Morgunblaðið - 13.08.1997, Blaðsíða 33

MÖRGUNBLAÐIÐ
MÍÐVIKUDAGUR 13. ÁGÚST 1997 33
SÓLVEIG
JÓNSDÓTTIR
+ Sólveig Jóns-
dóttir fæddist í
Reykjavík 3. ág-
ústl929. Hún lést
4. ágúst síðastliðinn
á Landspítalanum í
Reykjavík. Foreldr-
ar Sólveigar voru
hjónin Jórunn Guð-
rún Guðnadóttir, f.
8. október 1895 á
Kröggólfsstöðum í
Ölfusi, d. 6. október
1981, og Sigurður
Jón Guðmundsson,
f. 28. júlí 1893 á
Hvallátrum í
Rauðasandshreppi, d. 1. maí
1977. Hann var gjarnan kennd-
ur við Belgjagerðina í Reykja-
vík. Systkini Sólveigar eru:
Helga Jónsdóttir, f. 6. apríl
1919, gift Einari Karli Gísla-
syni, f. 27. apríl 1917, Guðni
Jónsson, f. 13. október 1920,
d. 23. júlí 1995, kvæntur Hall-
dóru Þorgilsdóttur, f. 31. des-
ember 1923, Ingólfur Jónsson,
f. 23. desember 1921, d. 22.
júní 1941, Sigurður Jón Jóns-
son, f. 31. október 1923, d. 30.
nóvember 1923, Árni Jónsson,
f. 21. febrúar 1925, kvæntur
Sólveigu Eggertz Pétursdóttur,
f. 29. maí 1925, Valdimar Jóns-
son, f. 3. mars 1927, kvæntur
Rannveigu Sigurðsson, f. 29.
maí 1932, d. 28. júní 1970, og
Guðmundur Jónsson, f. 26. jan-
úar 1937, kvæntur Margréti
Siguijónsdóttur, f. 9. mars
1939. Guðmundur og Margrét
skildu. Uppeldisbróðir Sólveig-
ar er Guðmundur Gíslason, f.
12. júlí 1932, kvæntur Ingi-
björgu Friðriksdóttur, f. 22.
desember 1929.
Sólveig giftist Flemming
Hólm hinn 28. nóvember 1953.
Börn þeirra eru: Jón
Hólm, f. 1. nóvem-
ber 1950, kvæntur
Grétu Jóhannsdótt-
ur, f. 16. maí 1953.
Börn þeirra eru Sól-
veig Hólm, f. 3. nóv-
ember 1972, og Jó-
hanna Lilja Hólm,
f. 28. janúar 1980.
Jakob Hólm, f. 25.
maí 1954, kvæntur
Ragnheiði Ketils-
dóttur, f. 22. maí
1959. Þeirra börn
eru Matthildur
Hólm, f. 13. maí
1982, Jórunn Guðrún Hólm, f.
15. janúar 1986 og Edmund
Oddur Hólm, f. 12. júní 1990.
Jórunn Guðrún Hólm, f. 27.
ágúst 1957, gift Valmundi Inga
Pálssyni, f. 22. júH 1955. Þeirra
börn eru Páll Ingi Valmundsson,
f. 14. ágúst 1981, Arnar Snær
Valmundsson, f. 5. desember
1982, og Flemming Viðar Val-
mundsson, f. 21. nóvember 1995.
Gunnar Hólm, f. 3. ágúst 1961,
sambýliskona Gunnars er Lise
Krolökke Sörensen, f. 29. janúar
1962. Þeirra börn eru Jakob
Krolökke Hólm, f. 25. desember
1987, og María Krolökke Hólm,
f. 11. maí 1991. Flemming Þór
Hólm, f. 13. desember 1969.
Sambýliskona Flemmings Þórs
er Matthildur Fanney Jónsdótt-
ir, f. 15. desember 1972. Þeirra
barn er Selma Karen Hólm, f.
31. mars 1996. Barnsmóðir
Flemmings Þórs er Guðrún
Harðardóttir, f. 16. júní 1967,
sonur þeirra er Andri Freyr
Hólm, f. 16. janúar 1990.
Útför Sólveigar fer fram frá
Langholtskirkju í Reykjavík í
dag og hefst athöfnin klukkan
13.30.
