starf, og forvitnilegt að vita hvernig gengur að reka það á þennan hátt. — Ég er orðin húsmóðir í hjáverkum, segir Sigríður. Þessu fylgja heilmikil ferðalög innan- lands, svo maður er stundum ekki nema tvo daga heima í viku. Þó reyni ég að vera alltaf heima um helgar. Svo þarf að fara utan a.m.k. haust og vor, ræða við umboðsmenn og viðskiptavini og sjá um sýningarnar. — Vissir erfiðleikar eru því samfara að reka svona fyrirtæki frá sveitabæ, segir hún. En það hefur aftur á móti þann kost að yinnustaðurinn er heima og þann- ig betur hægt að vera húsmóðir, bóndakona* og útflytjandi í senn. En símakostnaður verður ákaflega miklu hærri og pósturinn kemur ekki nema annað hvert kvöld, svo að bréfin geta orðið of gömul. Því er nauðsynlegt að hafa telexað- gang. Við höfum telexþjónustu 3—4 fyrirtæki saman í Reykjavík. Stúlka tekur þar niður skilaboð til mín og hringir þau hingað. Ég svara um hæl og hringi skilaboðin til hennar. Einnig eru ferðirnar kostnaðarsamar, 86 km. leið til Reykjavíkur en eftir góðum vegi. — Það er mjög gaman að þessu, segir Sigríður, þó við erfiðleika sé að etja. Maður kynnist svo mörg- um indælum manneskjum hér heima og erlendis. En í handprjón- inu er samdráttur, vegna þess að svo mikið er farið að seljast af eftirlíkingum erlendis. • Alltaf ætlað aðbúa Þau Kjartan og Sigríður settust ekki að á Ólafsvöllum til að reka þar útflutningsverzlun. Annað vakti fyrir þeim. Kjartan er í rauninni bóndasonur úr Reykja- vík, Georg Jónsson faðir hans, sem er bróðir þeirra Finns og Ríkharðs Jónssonar, var með bú á Reynis- stað í Skerjafirði, hafði þar 25 kýr og stundaði hrognkelsaveiði á vorin. Og Kjartan var með honum við það. Stundaði hrognkelsaveið- ina á trillu í tvö vor, eftir að hann flutti að Ólafsvöllum. — Ég hugsa að ég hafi alltaf verið ákveðinn í að búa, segir hann. Ég tók samt kandidatsprófið í Bændaskólanum á Hvanneyri og starfaði hjá Búnaðarfélagi íslands í eitt ár eftir að námi lauk. Eftir einn hér í sveitinni frænda mín- um, Jóni Kjartanssyni, aðvart um að jörðin Ólafsvellir á Skeiðum væri laus. Mér leizt strax vel á hana og fékk hana. — Þetta er 400 ha kirkjujörð, sem ríkið á, en ég á óll húsin og ræktunina. íbúðarhúsið var hér fyrir, en við innréttuðum. Spurður um það hvort hann hiki ekki við að byggja upp á jörð, sem þau eiga ekki sjálf, svarar Kjart- an: — Ég hefi alltaf litið á jörðina eins og ég eigi hana sjálfur. Ríkinu er skylt að endurgreiða það, sem gert er, á matsverði. Ég hefi hugsað mér, að þeim mun meir og betur sem ég geri, þeim mun betur stend ég að vígi, ef ég verð að hætta. Og ég held að þetta sé hugsunarhátturinn á þessum sex bæjum hér í kring. — Dæmi um það er að alger samstaða var meðal okkar um borun eftir heitu vatni. Holan kostaði að lokum 100 milljónir kr. En engum datt í hug að hætta. Borað var niður á 1100 metra dýpi og kom vatn, en náðist ekki. Á botninum var 60 stiga heitt vatn, en ekki hægt að útiloka æðar með 27 stiga heitu vatni á 400 metra dýpi. Við verðum því að safna kjarki og peningum áður en við reynum aftur, bætti Kjartan við, er hann var spurður hvort úti væri ævintýri. — Þetta er svipað ævintýri og við Kröflu, aðeins í smærri stíl. Ég get ákaflega vel skilið þá góðu menn sem standa að Kröflu. Þegar út í þetta er komið, er ekki hægt að hætta, maður verður bara að halda áfram að moka peningum í það meðan nokkur kostur er. Holan okkar er semsagt ónýt, en nú ætla þeir að fá að nota hana til að setja í hana jarðskjálftamæla, vegna jarðskjálftahættu hér á Suðurlandi. Þeir setja niður þrjá dýptarmæla, við Hellu, niðri við ströndina og hér. • Kindum f ækkað i'40 Þegar minnzt er á jarðskjálfta, veitum við því athygli þar sem við sitjum í eldhúsinu yfir „kvöld- snarli", að húsið hristist. Það stendur ekki á klöpp og dúar auðveldlega. Skýringin nú er sú, að skurðgrafa frá Ræktunarsam- bandi Flóa og Skeiða er að grafa

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.