Morgunblaðið - 25.02.1994, Side 28

MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 25. FEBRÚAR 1994
28
Minning
Alda Bjömsdóttir
Fædd 15. janúar 1946
Dáin 20. febrúar 1994
Hinn 20. febrúar sl. andaðist í
Borgarspítalanum Alda Bjömsdóttir
eftir erfiða sjúkdómslegu.
Hún var fædd að Brenniborg í
Skagafírði, en fluttist þaðan
ársgömul með foreldrum sínum,
Bimi Jóhannessyni og Þorbjörgu
Bjamadóttur, að Fjósum í Svartár-
dal, Austur-Húnavatnssýslu. Þar
ólst hún upp í hópi sex systkina sinna
' á gestkvæmu myndarheimili. Bjöm
faðir hennar andaðist árið 1970 og
flutti þá Þorbjörg móðir hennar fljót-
lega til Reykjavíkur. Hún er at-
gerviskona. Hún ber með sér reisn
sem ekki dvinar þrátt fyrir þetta
síðasta áfall og önnur sem hafa
mætt henni á lífsleiðinni.
Alda giftist ung Grétari Svein-
bergssyni bifreiðastjóra á Blöndósi,
en þau slitu samvistir eftir fárra ára
sambúð. Hún lauk námi sem sjúkra-
liði og stundaði það starf löngum.
Árið 1972 giftist hún Jóni Sig-
urðssyni frá Hnjúki í Vatnsdal, nú
starfsmanni Strætisvagna Reykja-
víkur. Þau reistu heimili sitt í
Reykjavík og bjuggu síðustu árin
að Bauganesi 17. Heimili þeirra hef-
ur á liðnum árum verið rómað fyrir
rausn og myndarskap og hallaðist
þar á hvorugt þeirra hjóna. Alda var
mikil húsmóðir, skemmtileg í vina-
hópi, vel gefin og kom skjótt auga
á spaugilegar hliðar mála. En hún
var einnig raungóð þegar á bjátaði
hjá vinum eða venslafólki. Augljóst
var að hún átti ekki langt að sækja
sína eðliskosti.
Þau hjónin tóku fósturbam,
Rögnu Sólveigu Guðmundsdóttur,
sem var þriggja ára þegar Hrefna
móðir hennar og systir Öldu lést
fyrir um tuttugu ámm.
Það er mikið áfall fyrir konu á
besta aldri að geinast með sjúkdóm
sem oftast leiðir til dauða. Sjaldan
verður eins ljóst hversu heilsan er
mikilvæg, hve lífið er fagurt og hvað
hver dagur getur fært mikla gleði.
Alda veiktist fyrir einu og hálfu ári
síðan. Hún mætti veikindum sínum
með miklu baráttuþreki og jafnframt
æðmleysi, en hlaut þó að lúta í lægra
haldi fyrir manninum með ljáinn.
Vinir hennar sakna þess að hún
skyldi svo skjótt hverfa til nýrra
heimkynna, en þakka jafnframt
gleðistundir, sem ekki em gleymdar.
Við Helga þökkum Öldu fyrir kynni
og góðar stundir á liðnum ámm og
biðjum henni blessunar við vista-
skiptin. Við sendum Jóni, fósturdótt-
ur þeirra, móður hennar, systkinum
og öðm venslafólki einlægar samúð-
arkveðjur.
Pálmi Jónsson.
Mig langar með nokkmm orðum
að minnast hér Öldu systur minnar.
Öll böm upplifa það, að ég held, að
eiga sér fyrirmynd og ekki var ég
svikin af minni, það var hún. Alda
átti til mikla blíðu sem ég var svo
heppin að njóta og bak við glettnina
var einlægni og tryggð sem ég fékk
að vera hluti af.
Hún var alltaf gefandi í lífínu, en
hún hjálpaði og gaf á svo eðlilegan
hátt að þiggjandanum leið vel í ná-
vist hennar. Ég uppgötvaði er ég sat
við sjúkrasæng hennar nú á dögunum
og sá hendur hennar hreyfingar-
lausar að það hafði ég ekki séð oft
áður.
Hún var svo dugleg og lifði lífinu
innilega lifandi. Eg veit að henni
þótti það skemmtilegt.
Alvarlegasta fólk varð kátt í ná-
vist hennar, því glettin svör og fynd-
in voru hennar aðalsmerki. Það var
alltaf gaman að vera fullorðinn ná-
lægt henni. Alda var ein af góðu
gimsteinunum í lífi mínu.