Með nokkrum línum langar mig
til að kveðja vinkonu mína, hana
Veigu, og þakka fyrir áraianga vin-
áttu, eða allt frá árinu 1962, er leið-
ir okkur lágu saman á flugstöðinni
gömlu í Lúxemborg. Við vorum með
hópi starfsmanna Loftleiða á leið til
Suður-Spánar í boði félagsins, báðar
giftar starfsmönnum Loftleiða.
Ég var ný í þessum hópi og hafði
mig lítt í frammi. Ung kona veifaði
til mín og sagði: Komdu og sestu
hérna hjá okkur, ég heiti Sólveig
Jónsdóttir. - Þannig var Veiga. Hún
sá til þess að enginn sæti við horn
þess borðs sem hún sat hveiju sinni.
Hún vildi að samferðarfólkið nyti
sín, þannig að góður andi og
skemmtan mætti vera sem best.
Veiga var fagurkeri í orðsins
fyllstu merkingu. Hún kunni þá list
að raða saman fallegum munum
þeirra hjóna og fylla húsrýmið hlýju
og glæsileik, enda sjálf listfeng og
fjölhæf. Hún skar út í tré og vann
fallega muni úr gleri og speglum.
Handavinna öll var henni leikur einn.
Fjölskyldan og heimilið áttu hug
hennar og störf.
Það var því eðlilegt að svo
skemmtileg og velviljuð kona sem
Veiga var, laðaði að sér ættingja,
vini og nágranna. Hún naut þess
líka að eiga góðan og traustan eig-
inmann, Flemming Hólm, börnin
fimm og fjölskyldur þeirra. Þau voru
hennar stolt og styrkur, þeirra var
ást hennar og umhyggja. Hispurs-
MINIUINGAR
leysi og hreinskiptni voru ríkir þætt-
ir í eðlisfari Veigu, samtvinnaðir
kátínu og léttleika. Hún var vinsæl
og vel látin og rík réttlætiskennd
hennar, ásamt dugnaði og áræði
urðu til þess að fengur þótti að þátt-
töku hennar í félagsmálum. Vil ég
þar sérstaklega nefna Sjálfstæðis-
flokkinn, sem hún fylgdi að málum
alla tíð, og var virkur félagi í.
Svo vorum við „Lóurnar", lífseigt
ævintýr, sem byijaði eins og önnur:
„Einu sinni var ...“ - Það var gam-
an að vinna í hópi með Veigu. Hún
var baráttuglöð og lagði sig alla
fram. Var hvetjandi félagi. Fyrir um
það bil ellefu árum þurfti Veiga að
heyja harða baráttu gegn vágesti
þeim sem nú hefur lagt hana að
velli. Lækning þá bar árangur og
góð ár fylgdu í kjölfarið. Eins og
hennar var von og vísa lét hún áfall-
ið ekki eyðileggja lífsgleði sína eða
lífsstíl. Hún hélt sínu striki. Nú,
þegar leiðir skilja, sakna ég vinar í
stað. Það gerum við „Lóurnar“ all-
ar. Við kveðjum góða og trygga vin-
konu með hjartans þökk fyrir sam-
fylgdina. Hún hélt okkur veislur á
glæsilegu heimili sínu, og lagði á
borð með sér í húsum okkar gleði,
kjark og trausta vináttu.
Blessuð sé minning Sólveigar
Jónsdóttur.
Brynhildur K. Andersen.
Fyrir tæpum aldarfjórðungi tók-
um við ijórir starfsmenn Loftleiða
hf., Martin Petersen, Finnbjörn Þor-
valdsson, Fleming Hólm og undirrit-
aður, ásamt eiginkonum okkar, upp
þann sið að fagna nýju ári saman á
heimilum okkar. Þeim sið höfum við
haldið síðan en jafnframt hist á vetr-
arkvöldum til spilamennsku, þótt
leiðir hafi skilið starfslega.
Mörg sumur dvaidi þessi hópur
við veiðar við Fróðá á Snæfellsnesi.
Fáar gáfust bröndurnar, enda var
veiðin frekar yfírskin.
Um vikutíma á björtum sumar-
dögum nutum við félagsskapar hvers
annars í fögru umhverfi við glaðan
fuglasöng, sem breyttist í kríugarg,
þegar gengið var niður í ós. Sagan
af Fróðárundrum gaf staðnum sögu-
legt gildi og dulúð en við dagrenning
var þögnin alger þar til fyrstu fugl-
ar hófu söng sinn. Þetta voru dýrleg-
ir dagar, sem treystu vináttuna. Er
heim var haldið skipulögðu eiginkon-
urnar spilakvöld vetrarins og aðrar
samkomur.
