Morgunblaðið - 29.08.1987, Blaðsíða 39

MORGUNBLAÐIÐ, LAUGARDAGUR 29. ÁGÚST 1987
39
Minning:
Snorri Krisijáns-
son bóndi Krossum
Fæddur 7. janúar 1917
Dáinn 23. ágúst 1987
23. ágúst sl. andaðist, eftir nokk-
urra mánaða stranga legu, Snorri
Eldjám Kristjánsson bóndi á Kross-
um í Eyjafírði.
Snorri var fæddur 7. jan. 1917
á Hellu á Árskógsströnd, sonur
þeirra hjóna Kristjáns E. Kristjáns-
sonar frá Litlu-Hámundarstöðum
og Sigurbjargar Jóhannesdóttur frá
Kussungsstöðum í Fjörðu.
Snorri ólst upp í foreldrahúsum
og naut heimilið brátt atorku hans
og samviskusemi til allra verka. Á
yngri árum sótti hann til náms
bæði í bændaskólann á Hvanneyri
og Laugaskóla í Þingeyjarsýslu.
Lauk hann þar prófum með afar
hárri einkunn og ágætum vitnis-
burði. Ekki mátti á milli sjá hvað
best fyrir honum lá; smíðar, leikfími
eða bóklegar greinar, svo jafnvígur
var hann til hvers þess verkefnis,
sem hveiju sinni þurfti úr að leysa,
ljúfastur manna í leik og starfí.
En fullorðinsárin koma með al-
vöru lífsbaráttunnar. Snorri gekk
ótrauður til þeirra starfa og hóf
búskap á eignaijörð sinni Krossum.
En hann var ekki einn. Við hlið
hans frá upphafí og æ síðan stóð
hinn sterki lífsförunautur, eiginkon-
an Sigurlaug Gunnlaugsdóttir frá
Brattavöllum í sömu sveit, óvenju
vel gerð og dugmikil kona.
Snorri gegndi ýmsum störfum í
þágu hrepps- og sveitarfélags, þar
á meðal tók hann við hreppstjóra-
embætti að föður sínum látnum og
gegndi því, að segja má, til hinstu
stundar.
Fyrir tæpu ári síðan kenndi
Snorri lasleika í fyrsta sinn á ævinni
svo vitað sé. Leiddi það til þess að
hann gekkst undir vandasama
skurðaðgerð með langri svæfíngu
og síðan aðrar tvær á næstu mánuð-
um. Þótti sérlegt hversu mikið álag
hann þoldi, er það til marks um
heilsu hans að öðru leyti. Allt var
gert, sem í mannlegu valdi stóð,
en ekki má sköpum renna, ekkert
okkar sigrar líkamsdauðann og því
er hann nú hér kvaddur hinstu
kveðju.
Það er vel við hæfi að þessar línur
færi hinum látna þakkir og fjöl-
skyldu hans samúðarhug Jóns
Friðrikssonar frænda míns, sem
bam að aldri naut þeirrar gæfu að
dvelja um árabil á heimili Snorra
og Laugu, sem tóku höndum saman
að vera honum, sem mest og best.
Dóttir okkar hjónanna, Steinunn,
sendir nú hugheilar þakkar- og
samúðarkveðjur og minnist bjartra
sumardaga bemsku sinnar á Kross-
um.
Það lætur að líkum að næstliðnir
mánuðir hafa verið eldskím fyrir
fjölskyldu og ættingja hins látna,
mest þeim er næstir stóðu. Reyndi
þar mest á eiginkonuna, sem oft
lagði nótt með degi að vera honum
næst.
Við hjónin sendum þessum mági
mínum hlýjan hug með þökk fyrir
áratuga samfylgd. Sigurlaugu,
bömunum og öðmm nákomnum
sendum við hugheilar samúðar-
kveðjur.
Blessuð veri minning Snorra E.
Kristjánssonar.
