Morgunblaðið - 03.12.1996, Síða 46

46 ÞRIÐJUDAGUR 3. DESEMBER 1996
MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ
+ María Jakobs-
dóttir fæddist í
Hafnarfirði 16.
apríl 1927. Hún lést
á Landspítalanum
aðfaranótt laugar-
dagsins 23. nóv-
ember síðastliðinn.
Foreldrar hennar
voru Jakob Adolf
Sigurðsson, f. 29.
ágúst 1901, d. 20.
sept. 1969, og Mar-
grét Kristjánsdótt-
ir, f. 12. febrúar
1899, d. 15. okt.
1968. María átti sex
systkini sem öll eru á lífi, þau
eru: Sigríður Vilborg, f. 23.
okt. 1923, Kristín, f. 16. apríl
1927, Birna Vilborg, f. 18. okt.
1929, Gústaf Adolf, f. 5. júní
1932, Margrét, f. 30. nóv. 1940,
og Björn Hafsteinn, f. 28. júlí
1946.
María giftist Magnúsi Þor-
steinssyni bifreiðarstjóra hinn
16. apríl 1949 og bjuggu þau á
Akranesi til ársins 1969 en þá
fluttust þau til Reykjavíkur.
Börn þeirra eru fjögur. 1) Sig-
urbjörn Helgi f. 15.
sept. 1950, kvæntur
Berglindi Magnús-
dóttur, þeirra börn
eru Heiða Lind,
Bjarni þór, Sólveig
María og fósturson-
ur Sigurbjörns, son-
ur Berglindar, er
Magnús Asgeir. 2)
Þorsteinn, f. 3. okt.
1955, dóttir hans er
Kristín Táhíríh. 3)
Hafdís, f. 24. okt.
1961, gift Þórhalli
G. Kristvinssyni,
börn þeirra eru
Magnús Þór og María Björg.
4) Jakob Smári, f. 12. júní 1964,
í sambúð með Aslaugu Péturs-
dóttur, sonur þeirra er Jökull
Smári.
Mestan hluta ævi sinnar
sinnti María húsmóðurstörfum
en einnig starfaði hún hjá Síld
og fiski, Hótel Sögu og um ára-
bil vann hún í mötuneyti
Sementsverksmiðjunnar hf.
Útför Maríu fer fram frá
Bústaðakirkju í dag og hefst
athöfnin klukkan 13.30.
Elsku mamma
Ég trúi því varla ennþá að þú
sért dáin, að þú sért farin og komir
aldrei aftur. Þegar við fengum þær
hræðilegu fréttir núna í haust að
þú værir komin með ólæknandi
krabbamein þá fékk ég fljótlega að
vita að þú ættir ekki langt eftir en
mig grunaði ekki að þú færir svona
fljótt. Ég vildi ekki trúa því að það
væri ekki hægt að lækna þig og
innst inni beið ég eftir kraftaverki.
En það kom aldrei og nú ertu farin.
Þó að söknuðurinn sé mikill er ég
þakklátur fyrir að hafa átt þig að.
Ég trúi því að þú sért ennþá með
okkur í anda og þegar ég kem til
þín, hvenær sem það verður, tekur
þú á móti mér brosandi með opinn
faðminn. En núna eru það góðar
minningar um þig sem hugga mig
í sorginni.
Ég man eftir því þegar þið pabbi
komuð ásamt Maríu og Magnúsi í
Galtalækjarskóg í sumar. Ég var svo
ánægður með að þið skylduð koma
og þarna lékum við okkur saman
og létum eins og fífl. Ég hefði aldr-
ei getað trúað því þá að þú ættir
aðeins eftir að vera með okkur í
örfáa mánuði, þú sem varst svo lífsg-
löð og ung í anda. Ég man líka þeg-
ar ég hringdi í ykkur pabba frá
fæðingardeildinni og tilkynnti að
Jökull Smári væri kominn í heiminn.
Þið komuð strax á spítalann til að
sjá hann. Ég var svo montinn þegar
écr svndi vkkur litla kútinn og ekki
var ánægjan minni hjá ykkur. Ég
vildi svo sannarlega að Jökull Smári
hefði kynnst þér betur en ég sé til
þess að hann fái að vita að þú varst
góð amma og að þér þótti mjög
vænt um hann.
Ég man að þú varst alltaf svo
hjátrúarfull. Það mátti t.d. aldrei
kaupa bíl á mánudegi eða flytja og
þegar við Áslaug byijuðum að búa
komst þú til okkar með saltstauk
og sagðir að það væri gæfumerki.
Og manstu eftir eldhúshnífnum með
gula skaftinu sem þú seldir mér á
krónu? Þú sagðir nefnilega að það
væri bannað að gefa hnífa og skæri.