En nú er áttmenningamir hafa
átt gleðistundir saman í tæpan ald-
arfjórðung hefur dauðinn bankað á
dyr og í þetta sinn hefur hann ekki
gefið eftir.
Sólveig Jónsdóttir, Veiga, barðist
í rúman áratug við sjúkdóm sinn,
krabbamein. í tvígang vann hún
nokkuð varanlega sigra. Við vinir
hennar vissum mest af þessu stríði
hennar er sigrar unnust. Hún fór
dult með það er sjúkdómurinn hafði
betur. Fram að lokaorrustunni var
Veiga glöð og veitandi í hópi góðra
vina. Okkur vinum hennar virtist
kjarkur hennar ótrúlegur. Sá kjarkur
var að sjálfsögðu fóðraður á ást og
umhyggju hins trausta eiginmanns
hennar, Fleming.
Við vinirnir í spilaklúbbnum, sem
höfum átt saman gleðistundir I tæp-
an aldarfjórðung kveðjum nú Veigu
og þökkum henni þátt hennar og
tryggð. Við sendum Fleming og fjöl-
skyldu þeirra okkar dýpstu samúðar-
kveðjur.
Guðmundur W. Vilhjálmsson.
Með fáum orðum vil ég minnast
góðrar vinkonu, sem nú er kvödd í
hinsta sinn. Vegir okkar lágu saman
í fögrum fjallasal, þá er við ungar
að árum vorum í skíðadeild Ar-
manns. Jósefsdalur og skálinn þar
var okkar heimili flestar helgar vetr-
arins. Sumar- og haustferðir í sjálf-
boðavinnu fórum við einnig margar.
Glatt var oft á hjalla í þeim hópi
góðra vina er þar dvaldi. í dalnum
okkar, þar sem tungl og stjörnur
himinsins iýstu um fögur vetrar-
kvöld, þar sem einnig byiurinn barði
glugga og þil og við arininn voru
Armannsljóðin sungin við raust:
Fögur voru í feldi hvítum fjöll í dag.
í fónnum skrýddum dalnum undi ég mínum
hag.
Sólin skein á bjartar brekkur Blágallanna
fegurð, víst.
Dásamlegri er, en dagleg orð fá lýst.
Sú vinátta, sem þar var bundin,
hefur verið mér og mörgum fleirum
ómetanleg á lífsins leið. Nú þegar
ég kveð Veigu, glaðværa stúlku, úr
hópnum þeim hrannast upp minning-
ar frá þeim góðu dögum. Vil ég
þakka allar þær glöðu stundir í daln-
um, og allar þær góðu móttökur, er
ég naut á heimili hennar hér í bæn-
um.
Eiginmanni, börnum og öðrum
aðstandendum votta ég samúð mína.
Blessuð sé minning Sólveigar
Jónsdóttur.
Eirný Sæmundsdóttir.
Deyr fé
dejja frændur
deyr sjáfur ið sama.
Eg veit einn,
að aldrei deyr:
dómur um dauðan hvem.
Þannig hljóðar 77. erindi Háva-
mála og er hluti af lögmáli lífsins.
Samt var svo fjarri að ég fyrir nokkr-
um mánuðum tengdi þetta Sólveigu
föðursystur minni (eða Veigu
frænku eins og mér er nærtækara
að nefna hana), þótt ég vissi að hún
ætti í baráttu við þann vágest sem
sigraði hana að lokum, því að hún
var alltaf svo lífsglöð og svo virtist
sem óþijótandi orkulind byggi innra
með henni.
Á uppvaxtarárum mínum voru
heimili foreldra minna og Veigu og
Flemmings bæði í Vogahverfinu í
Reykjavík og samgangur milli þeirra
greiður. Það var gott og gaman að
koma til Veigu frænku og Flemm-
ings, þar mætti mér ávallt skilningur
og hlýja. Tilvera þeirra var einn af
þessum föstu punktum sem öryggi
bernsku minnar byggðist á.
Jón (Nonni), elsti sonurinn á heim-
ilinu, var jafnaldri minn og besti
bernskuvinur. Enn í dag eru rifjaðar
upp sögur af uppátækjum okkar.
