Morgunblaðið - 10.06.2001, Qupperneq 40

MINNINGAR
40 SUNNUDAGUR 10. JÚNÍ 2001 MORGUNBLAÐIÐ
Í dag hefði Dísa
amma orðið 80 ára og af
því tilefni ákváðum við
systkinin og fjölskyldur
okkar að heiðra minn-
ingu hennar.
Dísa amma var mjög þögul, hlé-
dræg og róleg kona, hún var gestrisin
og mikil barnakona. Dísa amma hafði
stórt hjarta sem rúmaði alla hennar
afkomendur og virtist fylgjast vel
með okkur öllum hvort sem hún fékk
fréttir hjá okkur eða í draumi. Alveg
frá barnæsku stóðu dyr hennar okkur
galopnar og til hennar var gott að
koma, hún hafði alltaf nægan tíma
fyrir okkur hvort sem var í leik, spil-
um, prjóni, spjalli eða að gefa okkur
kaffisopa.
Mikil óskapar forréttindi er að
alast upp með góðar ömmur í næsta
húsi! Alla daga beið okkar ísjökulköld
mjólkin hennar og e-ð heimabakað
HERDÍS
TORFADÓTTIR
✝ Herdís Torfa-dóttir fæddist 10.
júní 1921. Hún lést á
St. Fransiskusspítal-
anum í Stykkishólmi
16. desember síðast-
liðinn. Útför hennar
fór fram frá Stykkis-
hólmskirkju 27. des-
ember.
með. Á sumrin fór ég oft
til ömmu í „hjólhýsið“
eins og við kölluðum
það, þar var amma á
heimaslóðum og leið
hvergi betur. Mikið
fannst Palla, K. Auði og
Bárði Jens gaman að
koma til langömmu og
sakna þau þess mikið.
Hún gaf þeim kaffi og
góðgæti, spilaði við þau
og sat svo með dillandi
hlátri yfir gauragangin-
um í þeim og rifjaði upp
gamla tíma af Palla sín-
um og skvettuganginum í henni Báru.
Lífið hennar Dísu ömmu var ekki
alltaf dans á rósum, yfir hana dundu
stormar sem hún stóð alla af sér og
voru þá rokin ófá.
Ég kveð þig með söknuði, elsku
Dísa amma, en minnist þín í gleði.
Ég sendi þér kæra kveðju,
nú komin er lífsins nótt.
þig umvefji blessun og bænir,
ég bið að þú sofir rótt.
Þó svíði sorg mitt hjarta,
þá sælt er að vita af því
þú laus ert úr veikinda viðjum,
þín veröld er björt á ný.
(Þórunn Sig.)
Þín,
Alda Páls.
✝ Björn Fr. Björns-son fæddist á
Ólafsfirði 22. mars
1924. Hann lést á
Landspítala við
Hringbraut 14. maí
síðastliðinn. Hann
var sonur hjónanna
Sigfríðar Björnsdótt-
ur og Björns Frið-
björnssonar. Hann
missti föður sinn að-
eins þriggja mánaða
gamall og ólst síðan
upp hjá föðursystur
sinni, Oddnýju Ingi-
marsdóttur, á Siglu-
firði. Hann var yngstur af þrem
albræðrum og eignaðist síðan
fjögur hálfsystkin.
Björn kvæntist
Laufeyju Fríðu Er-
lendsdóttur árið
1958 og eignuðust
þau þrjá syni, Svein-
björn, Björgvin og
Víði Bergþór. Þau
slitu samvistir. Síð-
ari kona Björns er
Björg Kristjánsdótt-
ir frá Hafnarnesi við
Fáskrúðsfjörð og
giftu þau sig árið
1969. Hún á soninn
Kristján Sigurbjörn
Gunnlaugsson.
Barnabörnin eru tíu.
Útför Björns fór fram frá Hafn-
arfjarðarkirkju 21. maí síðastlið-
inn.
14. maí síðastliðinn lést eftir stutta
legu Björn Fr. Björnsson vélstjóri
síðast til heimilis á Hrafnistu í Hafn-
arfirði. Það var kominn lokadagur
hjá sjómönnunum og einnig lokadag-
ur í lífi hans. Hann var á ferming-
araldri er hann byrjaði fyrst sjó-
mennsku frá Siglufirði, en það var
ekki óalgengt með pilta í sjávar-
plássum landsins að byrja ungir til
sjós. Það var vorið 1945 að ungur
Ólafsfirðingur var ráðinn á bát föður
míns, Gísla Bergsveinssonar, Björgu
NK 47 frá Neskaupstað. Hann var
okkur ókunnugur, en hafði kynnst
ungum sjómanni, Sigurði Jónssyni,
Bessasonar, sem var sjómaður á
bátnum. Gert var út frá Hornafirði
þennan vetur og þegar báturinn kom
heim um vorið var Björn einn af
áhöfninni. Bjössi eins og hann var
jafnan kallaður var tæplega meðal-
maður á hæð, dökkur yfirlitum, brú-
neygur og með mikið svart liðað hár.
Hann talaði góða norðlensku og það
var skemmtilegt mótvægi við aust-
firskuna okkar. Ekki bar á öðru en
hann samlagaðist vel fólkinu á heim-
ilinu strax frá upphafi. Við börnin
vorum þá á aldrinum eins mánaðar
til átján ára og fullorðin amma sem
Bjössi vék alltaf góðu að. Samskipti
hans við foreldra mína og föðurbróð-