Já, þær eru margar minningarnar
um þig, mamma mín, sem ég geymi
og ég man síðustu sólarhringana
sem þú lifðir. Þó að það væri erfitt
að sjá þig svona veika þá fannst
mér gott að geta setið hjá þér, hald-
ið í höndina á þér og talað við þig.
Ég gleymi aldrei síðustu nóttinni
þinni. Ég kom til þín uppúr mið-
nætti til að vera hjá þér um nóttina.
Ég fékk dýnu til að ég gæti lagt
mig inni á stofu hjá þér. En ég ætl-
aði mér að vaka yfir þér því ég vissi
að það væri ekkert víst að þú mynd-
ir lifa nóttina. En þegar þú sofnaðir
var ég orðinn þreyttur. Ég kyssti
þig á kinnina og bauð góða nótt og
sofnaði. Ég hef sennilega sofið í tvo
tíma. Þá vaknaði ég og fannst ég
þurfa að setjast hjá þér. Þú virstist
ennþá vera sofandi svo að ég sagði
þér að ég ætlaði að leggja mig aft-
ur. En ég sofnaði ekki, heldur lá og
hlustaði á andardráttinn þinn. Eftir
smá stund hættirðu að anda. Þú
varst dáin. Ég settist hjá þér og hélt
í höndina á þér. Ég kvaddi þig með
kossi eins og ég er vanur og ég vissi
að nú liði þér vel.
Sæll er hver, sem deyr í Drottni,
þótt duftsins veika hreysi brotni,
Guðs vinir hús á himni fá.
Þar sem röðull skær þeir skína,
þar skortur ei né sorg né pína
né dauðans skeyti skelfa þá.
Hvert góðverk þeirra þeim
mun þangað fylgja heim.
Dýrð sé Drottni!
Hans ástarþel
að happi hel
þeim hefur gjört, er stríddu vel.
(Þýð. H. Hálfd.)
Elsku pabbi, ég vona að þú fáir
styrk til að takast á við þann mikla
missi sem þú hefur orðið fyrir.
Jakob.
Elsku mamma mín.
Þegar ég frétti af andláti þínu
þarna um nóttina dó eitthvað inni
í mér. Eitthvað sem hafði fyllt stórt
rúm í hjarta mínu alla tíð; ást þín,
vernd þín, vinátta þín og allt sem
þú varst okkur er þekktum þig. Þú
varst móðirin sem allir týndir synir
þyrftu að eiga. Móðirin sem hugg-
aði og hjúkraði barni sínu, barninu
í mér. Græðandi hendur þínar
struku blíðlega burt sárin í lífí mínu.
Hendurnar sem ég á þínu hinsta
kvöldi hélt í og strauk. Við horfð-
umst í augu og ég grét í þögninni.
Milli okkar voru straumar þakklæt-
is, skilnings og kærleika ásamt
djúpri sorginni.
Þarna fann ég hvað hægt er að
elska aðra manneskju ótakmarkað
og skilyrðislaust, eins og þú hefur
alltaf elskað okkur, íjölskylduna
þína.
En elsku mamma mín, ég er ekki
að kveðja þig fyrir fullt og allt því
ég veit að við munum hittast aftur
hinumegin. Ég veit líka að þú ert á
góðum stað í Ríki Guðs vegna þess
hvernig þú lifðir lífinu. Og innst
inni í sorg minni bijótast fram
fagrar minningar um þig, hreinar
og tærar eins og þú sjálf. Ég læt
hér fylgja brot úr ljóði sem þú og
systkini þín kvödduð á sínum tíma
móður ykkar með er hún lést úr
sama sjúkdómi og þú fyrir 30 árum:
Þökkum við þínar ástar annir,
yfir þó skefli tímans fannir,
hver myndi gleyma móður mund.
Hún er Ijósið á lífsins vegi,
leiðandi þegar hallar degi,
heillastjarna að hinstu stund.
Ég bið svo Guð að varðveita þig
og styrkja okkur hin á erfiðum tím-
um.
—

LOEWEj
GD PIOMEER
Sjórivarpstæki

Hljómflutaingstæki og biitæki
Sjónvörp og myndbandstæki
Einnig SHARP Ijósritunarvélar, reiknivélar, sjóðvélar (búðarkassar) og teleföx.