Bergsteinn Jónsson
Snorri Kristjánsson er fæddur á
Hellu á Árskógsströnd, sonur
Kristjáns E. Kristjánssonar og Sig-
urbjargar Jóhannesdóttur. Hann
var næstelsur af fimm systkinum.
Þau eru: Þuríður, búsett á Ytri-
'Ijömum; Sigríður, búsett í
Reykjavík; Guðrún, búsett í
Reykjavík og Jóhannes, dáinn 1981.
Hann var forstjóri á Ákureyri.
Snorri var þijá vetur í Héraðs-
skólanum á Laugum og einn vetur
í búnaðarskólanum á Hvanneyri.
Námið við þessar stofnanir reyndist
honum traust og haldgott vega-
nesti við hans lífsstarf, uppbygg-
ingu jarðarinnar Krossa á
Árskógsströnd og fjölda félags-
starfa sem honum voru falin.
Á yngri árum var hann áhuga-
samur íþróttamaður, iðkaði sund
og fleiri greinar. Hann var virkur
vel í ungmennafélagshreyfingunni
og formaður ungmennafélagsins
Reynis um 7 ára skeið. Hann var
einn af stofnendum sauðfjárræktar-
félags Árskógshrepps 1954 og sat
í stjóm þess frá stofnun, _var for-
maður Búnaðarfélags Árskógs-
hrepps frá 1960.
Hann var sýslunefndarformaður
Árskógshrepps frá 1962 og hrepp-
stjóri Árskógshrepps frá 1967.
Snorri keypti jörðina Krossa árið
1945. Hann giftist Sigurlaugu
Gunnlaugsdottur frá Brattavöllum
1952 og hófu þau saman búskap á
Krossum það ár. Þau eignuðust 7
böm sem em: Kristján, bóndi á
Hellu; Sigurbjörg, búsett á Kross-
um; Haukur og Freygerður, búsett
á Dalvík; Guðrún, búsett á Ár-
skógssandi og Snorri, búsettur
heima á Krossum. Elsta bamið dó
á unga aldri.
Segja má að þau hjón hafí verið
einstaklega samhent um búskapinn
og ber þeirra afburðagóða bú vott
um mikinn dugnað og alúð. Jörðina
sátu þau af miklum myndarskap
og ræktuðu land og byggðu hana
góðum húsakosti. Snorri var alla
tíð áhugasamur bóndi og lagði sál
sína í verkin.
Fyrir aðeins um ári síðan var
hann manna glaðastur á ættarmót-
inu sem haldið var í Árskógsskóla.
Eftir mikla aðgerð var hann á bata-
vegi er hann hélt upp á 70 ára
afmæli sitt í janúar sl. og fagnaði
gestum á sinn ljúfa og hógværa
hátt. En skjótt skipast veður í lofti.
Erfítt er að skilja tilgang þess
þunga kross er Krossabóndinn bar
síðustu mánuðina í baráttunni við
sláttumanninn slynga. Æðrulaust
drakk hann af bikar þjáninganna.
Hann gekk með andlegum styrk
móti sínum örlögum uns yfírlauk.
En þó höndin virðist hörð sem
stjómar, verðum við að trúa að á
bak við hana sé vilji höfuðsmiðsins
hæsta, sem vill leiða alla til æðri
skilnings og þroska. Ég votta Sigur-
laugu og bömunum innilega samúð
í sorg þeirra og söknuði. Minningin
lifír um góðan dreng.
Kristján Baldursson
Minning:
Einar Sveinsson
Fæddur 14. október 1893
Dáinn 20. ágúst 1987
Það fer ekki mikið fyrir söng
smáfugla við gluggann minn hér í
Keflavík. Hins vegar er söngur
mávanná hávær og hljómar nota-
lega. Ég er heima.
Lygn Oslóarfjörður allan ársins
hring náði aldrei raunvemlegum
tökum á mér, þó vissulega fagur
sé. Ég var íjarri brimi og ofsa sjó-
fuglanna. Því er þó ekki að leyna
að morgunsöngur í tijánum þar úti
var hlýr og bjartur. Angurvær í
morgunsárið. Éinmitt þess vegna
sakna ég litlu fuglanna þessa
síðsumardaga, nú þegar Einar
Sveinsson er allur.