ur voru alla tíð góð. Hann eignaðist
einnig marga vini í Neskaupstað á
þeim tíu árum sem hann dvaldi hjá
okkur. Hann var þægilegur maður á
heimili, jafnlyndur og velviljaður og
vildi hvers manns vanda leysa. Þetta
fyrsta sumar hans hjá okkur bjuggu
einnig á heimilinu tveir aðrir sjó-
menn sem voru á bátnum, Sigurður
Jónsson og Jógvan Paulsen frá
Sandi í Færeyjum, en sá síðarnefndi
var hjá okkur alls átta sumur sam-
fleytt. Við litum nú meira á þá sem
fjölskyldumeðlimi en vandalausa og
það fór vel á með okkur og þessum
heiðursmönnum, sem í raun voru
nokkuð ólíkir, en bættu svo sannar-
lega hvor annan upp. Það var oft
margt um manninn á heimili okkar
og þó sérstaklega á sumrin því
mörgu þurfti að sinna.
Það var stundum þröngt setinn
bekkurinn, tólf til fimmtán manns í
heimili. Það er gæfa fyrir hverja
manneskju að kynnast góðu fólki á
lífsleiðinni og maður gerir sér betur
grein fyrir því er árin færast yfir því
það getur skipt sköpum fyrir ung-
linginn, eða horft til hins verra ef
andstætt er.
Það var töluvert líf í kringum
Bjössa og hann sagði skondnar sög-
ur af mönnum og málefnum en þó
einkanlega af sjálfum sér. Það var
eitt sem móður minni fannst verst,
en hún var í eðli sínu mjög umburð-
arlynd manneskja, að strákarnir
skyldu allir reykja, því að reyking-
unum fannst henni svo mikill sóða-
skapur, en minna var þá talað um
hvað það var óhollt. Ég virði fyrir
mér gamla ljósmynd sem tekin var
af fjölskyldunni og gestum á góð-
viðrisdegi inni í Skálinni í Kirkjuból-
steig fyrsta sumarið hans Bjössa hjá
okkur, þar sitja vinirnir allir saman.
Ég man vel eftir þessari tilbreytingu
á góðum sumardegi. Í minningunni
voru þetta ljúfir dagar.
Bjössi öðlaðist vélstjórnarréttindi
í Neskaupstað og vann síðan sem
slíkur. Hann skrapp gjarnan norður
á Siglufjörð að haustinu ef hlé varð á
úthaldi til að heimsækja fóstru sína
og fólkið sitt þar. Það er gaman að
geta þess hér að löngu eftir að Bjössi
var farinn frá okkur var herbergið
sem hann hafði til afnota kallað
Bjössa herbergi enda fannst okkur
hann tilheyra okkur. Eftir dvöl sína
hjá okkur stofnaði hann sitt heimili í
Hafnarfirði og gifti sig og eignuðust
þau hjón þrjá efnilega syni og hann
hélt áfram að stunda sjómennsku.
Árin færðust yfir en hann virtist
heilsuhraustur og hafði raunar alltaf
verið það. Hann hafði gaman af að
ferðast um landið og heilsa upp á
fólkið sem hann þekkti þar. Hann
gleymdi ekki fólkinu fyrir austan, fór
ekki framhjá án þess að líta inn og
staldraði þá gjarnan við legstæði
þeirra sem gengnir voru og oft mátti
sjá fallegan blómvönd sem hann
lagði þar. Slíkur artarmaður var
Bjössi. Nú verða hvorki ferðirnar né
samfundirnir fleiri.
Síðustu starfsárin vann hann í
Straumsvík. Ég veit að þar kom
hann sér vel og líkaði vel að starfa
þar. En eðlilega var hugurinn samt
alltaf við aflabrögð og sjósókn. Á
góðviðrisdögum spókaði hann sig
gjarnan á bryggjunni og þar hittust
gamlir sjómenn sem höfðu sömu
áhugamál. Spurt var frétta, spáð í
veðurfar og aflabrögð.
Húmar að kveldi hljóðnar dagsins ys,
hnígur að ægi gullið röðulblys,
vanga minn strýkur blærinn blíðri hönd
og báran kveður vögguljóð við fjarðarströnd.
Ég er þreyttur, ég er þreyttur og ég þrái
svefnsins fró,
kom draumanótt með fangið fullt af frið’ og ró.
(Jón frá Ljárskógum.)
Ég og fólkið mitt þökkum Bjössa
árin sem við áttum samleið og vott-
um Björgu, sonunum og fjölskyldum
þeirra, systkinum og frændfólki
samúð okkar.
Megi hann hvíla í friði.
Jóna G. Gísladóttir.
Þann 14. maí hringdi pabbi í mig
og sagði mér að Bjössi væri dáinn.
Ég tók það mjög nærri mér, ég átti
afmæli og var að fagna því og átti
BJÖRN FR.
BJÖRNSSON

 

   
 

  




 



   
 
  
 
  


  
 
     
    ! 
  "  #$%% &' #   ! 
      !    ( #$%%
 #$ )   ! 
   #  #$%% &*+ , % - ! 
  , %  #$%%
  (  (  ! 

.    #  #$%% / -- 
0!%% ! ' 
      ! 
( %% ,  #$%%
! * *+ 1