Far þú í friði, *
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
(V. Briem.)
Ragnheiður Erla Björnsdóttir.
Andlát mágkonu minnar, Öldu
Bjömsdóttur, kom ekki á óvart. í
sextán mánuði barðist hún ótrauð
við krabbamein og var lengst af í
erfíðri lyfja- og geislameðferð án
þess að það hvarflaði andartak að
henni að gefast upp. Kjarkurinn var
óbilandi og lífsviljinn sterkur. En
sjúkdómurinn fór með sigur af
hólmi. Aðeins 48 ára gömul er hún
öll. Sá mikli ógnvaldur, tóbakið,
hefur unnið enn eitt voðaverkið.
Ég sá Öldu fyrst árið 1956, þegar
samband mitt og Hrefnu, elstu syst-
ur hennar hófst. Hún var þá tíu ára
hnáta á Fjósum í Svartárdal. Seinna
kynntist ég mannkostum hennar
betur. Hún var skarpgreind, víðsýn
og réttlát. Félagslynd var hún og til
forystu fallin, og fólk laðaðist að
henni sakir vitsmuna hennar og
skilnings á mannlegum vanda. Hún
átti trúnað margra og hún haðfí
meira að gefa en flestir aðrir. Hún
valdi sér hjúkmn að aðalstarfi og
vann fyrst á Kleppi en síðan lengi
á Landspítalanum við vinsældir og
traust, enda hlýja hennar og þolin-
maeði við sjúklinga einstök.
Ég ætla ekki að rekja hér lífs-
hlaup Öldu Bjömsdóttur, heldur að-
eins að flytja henni þakkir að leiðar-
lokum fyrir hjálpsemi hennar, fóm-
fysi og vináttu í minn garð. Hrefna
lést árið 1974 frá fjórum ungum
dætmm. í veikindum hennar tók
Alda sér frí frá vinnu í nokkra mán-
uði til að annast heimili hennar og
fjölskyldu og var systur sinni stoð
og stytta uns yfír lauk. Yngsta dótt-
ir okkar, Ragna Sólveig, var aðeins
þriggja ára gömul þegar móðir henn-
ar féll frá. Alda og eiginmaður henn-
ar, Jón Sigurðsson frá Hnjúki í
Vatnsdal, tóku Rögnu að sér og ólu
upp sem sína eigin dóttur eftir það.
Óendanleg umhyggja þeirra og kær-
leikur til hennar verður aldrei full-
þakkað. Alda reyndist einnig eldri
dætmm mínum sem önnur móðir á
margan hátt. Hjá henni leituðu þæí-
halds og trausts í blíðu og stríðu.
í dag er þessi mikilhæfa kona
lögð til hinstu hvíldu við hlið Hrefnu
systur sinnar í Fossvogskirkjugarði.
Henni séu þakkir fyrir allt sem hún
hefur gefíð mér og mínum.
Friður sé með henni.
Guðm. B. Guðmundsson.
í dag, föstudag, verður til moldar
borin hún Alda frænka okkar. Okkur
systkinin frá Glæsibæ langar til að
minnast hennar með nokkmm orð-
um.
Hún Alda var alltaf tilbúin að
)ja við bakið á okkur þegar við
ftum þess með. Það var alltaf
ökkun í loftinu þegar Öldu var
von. Henni fylgdi mikil glaðværð.
Hún hafði þann sérstaka eiginleika
að finna ljósu punktana í tilverunni.
Ef eitthvað stóð til í fjölskyldunni
var Alda alltaf mætt til að rétta
hjálparhönd og síðast en ekki síst
þá bar hún með sér kátínuna og
prakkaraskapinn.
Alda var hannyrðakona mikil og
sjálfsagt er ekkert af okkur systk-
inabömunum hennar sem á ekki
peysu pijónaða af henni.
Við eldri systumar eigum margar
af okkar bestu bernskuminningum
tengdar heimsóknum Öldu og Huldu
Bimu í Glæsibæ, hér fyrr á ámm.
Þá var margt brallað. Það hefur oft
verið hent gaman af því í fjölskyld-
unni að við sem lítil böm áttum það
til að halda að Alda væri mamma
þegar mamma var hvergi nálægt.