Þegar við byijuðum í barnaskóla sjö
ára gömul, man ég að við leiddumst
á leiðinni. Við hættum því þó fljót-
lega þegar okkur var strítt á því og
kölluð hjón. En við hittumst utan*^.
skóla á heimilum okkar og lékum
okkur saman. Þessi væntumþykja
frá bernskunni skaut varanlegum
rótum, þó samverustundirnar hafi
orðið stijálli með árunum. Síðar um
sama leyti og Veiga eignaðist yngsta
barn sitt, Flemming Þór, átti ég von
á syni mínum. Mér fannst þá að við
Veiga frænka ættum eitthvað dýr-
mætt sameiginlegt á annan hátt en
áður.
í brúðkaupi okkar hjóna sem hald-
ið var fyrir nokkrum árum voru
haldnar margar ræður og vel talað
um okkur hjónin í þeim öllum. Eftir
á frétti ég að Veiga hefði verið kom-
in á fremsta hlunn með að stíga í
pontu og segja frá því að hún hefði^
á sínum tíma þekkt tvo mestu „vill-
ingana“ í Vogahverfinu og brúðurin
væri annar þeirra. Ég harma að hún
skyldi ekki hafa látið verða af því.
Fyrir nokkrum árum var haldið
niðjamót í fjölskyldunni okkar. Það
var haldið á Snæfellsnesi og voru
þar saman komnar fjórar kynslóðir
afkomenda Sigurðar Jóns Guð-
mundssonar og Jórunnar Guðrúnar
Guðnadóttur. Þar voru Veiga og
Flemming með sinn fríða hóp barna
og barnabarna. Eftir setningu móts-
ins var farið I leiki með börnunuit7»
úti í góða veðrinu, m.a. hlaupið í
skarðið. Þá flengdi eitthvert barna-
barnið Veigu til hlaups og hún hljóp
af stað, en stytti sér slðan leið I
gegnum hringinri og varð undan við-
hlaupanda sínum í skarðið, öllum til
mikils hláturs og kátínu. Þetta tilvik
finnst mér lýsa svo vel grallara-
skapnum sem bjó I Veigu alla tíð
og mér finnst svo skemmtilegur.
Þessi grallaraskapur er líklega ein
af ástæðunum fyrir því hve ég fínn
til sterkrar frændsemi við þessa
yndislegu frænku mína. Hún kallaði
mig oftast Ellu pellu og mér þykir
vænt um það gælunafn frá þeim
Flemming.
Ég er þakklát Veigu frænku fyri»-.
alla gleði, hlýju og kátínu sem við
höfum átt saman. Flemming, Jóni,
Jakobi, Jórunni, Gunnari, Flemming
Þór, mökum þeirra og bömum votta
ég innilega samúð mína.
Elín Árnadóttir.
+ Anna Halldóra
Margrét Hans-
dóttir fæddist í
Fitjakoti á Kjalar-
nesi 14. %úst 1905.
Hún lést á Ljjós-
heimum á Selfossi
22. júlí. Útför henn-
ar fór fram frá
Hrepphólakirkju
31. júlí.
Þá er hún nú horfín
af sjónarsviðinu, bless-
unin hún Halldóra okk-
ar í Þrándarholti. Milli
fjölskyldnanna í Skarði
og Þrándarholti ríkti alltaf mikil
vinátta sem hvergi bar skugga á.
Þau voru mörg erindin milli bæj-
anna hvort heldur var til að aðstoða
við einstök verk eða til leiks og
gamans. Það var alltaf jafn gott
að koma að Þrándarholti. Þar ríkti
yfirleitt hlátur og gleði og borð
voru hlaðin krásum. Heimilið þar
var annálað fyrir myndarskap. Ing-
var bóndi var framsýnn og opinn
fyrir hvers konar nýj-
ungum og því sem til
framfara gæti horft I
búskaparháttum og
Halldóra var þar eng-
inn eftirbátur, jákvæð
og einstök húsmóðir -
sátt við sitt hlutskipti,
lundlétt og gamansöm
enda löðuðust að henni
bæði böm og fullorðn-
ir. Þó var hún hreint
ekki skaplaus og sagði
meiningu sína um-
búðalaust ef því var að
skipta.
Ekki fór hún var-
hluta af mótlæti. Eiginmanni, fjór-
um börnum sínum af átta, dóttur-
syni og tengdasyni mátti hún fylgja
til grafar. En hún hélt alltaf still-
ingpi sinni og lét ekki mótlætið
buga sig, hefur þar eflaust hjálpað
hennar einstaka lundarfar. Eitt af
því fallegasta I endurminningunni
um Halldóru og reyndar alla
Þrándarholtsfjölskylduna er hvern-
ig annast var um eina dótturina,
Rannveigu, sem ekki hlaut fullan
þroska I vöggugjöf. í þá daga var
slíkum börnum heldur haldið til
hliðar en hún Veiga var sko ekkert
felubarn, fékk að njóta h'fsins og
var ekki síður elskuð en aðrir I fjöl-
skyldunni.
