Morgunblaðið - 27.10.2001, Side 38

MINNINGAR
38 LAUGARDAGUR 27. OKTÓBER 2001 MORGUNBLAÐIÐ
✝ Sigrún Ólafsdótt-ir frá Þorvalds-
eyri á Eyrarbakka
var fædd 12 febrúar
1917. Hún lést á Heil-
brigðisstofnun Suð-
urlands að morgni
20. október síðastlið-
inn. Hún var elst í
hópi 12 barna
hjónanna Ólafs E.
Bjarnasonar, f. 1893,
d. 1983 og Jennýjar
D. Jensdóttur, f.
1897, d. 1964. Næst-
ur henni var Bjarni,
f. 1918, d. 1981, Sig-
urður, f. 1920, Ólafur, f. 1922, d.
2001, Eggert, f. 1924, d. 1980,
Sigurður, f. 1925, d. 1943, Guð-
björg, f. 1926, d. 1994, Margrét, f.
1929, Bryndís, f. 1930, Guðrún, f.
1934, Sigríður, f. 1939 og Áslaug,
f. 1941. Foreldrar Sigrúnar ólu
einnig upp sonardóttur sína, Mar-
gréti Ólafsdóttur, f. 1943, d.1995.
Í júlí 1951 kvæntist Sigrún Stef-
áni Jónssyni frá Enni í Skaga-
firði, f. 15 ágúst
1915, d. 16. janúar
1996. Þau bjuggu
allan sinn búskap á
Selfossi, lengst af á
Kirkjuvegi 19. Sig-
rún eignaðist þrjú
börn, þau eru: Gunn-
ar B. Guðmundsson,
f. 1941, maki Helga
Jónsdóttir, þau eiga
þrjú börn, Jenný
Dagbjörtu, Örnu Ír
og Elvar. Fyrir átti
Gunnar soninn
Gunnar Þór. 2)
Jenný D. Stefáns-
dóttir, f. 1951, maki Þórarinn
Björnsson og eiga þau soninn
Stefán. 3) Steinar Stefánsson, f.
1957, maki Guðrún Ólafsdóttir,
þau eiga tvær dætur, Sigríði Rún
og Dagbjörtu. Fyrir átti Steinar
dótturina Esther Ír. Langömmu-
börnin eru orðin 8 talsins.
Útför Sigrúnar fer fram frá frá
Selfosskirkju í dag og hefst at-
höfnin klukkan 13.30.
Einstök kona, hetja hversdagsins,
hefur hvatt. Hún sofnaði svefninum
langa á fallegum haustmorgni eftir
stutta sjúkrahúslegu.
Það eru 19 ár frá því að ég hitti
tengdamóður mína fyrst. Steinar
bauð mér í sunnudagsbíltúr austur á
Selfoss því nú átti að kynna kær-
ustuna úr Reykjavík. Mér eru vel
minnisstæðar hlýjar móttökurnar
sem ég fékk frá þeim hjónum og bar
aldrei skugga á þann hlýleika í minn
garð. Ferðirnar urðu margar á Sel-
foss eftir þetta og alltaf var jafn gott
að koma á Kirkjuveginn og síðar í
Grænumörkina. Borðið var ætíð hlað-
ið kræsingum og aldrei þreyttist Sig-
rún á að bjóða gesti að gjöra svo vel,
endilega að borða meira. „Gjörið þið
svo vel“ voru orð sem oft voru sögð í
eldhúsinu á Kirkjuveginum. Grautur-
inn var settur á diskana þrátt fyrir að
reynt væri að segja nei takk, það var
þá sem Sigrún heyrði ekki, það skyldi
enginn fara svangur úr hennar hús-
um og alls ekki yfir Hellisheiðina.