Alda frænka var kona sem rækt-
aði garðinn sinn bæði hvað mann-
eskjur snerti og í orðsins fýllstu
merkingu. Það var alltaf gott að
fínna hve hún bar hag okkar fyrir
bijósti. Það var gaman að koma inn
á heimili Öldu og Jóns. Það bar
merki mikils nosturs, jafnt að utan
sem innan.
Við þökkum góðri frænku fyrir
samfylgdina. Hennar jarðvist var
bara alltof stutt.
Jóni, Rörrn, Huldu, ömmu og
systkinunum vottum við innilega
samúð okkar og megi góður guð
styrkja þaú í sorginni.
Þorbjörg, Ingibjörg,
Stefán og Ríkey.
Því hærri sem aldan rís þeim mun
þyngra verður fallið er hún hnígur.
Það varð okkur ljóst þegar Alda
Björnsdóttir sjúkraliði féll frá langt
um aldur fram.
Eðliskostir hennar, sem meðal
annars birtust í stöðugri árvekni og
umhyggju fyrir velferð annarra,
nutu sín vel í því starfí sem hún
valdi sér og mun ekki ofmælt að sú
sem þetta ritar eigi henni líf sitt að
launa. Fyrir það og alla góðvild um
árabil vil ég þakka.
Anna Guðmundsdóttir,
fv. bókavörður.
Alda, móðursystir okkar, er látin
eftir erfíð veikindi. Hún var einstök
kona, glaðlynd, fórnfús og kærleiks-
rík. Fyrir 20 árum tók hún Rögnu
Sólveigu systur okkar, sem þá var
aðeins þriggja ára, að sér og reynd-
ist henni alla tíð sem besta móðir.
Okkur hinum var hún traustur vinur
og ráðgjafí, jafnt í gleði og raun.
Allan stuðning og hjálp veitti hún
af heilum hug og sannri umhyggju.
Alda var gift Jóni Sigurðssyni frá
Hnjúki í Vatnsdal. Á góðu heimili
þeirra hjóna hefur fjöldi ættingja og
vina notið gestrisni og hlýju um ára-
bil.
Það er þungbært að horfa á eftir
Öldu nú. Hún varði í lífi sínu vel og
mætti dauðanum af æðruleysi.
Blessuð veri minning góðrar konu.
Anna, Guðrún og
Embla Guðmundsdætur.
Mig langar að kveðja vinkonu
mína Öldu Björnsdóttur og þakka
henni samfylgdina á liðnum árum.
Ég kynntist Öldu fyrst haustið
1982 þegar við Róbert fluttum á
Hjarðarhagann. Ég var þá komin
sjö mánuði á leið af öðru bami og
stóð þama inni í þvottahúsi og var
að hengja upp þvott, þegar Alda
vindur sér að mér og segir. „Hæ,
hkikkar þú ekki til að koma til okk-
ar?“ Ég skildi ekki hvað hún átti
við, enda var ég að sjá hana í fyrsta
skipti. Málið skýrðist þó strax þegar
í ljós kom að hún var sjúkraliði á
sængurkvennadeild Landspítalans.
Á þessum árum var Róbert, mað-
urinn minn, mikið á sjónum og ég
því oft ein með börnin. En fljótlega
fór svo að það leið varla sá dagur
að við Alda hittumst ekki yfír kaffí-
bolla. Bjöm Róbert, sonur minn (þá
tveggja ára), komst strax upp á lag-
ið og laumaði sér gjarnan einn upp
til hennar og Jóns. Jón hafði gaman
af því að espa hann upp og eitt sinn
er hamagangurinn var orðinn full
mikill sagði Alda við Björn Róbert
að nú yrði hann að fara niður. En
sá stutti svaraði: „Maður segir nú
ekki svona við gestina sína.“ Þetta
tilsvar hans hefur oft verið rifjað
upp í gegnum árin. Jón var ólatur
við að leyfa Birni Róbert að skottast
með sér hvert sem hann fór, á verk-
stæðið, út í kartöflugarð, og eitt sinn
buðu þau Alda honum með sér í
nokkurra daga ferð í sveitina heim
til foreldra Jóns. Fyrir sjómannskonu
er ómetanlegt að eiga svona ná-
granna.
Eftir að þau fluttu héldum við
sambandi þótt lengra liði milli heim-
sókna og kaffibollunum fækkaði.
Veturinn 1992, eftir að Alda veikt-
ist, heimsótti ég hana á spítalann.
Hún var söm við sig, þetta var eng-
in venjuleg sjúkraheimsókn heldur
var boðið upp á kaffí og púrtvín.
