Morgunblaðið - 07.04.1993, Blaðsíða 39

MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 7. APRIL 1993
Minning
Ftimann Jóhannsson
Fæddur 21. nóvember 1950
Dáinn 31. mars 1993
Lífíð er lánað,
lán þess er stopult.
Dauðinn oft nær en vér hyggjun hér.
Vinirnir bestu
verða að fara
og dapur heimur eftir er.
(K.H.)
Elsku Frímann minn!
Fyrir hönd drengsins þíns, hans
Davíðs, sem er bara 14 ára gam-
all, langar mig að þakka þér inni-
lega umhyggju þína fyrir honum.
Því þó að örlögin höguðu því svo
að ykkar leiðir gætu ekki legið sam-
an sem skyldi, átti hann alltaf vísa
vináttu þína og fyrirgreiðslu hjá
fjölskyldu þinni sem var honum svo
ómetanlegur styrkur og við kunnum
svo vel að meta. Og ég sem er afa-
systir hans hefði viljað gera meira
fyrir hann en ég gat í bili. En holl-
vættir okkar sögðu mér að bíða
með aðgerðir þangað til minn tími
væri kominn og væri hann bæði
langur og strangur.
En vegir Guðs eru órannsakan-
legir og trúi ég ekki öðru en með
Guðs og góðra manna hjálp megi
honum auðnast að rata veg gæf-
unnar sem þú þráðir svo mjög hon-
um til handa og hafðir með þínum
verkum lagt grundvöllinn að ásamt
þinni góðu systur og móður. Þegar
ég vildi, en gat ekki, var svo gott
að vita að þær voru alltaf tilbúnar
að rétta hjálparhönd þegar þú varst
við skyldustörf þín á sjónum. En
mín heitasta og besta ósk til Davíðs
og vina hans er að hann megi eyða
einhveijum af sínum frítíma innan
samtaka „Kristilegra skólasam-
taka“ sem starfa á sama grund-
velli og KFUM og K og við höfum
svo góða reynslu af í gegnum þijá
ættliði. En langafi Davíðs, Guðbjörn
Gíslason frá Miðdal, var svo lán-
samur á hans aldri að vera einn
af drengjunum hans séra Friðriks
Friðrikssonar æskulýðsleiðtoga í
Reykjavík er hann var stofna
KFUM og því einn af stofnendunum
árið 1899. Þökk sé því góða fólki
sem heldur merkinu á loft og vinn-
ur það óeigingjarna starf að leiða
og laða unglingana inn á þá hollu
og um leið skemmtilegu braut, því
að öll þörfnumst við upplyftingar í
góðum félagsskap.
Nú hefur þú, Frímann minn, ýtt
úr vör í hinsta sinn og veit ég að
Guð og góðir englar taka á móti
yfir í dag. Þegar amma var rúmlega
áttrætt stóð til að hún færi á elli-
heimilið Hraunbúðir. Nefndi ég
þetta við hana nokkrum sinnum,
en hún vildi helst ekkert ræða þau
mál, henni liði vel þar sem hún bjó
og aðrir sem þyrftu þess með ættu
frekar að fá hennar pláss. Ég reyndi
að sauma að henni og sagði henni
að á elliheimilinu væri stöðugt fjör,
spilamennska og félagslíf sem
hæfði hennar aldri. Þá sagði hún:
„Það er ekkert dansað þar og svo
eru elliheimili bara fyrir gamalt
fólk!“ Ég ræddi þetta ekkert frekar
við hana, en skömmu seinna tók
hún þá ákvörðun sjálf að fara á
Hraunbúðir, þar sem hún naut
þeirrar umhyggju sem hún var svo
sannarlega búin að vinna fyrir.
Síðustu ár hefur amma ekki ver-
ið í tengslum við þennan heim, en
þegar ég heimsótti hana á Hraun-
búðir eða á Sjúkrahúsið rofaði oft
til og ríkti glaðværð í hjarta henn-
ar, henni leið greinilega vel og grín-
ið var á sínum stað.
Að lokum þakka ég ömmu fyrir
samfylgdina og geymi vel minningu
hennar.
Sérstakar þakkir færi ég starfs-
fólki Hraunbúða og Sjúkrahúss
Vestmannaeyja fyrir umönnunina
síðustu ár og ekki síst Jónu Ósk.
Guðlaugur Sigurðsson.
í dag verður jarðsungin frá
Landakirkju í Vestmannaeyjum
elskuleg amma mín, Jónína Eyjólfs-
þér og leiða þig inn í páskadýrðina
og upprisuna á lahdi lifenda þar sem
engin sorg eða þjáning er til. Veit
ég að Þórný og Davíð leggja á leiði
þitt döggvum sleginn kærleik-
skrans. Megi svo þessar ljóðlínur
vera kveðjan okkar allra til þín.