í návist hans eins og þeirra slak-
aði á spenntum vöðvum og ég fann
fyrir hlýju sem mér er nauðsynleg
til að mæta nýjum degi. Eins og
smáfuglanir vildi Einar Sveinsson
gera lífíð örlítið léttbærara fyrir
sína samferðamenn. Hlýlegt viðmót
í garð þeirra sem hann umgekkst
var aðalsmerki hans. Fólk varð að
slaka á eigin sjálfselsku. Annað var
ekki hægt. Það vom mín forréttindi
að fá að alast upp með slíkum
manni. Að fá að kynnast viðhorfum
hans til alls lífs. Hann vissi að lífið
er ekkert sjálfsagt en í raun dásam-
leg gjöf sem verður að fara vel
með. Ekki með því að elska fyrst
og fremst sjálfa sig heldur aðra
menn meira. Sem aldamótabam
gerði hann sér glögga grein fyrir
því hvemig menn geta visnað í
dýrindis djásnum hins nýja tíma.
Yngri kynslóðir eiga það til að
gleyma sér í leit að því sem þær
kalla hamingju. Hann valdi fegurð
sem kemur að innan — fegurð sem
geislar út frá sér og gerir aðra
menn betri.
Á kveðjustundu er mér efst í
Morgunblaðið tekur afmælis- og minningargreinar til
birtingar endurgjaldslaust. Tekið er við greinum á rit-
stjórn blaðsins á 2. hæð í Aðalstræti 6, Reykjavík og á
skrifstofu blaðsins í Hafnarstræti 85, Akureyri.
Athygli skal á því vakin, að greinar verða að berast með
góðum fyrirvara. Þannig verður grein, sem birtast á í miðviku-
dagsblaði að berast síðdegis á mánudegi og hliðstætt er með
greinar aðra daga.
[iOt.
3 4
huga þakklæti fyrir margar og hlýj-
ar samvemstundir. Langri ævi er
nú lokið en eftir lifír minningin um
ástríkan og gæfusaman mann. Est-
er og Svafa biðja að elsku langafi
sofí rótt. í guðs friði.
K.G.
Þú hvarfst mér eins og lítið fagurt ljós,
sem lítið sólarbros, er kom og fór,
sem bliknað lauf, er blöðin fellir rós,
sem blóm, er hylur kaidur vetrarsnjór.
Þú komst og fórst sem óorkt æskuljóð,
en eftir varð hin sára, ljúfa þrá.
Eg geymi þig í mínum minjasjóð,
en mun þig aidrei - aldrei framar sjá.
(Margrét Jónsdóttir)
Kveðja frá langafabörnum
níiri 6öji svri invt iðioJ Brirfsd mw
Minning:
Hörður Guðmunds-
son Sauðárkróki
Fæddur 28. mars 1928
Dáinn 22. ágúst 1987
í dag, laugardaginn 29. ágúst,
verður tengdafaðir minn, Hörður
Guðmundsson, jarðsettur á Sauðár-
króki.
Hörður var fæddur á Svaðastöð-
um í Skagafirði, 23. mars 1928,
elstur fíögurra bama Guðmundar
Jósafatssonar sem lést árið 1974
og Hólmfríðar Jónasdóttur.
Það er vægt til orða tekið að
segja að skyndilegt fráfall Harðar
komi okkur er til hans þekktum
algjörlega í opna skjöldu. Hressleiki
og lífsgleði voru hans góðu ein-
kenni og átti hann auðvelt með að
miðla þeim til annarra. Hörður var,
ef einhver getur kallast félagi, fé-
lagi sinnar fjölskyldu og þá sérstak-
lega bamabama sinna sem hann
sá ekki sólina fyrir. Varla var nafni
hans byijaður að taka fyrstu skref-
in fyrir um þrettán árum, en afí
var búinn að setja stöng í hendum-
ar á honum og byijaður að fræða
hann um leyndardóma þessarar
íþróttar sem var hans líf og yndi,
þau yngri fengu einnig sömu
kennslu er þau fengu aldur til.