Ég hitti hana öðru hverju þetta síð-
asta ár og þó það stæði mér kannski
nær að styrkja hana þá vissi ég
stundum ekki fyrr en ég var búin
að trúa henni fyrir öllum mínum
áhyggjum. Hún var þannig gerð, það
var svo gott að tala við hana. Ekki
það að hún segði já og amen við
öllu sem ég sagði, heldur einmitt
vegna þess að hún sagði alltaf það
sem henni bjó í bijósti og dró ekk-
ert undan.
Elsku Alda mín, þá skiljast leiðir,
og ég og fjölskylda mín viljum þakka
þér fyrir ómetanlega vináttu i gegn-
um árin.
Elsku Jón, Ragna og aðrir ástvin-
ir, Guð gefí ykkur styrk í sorginni.
Hildur Björnsdóttir.
Alda Bjömsdóttir vinkona okkar
er látin eftir stranga sjúkdómslegu
langt um aldur fram. Okkur hafði
lengi verið ljóst að alvarleg veikindi
steðjuðu að Öldu, en vonuðum í
lengstu lög að henni tækist að sigr-
ast á þeim. Barátta hennar var í
senn hetjuleg og aðdáunarverð. Hún
lét einskis ófreistað í viðleitni sinni
til að sigrast á sjúkdómnum en
mátti að lokum lúta í lægri haldi.
Við sem fylgdumst með baráttu
hennar gerðum okkur loks ljóst að
ekki yrði aftur snúið, að ekki yrði
um neinn bata að ræða og að við
yrðum að sjá á bak vinkonu okkar
sem var orðin okkur svo kær.
Vinátta okkar hjónanna, Öldu
heitinnar og eiginmanns hennar Jóns
Sigurðssonar frá Hnjúki í Vatnsdal,
hófst fyrir u.þ.b. tíu árum síðan. Sá
vettvangur var félagsskapur söngfé-
laga SVR. Nokkrum sinnum á hveij-
um vetri hittist allur hópurinn, söng-
félagar og eiginkonur þeirra. Alda
var ævinlega fremst í flokki þar sem
undirbúnings eða annarrar vinnu
þurfti með. Hún var glöð á góðri
stund og ómissandi félagi í hópnum.
Alda var dagfarsprúð og jafnlynd,
hún var tryggur vinur á gleðistund-
um jafnt sem sorgar. Hún hafði jafn-
an á takteinum hnyttnar frásagnir
og sagði einkar skemmtilega frá.
Hún unni umhverfi sínu jafnt úti sem
inni og á vorin þegar fyrstu laukarn-
ir stinga höfðum upp úr moldinni
mátti jafnan sjá litfagra lauka og
blóm framan við hús þeirra hjóna.
Hún hafði yndi af allri matjurtarækt
og naut þess að deila ávöxtum þeirr-
ar vinnu með öðrum.
Oft hefur verið gestkvæmt á
heimili þeirra Öldu og Jóns, gest-
risni höfð í hávegum og gjaman
siegið á létta strengi og hin broslega
hlið tilverunnar oft ígrunduð. 011
heimilisstörf léku í höndum Öldu.
Þrátt fyrir fullan vinnudag lét hún
sig ekki muna um að halda heimilinu
svo vel til haga að ekki varð á betra
kosið. Hún matreiddi listavel, bakst-
ur og hannyrðir voru henni leikur
einn, og að öllum sínum störfum
gekk hún með alúð og nærfæmi.
Við hjónin erum þakklát fyrir
samverustundimar en vitum jafn-
framt að þjáningum hennar er nú
lokið. Megi góður Guð hugga og
styrkja ástvini hennar, eiginmann,
fósturdóttur, systkin og móður.
Blessuð sé minning hennar.
Margrét og Sigvaldi.
ÞJONUSTU-
Við tökum við ábendingum
og tillögum sem varða
þjonustu SVR í símsvara
814626
Strætisvagnar Reykjavíkur hf
Með fátæklegum orðum vil ég
kveðja góðan vin og féjaga, Öldu
Björnsdóttur sjúkraliða. Ég kynntist
Öldu vorið 1975, en þá bjuggu þau
Jón Sigurðsson á Hjarðarhaga 42
hér í Reykjavík.
I viðkynningu var Alda kona
hreinskiptin og sannur vinur, ávallt
kát og hress, en þó föst fyrir og
hreinskilin í viðræðum og samskipt-
um. Þeir sem umgengust hana munu
minnast hennar fyrir sinn hressilega
og smitandi hlátur, sem heyrðist svo
oft. Þegar hún er horfín yfir móðuna
miklu, fínnst manni að hennar skarð
verði vandfyllt.
