Frjáls verslun


Frjáls verslun - 01.04.1959, Blaðsíða 41

Frjáls verslun - 01.04.1959, Blaðsíða 41
Árni var gamall skólabróðir minn, þó ekki kandi- dat cins og ég — en sleppum því, Árni var mikill maður þama suðurfré. Hann var þjónn á báða bóga, einkum á vesturbóginn. Annaðist ótalmörg miðlarastörf, gerði mörgum greiða. Ágœtis-drengar. Á báða bóga. „Oðruu; megin í fríðu," sagði ég við manninn að vestan, þann sem var á leið á völlinn, — „en hinum megin svo ótalmargt af alls konar varningi, að ekki verður tölu á komið." Ég Ieit auðvitað ekki á Árna, frernur en hann væri núll. — Einhver hló úti í dimmunni. Þurran, leiðinlegan hlátur. Árni bretti kragaun betur upp og sneri sér frá okkur. Hann var fínn maður. „Var bíllinn þinn bilaður, Arni?" spurði é» - cn fékk ekkert svar. Enda var mér sama, var svona að láta manninn að vestan vita, uppá gamlan kunn- ingsskap við Árna, að hann væri mikilmenni, með eigin bíl og allt. Eg hef alltaf svo gaman af að gcra mikið úr öðrum.----------- Eg fór að hugsa um hana Ólivínu, blessaða konuna. Hún hlaut að vera kominn yfir fimmtugt, Iiklega fimmtíu og sex eða sjö ára. Vafalaust tíu árum eldri en ég. Man eftir henni, daginn sem ég var fermdur, þá var hún fullorðin stúlka falleg og fönguleg. Hún hjálpaði til í fermingarveizlunni. Ef cg nian rétt, þá er ég nú fjörutíu og sjö ára. — Já, það var mikið um dýrðir þann dag, stór veizla heima, matur og drykkur, gleði og glaumur. Eg man að Óhvína kom til mín, þar sem ég stóð í stóru stofunni, hún var með bakka með vínglösum. — „Það er óhætt fyrir svona stóran og sterkan pilt að fá sér glas," sagði hún og brosti, svo að skein í mjallhvítar, sterkar tennur milli rauðra, nokkuð þykkxa vara. Nei, ekki vantaði neitt þá! Og svo erfði ég allt, — það var mikil! auður, þá var ég víst orðinn stúdent. Eg sá Olivínu stundum á götu um þœr mundir, hún bjó víst mcð einhverjum trésmíðameistara, ég held þau hafi aldrci verið gift. Þessir peningar og aðrir fjármunir! Blessaðir cða bölvaðir eða hvorttvcggja. Það voru þó nokkur ár, sem þeir entust, utanlands og inn- an. Háskólapróf tók ég, meira að segja fremur gott próf í — nei, það er nú sama í hverju það var. Ég er orðinn vyðgaður í þeim vísindum öll- um. Olivína tekur nú við peningunum míniini, sem ég vinn mér inn og gætir mín, er ég kem í bæinn, um hveria helgi. Ég skil ekkert í því, hvað þessi ckkja er góð við mig, hlúir að mér, dekrar við mig, hlýjar mér og gleður mig. Drekkur með mér eina flösku af sjerrí eða madeiravíni á hverju laug- ardagskvöldi, cf mig þá langar í það — áður en við háttum saman. Hún er há og vcl vaxin, cnnþá, bárið svart, dálítið hæruskotið. Hún hafði aldeilis ekki mikið húspláss, þessi Ólivína. Eitt herbcrgi og eldluís. Falleg kona. „Veiztu hvað?" sagði hún við mig, eitt kvöldið. „Þú hefur alltaf, síðan daginn sem þú fcrmdist, verið fallegasti pilturinn minn." Hún hjúfraði sig upp að mér í rúminu, hiin var hlý og mjúk — vissi ekki hvcrnig hún ætti að gera sem mest fyrir mig. — Eg vék mér aftur, að þeim nýkomna að vestan. „Var það ckki Matthías sem sagði „flytjum sam- an, byggjum bæi"? Það var á öldinni sem leið. Honum var ckki gefið um strjálbýlið, karlinum. Nú cr þjóðin að flytja saman og byggja bæi, þar sem bezt og lífvœnlegast er að vera. Er það ckki sjálfsagt? Nú vill öll þjóðin — eða svo má segja — vera við Faxaflóa og nágrenni — og svo komu þeir, eins og englar af himni sendir, þessir flugvallar- menn, til þess að kóróna það allt saman, ekki satt?" Hann lcit á mig. Ncr sýndist hann dapur í bragði og einmanalegur. „Það er erfitt fyrir einyrkjann," sagði hann. „Þræklómur, og engin þægindi að neinu leyti," sagði Jón Ká, sem var kominn til okkar — „ég skil satt að scgja andvoðans ckki hvernig fólk fer að tóra læknislaust, skemmtanalaust, brennivíns- laust og allslaust, með eina kerlingu með vesældar- dropa á nefinu, náttúrulausa, skítuga! Svci því?" Mér leiddist Jón Ká. Hann var dóni. Ég fór aftur að hugsa um ólivínu, ekkjuna, — því hún sagðist vera ekkja, — sem hitti mig á götu, hálfdauðan af kulda og tók mig með sér heim til sín. Þá var cg cinn af þessum mönnum, sem fínni tegund fólks kallar róna, átti hvergi athvarf — satt að segja. Meðan ég átti samiilcg föt, náði cg oft í peninga, en eftir að cg fór að ganga í gómlum fötum og ljótum — já, þá varð það erfiðara. Jafnvel herrar, scm höfðu setið í góðum veizlum hjá mér á velmektardögimum, og sem ég hafði lanað mikið fé, sem aldrei var goldið aftur, létust ekki þekkja mig og neituðu mér um aura. Var ég rciður við þessa menn? Nei. — En ég skamm- aðist mín ckki fyrir það, á þcim dögum, þótt ein- hvcr ríkiir maður gæfi mér stóran pening, kannski fimmtíu krónur cða hundrað. Hafði ég ekki, sjálf- ur, gefið nokkur hundruð þúsund krónur, góðar FRJALS VEHZLUN 41

x

Frjáls verslun

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Frjáls verslun
https://timarit.is/publication/282

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.