Héðan með harmi
hjartans þakkir fylgja
vininum besta sem gæfan gaf.
Allt sem hann unni, alfaðir blessi
og sefí þrútið sorga haf.
(K.H.)
Birna Þóra Guðbjörnsdóttir.
Kallið er komið,
komin er nú stundin,
vinaskilnaðar viðkvæm stund.
Vinirnir kveðja
vininn sinn látna,
er sefur hér hinn síðsta blund.
(V. Briem)
Mig langar til að minnast nokkr-
um orðum Frímanns Jóhannssonar
vélstjóra, er lést á Borgarspítalan-
um 31. mars sl.
Frímann var fæddur og uppalinn
í Hafnarfirði, sonur hjónanna Jó-
hanns Fr. Vigfússonar vélstjóra og
Steinunnar Jönu Guðjónsdóttur
húsmóður. Jóhann lést árið 1981.
Jóhann og Steinunn Jana áttu tvö
börn, Frímann og Jónu Sigurborgu,
hún er gift Kristni Erlendi Guðna-
syni og eiga þau tvo syni, Jóhann
Arnar og Vigfús Þór. Frímann og
Jóna ólust upp hjá foreldrum sínum
á Krosseyrarvegi í Hafnarfirði, en
þegar Jóhann lést fluttist Steinunn
Jana til dóttur sinnar Jónu sem
hefur af einstakri umhyggju séð
um móður sína.
Fyrir nokkrum árum fluttist Frí-
mann á neðri hæð hjá systur sinni
og sýndi hún honum einstaka um-
hyggjusemi og var ávallt tilbúin að
aðstoða hann. Bæði meðan hann
var á sjónum og eins þegar hann
var í landi átti hann alltaf vísan
að þar sem Jóna var.
Frímann var í sambúð í nokkur
ár, fyrrum sambýliskona hans var
Stefanía Þórný Þórðardóttir og áttu
þau saman einn son, Davíð Má Frí-
mannsson, f. 1978. Þau slitu sam-
vistir og ólst Davíð Már upp hjá
móður sinni. Gott samband var
milli þeirra feðga. Dvaldist Davíð
oft hjá föður sínum og fóru þeir
feðgar saman í útivistarferðir.
Frímann byijaði ungur til sjós,
fyrst sem messadrengur en fór síð-
dóttir. Ég var svo lánsöm að eiga
hana og góðan afa líka, en hann
lést árið 1968. Það var gott að
koma til þeirra í Verkó á Heiðarveg-
inum þegar ég var lítil stelpa.
Amma var yfirleitt heima þegar ég
var búin í skólanum. Þá var gott
að fá mjólk og bita hjá henni. Mér
er efst í huga núna þegar hún er
farin, hvað hún var einstaklega létt
og kát. Svo var hún svo innilega
orðheppin og gat alltaf svarað vel
fyrir sig. Hún hafði mjög gaman
an í Vélskóla íslands og lauk þaðan
prófi 1973. Frímann hefur unnið á
hinum ýmsu skipum, var m.a. hjá
Eimskip og hjá Landhelgisgæslunni
á varðskipum í þorskastríðinu, aðal-
lega á Tý. Lengst af var hann á
togaranum Sindra frá Vestmanna-
eyjum og er hann lést var hann á
togaranum Stálvík frá Siglufirði.
Frímann var mikill einfari og
náttúruunnandi og hann var svolítið
sérstakur. Hann framkvæmdi ekki
alltaf hlutina eins og aðrir og hafði
sínar skoðanir á hvernig fram-
kvæma skyldi hlutina. Hann gat
velt hlutnum fyrir sér í nokkra daga
og kom síðan með lausn sem engum
hafði komið til hugar.
Það rifjast upp við andlát Frí-
manns okkar fyrstu kynni. Við vor-
um smá hnokkar þegar Frímann
kom heim til mín og var að dást
að lítilli sundlaug sem ég átti. Eitt-
hvað mislíkaði mér það og hrinti
honum ofan í. Móðir mín tók hann
þá inn, þurrkaði fötin hans og gaf
honum góðgæti, en upp frá því
mætti hann daglega og var heima-
gangur á heimili foreldra minna.
Fæddur 15. nóvember 1903
Dáinn 30. mars 1993
Karl Óskar Frímannsson lést 30.
mars sl. á nítugasta aldursári.