Halldóra hafði gaman af að um-
gangast fólk og gera sér dagamun.
Henni fannst óskaplega skemmti-
legt að grípa I spil. Hún og Áslaug
móðir okkar ásamt tveim öðrum
heiðurskonum, þeim Ingu I Ás-
brekku og Valgerði I Háholti, hitt-
ust gjarnan og spiluðu þá daglangt
„Sóló-vist“. Og þvílíkt fjör - og það
sem þær gátu hlegið, enda djarfar
I sögnum „kellumar" og vildu frek-
ar taka áhættu en spila svo bragð-
dauft spil sem „pass“.
Þær voru góðar vinkonur og
áttu alltaf hjálparhönd að rétta
hver annarri og öðrum sem á
þurftu að halda. - Já, við Skarð-
skrakkarnir áttum mörg sporin I
Þrándarholt og við sóttum mjög I
að fara þangað enda tók Halldóra
okkur ætíð sem jafningjum. Leið
okkar til og frá skóla lá þar um
hlað, þegar við fórum að taka þátt
I félags- og skemmtanahaldi I
sveitinni lá beinast við að fara þar
um og verða krökkunum þar sam-
ferða. Og þegar við vorum flutt
burtu úr sveitinni okkar reyndum
við að koma þangað svo oft sem
kostur var og heilsa upp á Hall-
dóru enda litum við á hana sem
vinkonu okkar og áratuga aldurs-
munur skipti þar engu máli. Alltaf
voru móttökurnar jafn hlýjar. Hús-
móðirin kom til dyra, skellti sér á
lær, strauk vísifingri um nefið og
hló þessum skemmtilega hlátri sem
einkenndi hana svo mjög. Hlýtt
faðmlagið innsiglaði hve innilega
velkomin við vorum.
En nú er þessi timi liðinn og við
erum þakklát fyrir allar þessar góðu
minningar. Hafðu hjartans þökk
fyrir samfylgdina, kæra vinkona.
Börnunum hennar og öðrum að-
standendum sendum við innilegar
samúðarkveðjur.
Systkinin frá Skarði.
Þrándarholt var með þeim fyrstu
bæjum sem ég kom á þegar ég fór
að búa I hreppnum. Það var alltaf
gaman að koma að Þrándarholti.
Þau hjón, Halldóra og Ingvar, voru
höfðingjar heim að sækja og tóku
vel á móti öllum sem til þeirra komu.
Halldóra var skemmtileg kona og
alltaf létt yfir henni. Hún var ein
af þeim konum sem féil aldrei verk
úr hendi. Það sýndu lopapeysumar
og húfurnar sem hún pijónaði af
mikilli snilld. Hún hafði stundum
ekki undan að pijóna, það var pant-
að svo mikið hjá henni, en hún lét
það ekki bitna á heimilinu, það var
alltaf til fyrirmyndar hjá henni.
Þau hjón voru samtaka I því eins
og öðru. Trölltrygg var hún Hall-
dóra og hafði mikið samband við
sína vini símleiðis og eins að heirrw
sækja þá. Oft hringdi hún I mig og
byrjaði á að segja: „Ég er bara að
vita hvort þú sért dauð eða lif-
andi.“ Hún var mikil félagsvera og
að spila félagsvist var henni til
mikillar ánægju.
Halldóra og Ingvar urðu fyrir
þungum áföllum I lífinu en það sem
bjálpaði þeim var hvað þau voru
vel skapi farin og létu ekki bugast.
Þau Þrándarholtshjón umgengust
sína nánustu af ást og kærleika.
Það hefur alltaf verið mikil sam-
heldni I þeirri fjölskyldu. Þau hjón
eignuðust góð böm, tengda- ogtr
barnabörn. Ef barnabömin taka
ömmu sína og afa sér til fyrirmynd-
ar mun þeim vel famast I lífinu.
Ég votta bömun, barnabömum
og tengdafólki dýpstu samúð.
Elsku Halldóra mín, hjartans
þakkir fyrir allt og allt. Blessuð sé
minning þín.
Bjamey Guðrún Björgvinsdóttír
HALLDÓRA
HANSDÓTTIR