Með stöngina í höndunum kom
síðan kallið, kallið sem kom allt of
fljótt því Hörður átti svo mikið eft-
ir að gefa nú þegar frístundimar
urðu fleiri með hveiju árinu og fíöl-
skyldan var nú loksins öll á landinu
og hittist oftar. Ég tel mig hafa
verið lánsaman að hafa átt Hörð
fyrir tengdaföður og syni mína að
hafa átt slíkan afa sem hann var.
Minningin um Hörð lifir, sem minn-
ing um góðan mann og mann sem
varð kunnáttumaður í öllu sem hann
tók sér fyrir hendur. Guð styrki Qöl-
skyldu hans og alla þá sem hann
nú syrgja.
k.f.g.
SVAR
MITT
eftir Billy Graham
Hann tók saman við
unglingsstúlku
Eg get varla trúað því að þetta hafi komið fyrir mig. En
maðurinn minn sem er á miðjum aldri kveðst hafa orðið
hrifinn af stúlku sem er rétt rúmlega tvítug. Hann segist
bara ekkert geta við þessu gert. Vinsamlegast biðjið fyrir
mér.
Já, eg skal biðja fyrir þér og eg skal líka biðja fyrir
manni þínum. Hann fer illa að ráði sínu og margir hljóta
sár af framferði hans — eins og þú hefur sjálf komist að
raun um. Hins vegar má vera að hann geri sér ekki ljóst
eða vilji ekki viðurkenna að hann veldur líka sjálfum sér
tjóni.
Eg hef oft spurt sjálfan mig hvers vegna slíkir atburðir
gerast. Því miður er ekki óalgengt að miðaldra menn eða
eldri fari að haga sér eins og ástfangnir unglingar og yfír-
gefí fjölskyldur sínar til þess að taka saman við miklu
yngri konur.
Ef til vill ræður þama leyndur ótti við að eldast, eða
a.m.k. uppreisn gegn þeirri staðreynd að árin eru að fær-
ast yfír þá. Kannski eru þeir í hégómaskap sínum að sýna
sjálfum sér og öðrum að þeir séu „ekki eins gamlir og
þeir héldu“ og að ungar konur láti heillast af þeim. Þeim
fínnst þeir „yngjast" aftur og þeir hætta að hugsa um þá
staðreynd að þeir eru að eldast.
Hver sem ástæðan kann að vera þarf maðurinn þinn að
gera sér ljóst að hann verður að taka afleiðingum gjörða
sinna. Pullyrðing hans að hann „segist bara ekkert geta
við þessu gert“ er ekki rétt. Hann vill ekki gera rétt, en
það er að slíta sambandið við þessa konu og leggja kapp á
að vera góður eiginmaður og faðir. Sannleikurinn er sá að
æska hans er að baki. Hann ætti ekki að reyna að breyta
þeirri staðreynd heldur átta sig vel á henni — og leiða
hugann að því að efri árin geta orðið dásamlegasti tími
ævinnar.
Eiginmaður þinn þarf að iðrast athæfís síns og gera upp
sakir. Það er ekki aðeins að þú sért í sárum. Þetta er líka
rangt í augum Guðs. Guð hefur gefíð okkur hjónabandið.
Þegar þið bæði hétuð hvort öðm tryggðum í brúðkaupinu
gerðuð þið heit bæði fyrir Guði og mönnum. „Það sem Guð
hefur tengt saman má eigi maður sundur skilja." (Matt.
19,6.)
A meðan þú bíður skaltu leitast við að vera dygg eigin-
kona. Láttu hann vita að þú elskir hann og munir fyrirgefa
honum.

nraaaMra»
•______________________________ __________ i
•T'Tir-TTi-r^riirrrrTn'i'gTir tttttwwt ji tbh nnaii
ttOBð'
-V>l Tivtt