Karl fæddist á Bíldudal 15. nóv-
ember 1903. Foreldrar hans voru
Frímann Tjörvason og Valgerður
Stefánsdóttir og átti Karl tvær al-
systur, Bjarnheiði og Katrínu, þijú
hálfsystkin, Jón, Kristínu og Stefán
og fóstursystur, Ásu. Karl fluttist
ungur með foreldrum sínum til ísa-
fjarðar og vann þar m.a. á póstbátn-
um Braga sem fór um ísafjarðar-
djúp. Um tvítugsaldur fluttist Karl
til Reykjavíkur og vann þar sem
verkamaður alla tíð, m.a. hjá
Sænska frystihúsinu í nokkur ár,
síðan í bæjarvinnu, en lengst hjá
Vatnsveitu Reykjavíkur. Hjá Vatns-
veitunni vann hann til 75 ára ald-
urs. Þótti honum vænt um þann
vinnustað og minntist oft starfa
sinna þar.
Karl var tvíkvæntur. Fyrri konu
sinni, Katrínu Gísladóttur, kvæntist
hann 1937, en Katrín lést árið 1940.
Eftir það hélt hann heimili með
foreldrum sínum allt þar til hann
kvæntist eftirlifandi konu sinni,
Kristínu Halldóru Jónsdóttur, árið
1962. Foreldrar hennar voru Jón
af að spila og hún hafði yndi af
góðri músík. Það var oft gaman hjá
okkur þegar við settum harmón-
ikkuspólu í útvarpstækið hennar á
sjúkrahúsinu. Þá lifnaði hún öll við
og hreyfði sig í takt við músíkina.
Mér fannst alveg sérstakt hvað hún
hélt góðum takti orðin þetta göm-
ul. Hún sat í stólnum sínum við
rúmið og hélt í hendurnar á mér
og hreyfði sig eins og við værum
að dansa.
Ég hef oft sagt: Ég vona að ég
verði svona í ellinni. Hún gaf mér
mikið, mér leið alltaf vel þegar ég
kom frá henni, hún var svo sérstak-
lega þakklát fyrir allt. Ef ég var
eitthvað leið eða þreytt þegar ég
fór til hennar þá var það gleymt
þegar ég fór frá henni.
I hennar huga voru allir svo góð-
ir og fallegir, enda bar öllum saman
um sem önnuðust hana á seinni
árum, bæði á Hraunbúðum og
sjúkrahúsinu í Vestmannaeyjum,
að hún væri alger perla. Þessu fólki
færi ég bestu þakkir fyrir ömmu
og sérstaklega starfsfólki á deild A
á Sjúkrahúsi Vestmannaeyja þar
sem hún dvaldist síðastliðin tvö ár.
Það er ómetanlegt að vita af sínum
nánustu í höndunum á svo færu og
góðu fólki.
Elsku amma, ég kveð þig að
sinni. Ég, Guðmundur, Sigfús
Gunnar og Þórir raunum minnast
þín með gleði í huga. Hafðu þökk
fyrir allt.
Þín dótturdóttir,
Jóna Ósk Gunnarsdóttir.
Var það upphaf að okkar vináttu
sem hefur haldist síðan og hafði
Frímann gaman af að rifja upp
þennan fyrsta fund okkar.
Við höfum í gegnum árin átt
Steingrímsson, verkamaður í
Reykjavík, og kona hans, Elín Anna
Halldórsdóttir.
Karl og Kristín bjuggu öll sín
hjúskaparár að Reynimel 48 í
Reykjavík. Þar, í kjallaranum hjá
Kalla og Stínu, hófum við okkar
búskap og var svo með fleiri ætt-
ingja þeirra hjóna. Var sú aðstaða
góður stuðningur við þá sem af
vanefnum vildu standa á eigin fót-
um, enda leigugjaldi í hóf stillt, svo
að vægt sé til orða tekið. Húseign
sinni að Reynimel hélt Karl vel við
enda vinnusamur og sífellt að dytta
að því sem betur mátti fara.
Karli varð ekki barna auðið en
hann var barnelskur og kom það
vel fram gagnvart börnum okkar.
Fylgdist hann vel með ferli þeirra,
ekki síst því sem að íþróttum sneri,
enda hafði hann mjög gaman af
íþróttum, horfði gjaman á ensku
knattspymuna og útsendingar af
öðrum íþróttaviðburðum. Þá var
Karl mikill náttúruunnandi og úti-
vistarmaður. Hann hafði yndi af
ferðalögum og veiðiskap og fór
gjarnan til veiða í vötn hér í ná-
grenni Reykjavíkur.
Karl var glaðsinna maður, ein-
lægur og hjartahlýr. Hann fylgdist
vel með atburðum líðandi stundar,
Er ég sest niður til að skrifa
nokkur orð í minningu móður
minnar, þá ætla ég að taka að láni
tvö erindi úr kvæði eftir vin minn
Jón Benediktsson frá Akureyri sem
nú er látinn.