Sjónvarpstæki
r be
Luxor
Sjónvarpstæki
Nálægt 5000 íslensk heimili
eru með LUX0R sjónvarpstæki
• 100Hz
• Hraðtextavarp
• 28” skjár
• Sjálfvirk
stöðvaleitun
og uppröðun
• Tvö scart tengi
• Upplýsingar á
skjá er hægt
að hafa
á 12 mismunandi
tungumálum
í tilefiii af opimniiuii
bjóðum við
100 stk LUXOR
100 riða
sjónvarptæki
á frábæru verði
og greiðslukjörum
mm-
(eitt verð fyriralla)
Velkomin(n) í nýja ogj
verslun
BRÆÐURNIR
Lágmúla 8 • Sími 533 2800
MARÍA
JAKOBSDÓTTIR
Mig langar í þessari grein að
minnast móður minnar sem lést hinn
23. þessa mánaðar aðeins sex vikum
eftir að hún greindist með krabba-
mein. Því miður var engin lækning
til í hennar tilfelli og það er erfitt
að sætta sig við að kallið skyldi
koma svo fljótt. Hún, sem var tiltölu-
lega nýhætt að starfa utan heimilis
og hlakkaði til að njóta efri áranna
með föður mínum og okkur afkom-
endum þeirra. Og ekki er ein báran
stök því aðeins tveim vikum áður
en móðir mín veiktist, greindist fað-
ir minn einnig með þennan illvíga
sjúkdóm. Honum var þó hægt að
bjarga með skurðaðgerð en það þarf
sterkar taugar til að sjá konu sína
falla fyrir manninum með ljáinn og
vera sjálfur nýstaðinn upp af sjúkra-
beði.
Þegar ég minnist móður minnar
leitar hugurinn til bernskuslóðanna
á Akranesi þar sem ég fæddist og
ólst upp. Ég hugsa til hlýju sumar-
daganna þegar við fórum í sólbaðs-
ferðir á Langasand og ekki voru
vetrardagarnir síðri þegar mamma
kom með mér út til að byggja snjó-
hús eða búa til snjókarla og -kerling-
ar. Það var ómetanlegt að hafa
mömmu heima til að deila með gleði
og sorgum æskuáranna. Hún var
allt í senn, leikfélagi, huggari og
hjálparhella við heimanámið.
Mamma leit ávallt á það sem' sitt
æðsta hlutverk að sinna fjölskyld-
unni og heimilinu, sem hún og faðir
minn höfðu búið sér og í hennar
augum kom ekki til greina að vinna
utan heimilis fyrr en öll börnin voru
komin á legg. Það var því ekki fyrr
en eftir að við fluttum til Reykjavík-
ur að hún leitaði út á hinn svokall-
aða vinnumarkað. Og það var sama
hvort heldur var á heimilinu eða á
vinnustað, alltaf var samviskusemin
og snyrtimennskan í fyrirrúmi. Hún
hafði einnig yndi af útiveru og naut
þess að rækta upp lóðina í kringum
Íitla sumarbústaðinn í Þingvalla-
sveitinni.
Móðir mín var hógvær kona og
stundum hlédræg en hún var góðum
gáfum prýdd og í góðra vina hópi
gat hún verið glettin og glaðvær.
Henni leið ávallt best í faðmi fjöl-
skyldunnar. Nú er hún fallin frá og
missirinn er mikill fyrir okkur, sem
eftir lifum. Mestur er þó missir föð-
ur míns, sem sér á bak eiginkonu
sinni eftir hartnær 50 ára farsælt
hjónaband. Ég bið góðan Guð að
styrkja hann í sorginni. Ég flyt einn-
ig kveðju eiginkonu minnar og barn-
anna, sem eiga svo erfitt með að
skilja af hveiju amma fór svona
snemma til Guðs.
Ég kveð móður mína með þá vissu
í hjarta að hún sé nú komin til betri
heimkynna og bið sálu hennar Guðs
blessunar.
Sigurbjörn H. Magnússon.
Elsku Maja min, nú ert þú farin
úr þessari jarðvist og mín trú er sú
að þú eigir góða heimkomu í Himna-
ríki. Þú sem varst alltaf svo sam-
viskusöm og góð og máttir ekki
vamm þitt vita. Þegar við systurnar
vorum eitthvað að bralja í bernsku
varst þú vön að segja: „Ég skal segja
henni mömmu“, en þú sagðir
mömmu aldrei neitt og það vissum
við.
Við ólumst upp í Vogum á Vatns-
leysuströnd í stórum systkinahópi,
þar sem bæði sjósókn og landbúnað-
ur voru aðalatvinna fólksins. Pabbi
vann við útgerðina en mamma sá
um húsmóðurstörfin og búskapinn.
Við systkinin vorum snemma liðtæk
við hvort tveggja fiskþurrkun og
heyskap á sumrum og svo eðlilega
í skóla á vetrum. Við gengum á
hveijum degi í Brunnastaðahverfið
vel hálftíma gang og var það ekki
talið eftir sér í hvaða veðri sem var.
Oft var glatt á hjalla í Sólheimum
við leik og störf. Pabbi kenndi okkur
sund í sjónum og mamma söng með
okkur og spilaði undir á píanó.
Manstu jólin í gamla daga þegar við
fórum upp að sofa með kertin og
jólabækurnar í nýju náttfötunum frá
mömmu? Já, það eru svo margar
góðar minningar sem við eigum
systkinin og þín er sárt saknað.
Maja mín, þú söngst í kirkjukór
Kálfatjarnarkirkju á þínum ung-
dómsárum þar til við fluttum til
Þorsteinn.