Á þelm tíma er við fyrst kynnt-
umst var ég við nám í höfuðborginni
og var tíður gestur á heimili Jóns
og Öldu, enda ætíð ánægjulegt að
koma þangað. Þar réð gestrisnin
alltaf ríkjum og get ég með góðri
samvisku sagt að mér hafi fundist
sem ég væri kominn heim er ég kom
á heimili þeirra Jóns og Öldu.
Alda átti við erfíð veikindi að
stríða og ótrauð barðist hún á móti
því sem eflaust var óumflýjanlegt,
en þrátt fyrir hetjulega baráttu laut
hún í lægra haldi. En Alda tók örlög-
um sínum sem sönn hetja, hún var
alltaf sem hetja á hverju sem gekk.
Þegar litið er til baka yfir tæplega
20 ára kynni er ekki hægt að segja
annað en að allt sem Alda gerði
hafi verið vel gert og að hún hafí
alltaf lagt sig fram um að skila sínu
hlutverki óaðfínnanlega.
Alda vann lengstum á Landspít-
alanum og ávann sér þar mikla virð-
ingu fyrir ósérhlífni og dugnað, en
ég er viss um að fáir starfsmenn
spítalans hafa reýnst jafn bóngóðir
er leitað var til þeirra með litlum
fyrirvara um að taka að sér auka-
vaktir.
Að leiðarlokum vil ég þakka þér,
Alda, góða og trygga vináttu.
Jón, Ragna og aðrir eftirlifandi
aðstandendur Öldu sjá nú á eftir
ástvini og vil ég fyrir hönd fjölskyldu
minnar votta þeim okkar innilegustu
samúð.
Páll Gíslason.
í dag kveðjum við með sárum
söknuði góða vinkonu og frábæran
sjúkraliða, sem starfað hefur á hin-
um ýmsu deildum ríkisspítalanna í
mörg ár og nú síðst á lýtalækninga-
deild Landspítalans.
Manngæska hennar, létt lund og
fordómaleysi hafa nýst vel þeim sem
átt hafa um sárt að binda, bæði sjúk-
um og aðstandendum þeirra, enda
löðuðust margir að henni. í okkar
hópi hafði hún ávallt eitthvað fram
að færa er var til bóta í daglegu
starfi eða í framkomu við sjúklinga.
Hún virtist hafa óbilandi vinnuþrek,
var ósérhlífin og öllum viljugri að
koma til hjálpar ef vantaði starfs-
fólk eða ef vinnuálagið jókst á spítal-
anum. Það var nánat alveg sama á
hvaða deild hún var til kölluð, hún
átti alls staðar heima. Við vottum
aðstandendum hennar okkar innileg-
ustu samúð, um leið og við þökkum
henni samfylgdina.
Vinnufélagar á lýtalækninga-
deild Landspítalans.
Þegar okkur barst fregnin af and-
láti Öldu okkar Björnsdóttur 20. þ.m. |
var það staðfesting á því óumflýjan-
lega sem hafið þjakað okkur vini
hennar undanfarna mánuði, hún var
dáin, horfín.
Við, Söngfélagar SVR og konur
okkar, kveðjum í dag hjartfólginn
vin og félaga.
Eftirlifandi eiginmaður hennar,
Jón Sigurðsson, hóf störf hjá Stræt-
isvögnum í janúar 1983 og það sama
ár hóf hann að syngja með okkur í
kórnum og þar með fékk kórinn
mikinn liðsstyrk, ekki bara vegna
ágætrar raddar Jóns, heldur og ekki
síður vegna áhuga og ósérhlífni Öldu
í starfí eiginkvenna okkar við fjáröfl-
un kórsins og félagslegrar samheldni
okkar í gegnum árin. I
Við sem stöndum nú yfír moldum
Öldu heitinnar í dag, viljum þakka
fyrir þennan tíma sem við vorum
þeirrar gæfu aðnjótandi að kynnast
henni og eiga hana ,að vini.
Við viljum votta eftirlifandi eigin- I
manni hennar, Jóni Sigurðssyni og
fósturdóttur þeirra, Rögnu Guð-
mundsdóttur, sem og fjölskyldum
þeirra, okkar innilegustu samúð.
Söngfélagar SVR.