Vor feðratunga á sjer orðagnótt,
sem áður hefur fullnægt geði mínu,
en nú til hennar verða samt ei sótt
þau sæmdarorð, er hæfa lífí þínu,
því, hjartans mamma, fátæk orð ei fá
að fullu greint, hvað um það segja má.
I gegnum minnið hef eg iíf þitt leitt
eins langt og fæ eg skynjað æfí mína,
en þar finst hverki orð nje atvik neitt,
sem orpið gæti rýrð á minning þína.
Og fáir öðlast, hjartans mamma mín,
slíkt manndómsþrek, er lýsa störfin þín.
Þessi erindi eru eins og töluð frá
mínu hjarta.
Mamma bjó langan tíma af ævi
sinni í Vestmannaeyjum, hún unni
eyjunum og festi ekki rætur annars
staðar eftir að hún settist þar að.
Þar eyddi hún starfskröftum sínum
bæði innan og utan heimilis. Hún
ól upp 5 af 6 börnum sínum, með
föður mínum Ingimundi Bernharðs-
syni, en eitt barnið varð hún að
láta frá sér áður en hún giftist og
var það henni ekki sársaukalaust.
Mamma var afar dugleg til vinnu,
þegar hún var ung gekk hún í hús
og saumaði, þegar aldur færðist
yfir var hún í fiskvinnu og einnig
hafði hún menn í fæði og þjónustu
í nokkur ár. Allir sem voru hjá henni
39
góðar stundir saman, farið saman
á veiðar og spjallað mikið saman í
síma og planað ferðirnar. Ég á eft-
ir að sakna þess að geta ekki sleg-
ið á þráðinn og að heyra í honum
þegar hann kom í land. En nú er
hann farinn í annars konar sjóferð.
Ég og fjölskylda mín, svo og for-
eldrar mínir, sendum Davíð, Jönu,
Jónu og fjölskyldu okkar dýpstu
samúðarkveðjur.
Jón Arnarson.
Á skilnaðarstund langar mig að
tileinka ástkærum bróður mínum
þetta sálmavers:
Til þín, ó Guð, ég hljóður huga sný, -
við heimsins iðutorg ég þreyttur bý.
Þú getur veitt mér fögnuð, ljós og frið,
ó, faðir, ég um þína návist bið.
(J.J. Smári)
Ég kveð elsku bróður minn með
söknuði og þakka honum samfylgd-
ina. Megi góður Guð geyma hann.
Hafi hann þökk fyrir allt og allt.
Hvíli hann í friði.
Jóna systir.
hlustaði á útvarp, horfði á fréttir í
sjónvarpi og las blöð. Ræddi hann
gjarnan það sem var að gerast,
hafði áhyggjur af því sem miður
fór en gladdist yfir því sem vel var
gert og til bóta horfði. Hann hélt
andlegri reisn til hinstu stundar
þrátt fýrir nokkuð erfið veikindi
undir það síðasta og naut þá, sem
ávallt, góðrar umönnunar konu
sinnar.
Blessuð sé minning Karls Óskars
Frímannssonar.
Þórdís og Gunnar.
meira eða minna tóku ástfóstri við
hana, hún var afar létt í lund og
félagslynd.
Mikið var spilað heima og var
maður látinn læra að spila ekki eldri
en 10 ára, stundum var spilað á
2-3 borðum.
Alltaf var nóg húspláss fyrir gesti
af fasta landinu og man ég eftir
14 næturgestum yfir þjóðhátið og
var alltaf kátt á hjalla í kringum
hana.
Síðustu árin vissi hún lítið hvað
gerðist í kringum hana, en ef hún
hefði getað þá hefði hún viljað
þakka samferðarfólki sínu alla þá
umhyggju sem það sýndi henni. Við
börnin hennar viljum þakka starfs-
fólki Hraunbúða og Sjúkrahúss
Vestmannaeyja fyrir að gera henni
ævikvöldið svo fagurt sem raun ber
vitni, en það sýndi henni sérstaka
ástúð þau ár sem hún dvaldist hjá
þeim. Við viljum þakka Jónu Ósk
fyrir hennar umhyggju fyrir bæði
henni og okkur, því hún var sannar-
lega okkar tengiliður. Við þökkum
einnig Siggu frá Skuld alla þá
tryggð sem hún hefur sýnt henni.
Að lokum vil ég þakka mömmu
alla hennar tryggð og aðstoð þegar
Inga Benný var að stíga sín fyrstu
spor og ætíð síðan.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Sesselja (Stella)
Ingimundardóttir.
Karl Oskar Frímanns-
son — Minning'