Dætur okkar nutu þeirra forrétt-
inda að eiga ömmu sem alltaf hafði
tíma, og hún prjónaði og heklaði
margar fallegar og hlýjar flíkur. Mik-
ið var ég oft stolt þegar ég puntaði
dætur mínar í útprjónaðar flíkurnar
frá ömmu á Selfossi. Já, þau eru mörg
listaverkin sem Sigrún hefur unnið,
bæði útsaumur, hekl, prjón, keramik-
málun og nú síðast dundaði hún við að
klippa út myndir.
Börnin hennar, barnabörnin og
barnabarnabörnin hafa öll notið góðs
af þessum hæfileikum Sigrúnar og
eiga eftir að gera áfram um ókomna
tíð.
Ég vill að leiðarlokum þakka kærri
tengdamóður minni samfylgdina, og
allt það sem hún hefur verið mér og
fjölskyldunni.
Og hvað er það að hætta að draga andann
annað en að frelsa hann frá friðlausum öld-
um lífsins, svo að hann geti risið upp í mætti
sínum og ófjötraður leitað á fund guðs síns?
(Kahlil Gibran.)
Hafðu þökk fyrir allt og allt.
Guðrún.
Í dag er til moldar borin mikil og
góð nágrannakona okkar til margra
ára, Sigrún Ólafsdóttir. Þessi stóra
og glæsilega kona bjó lengst af á
Kirkjuvegi 19 með manni sínum,
Stefáni Jónssyni vörubílstjóra, sem
er látinn fyrir nokkrum árum. Þessi
góðu nágrannar reyndust okkur
ávallt vel, fyrst foreldrum mínum
meðan þau lifðu, okkur bræðrunum
og síðar fjölskyldu minni. Það var
mikil gæfa að fá að kynnast þessum
heiðurshjónum, Sigrúnu og Stebba,
hjálpsemi þeirra og vináttu sem hef-
ur verið fjölskyldu minni ómetanleg í
gegnum tíðina. Margar góðar minn-
ingar rifjast upp þegar horft er til
baka. Á sjötta áratugnum þegar
Kirkjuvegurinn er í uppbyggingu og
mikill fjöldi krakka og unglinga þar
saman kominn nutum við þess þegar
við vorum úti að leika að kallað var í
okkur úr einhverju húsanna og okkur
boðið að smakka á nýbökuðum kök-
um. Það var gott að vera unglingur á
Kirkjuveginum í þá daga, þar ríkti
góður andi og hlýhugur í garð okkar
krakkanna sem við kunnum vel að
meta. Sigrún var ein þeirra heiður-
skvenna sem höfðu mikla ánægju af
þessu, ég minnist margra góðra
heimsókna til hennar í kleinur og
mjólk á þessum árum. Þá hafði
Stebbi gaman af því að gefa okkur
strákunum harðfisk og hákarl. Í veik-
indum foreldra minna reyndust þau
okkur vel, sem við erum afar þakklát
fyrir. Eftir að ég og fjölskylda mín
fluttum aftur á Kirkjuveg 17 upp-
hófst mikil og góð vinátta sem varaði
alla tíð. Það var eins og Sigrún hefði
tekið við hlutverki ömmunnar í fjöl-
skyldu minni, hún hafði vakandi auga
yfir heimilinu og aðstoðaði okkur og
hjálpaði eftir því sem til þurfti. Þá
reyndist hún drengjunum okkar
ákaflega vel, hún prjónaði á þá þegar
þeir voru litlir, gaf þeim pönnukökur
og kleinur og fylgdist vel með upp-
vexti þeirra enda hændust þeir allir
að henni. Sigrún hélt hlutverki sínu
áfram þegar barnabörnin fóru að
fæðast, þá prjónaði hún á þau. Eftir
að við fluttum af Kirkjuveginum í
Grashagann kom Sigrún í heimsókn
oft færandi hendi, þannig var hún.
Það var vinalegt að setjast í eldhúsið
hjá Sigrúnu og Stebba og ræða málin
yfir kaffibolla og góðum kökum. Þeg-
ar Stefán missti heilsuna fluttu þau í
íbúð fyrir aldraða í Mörkinni. Þar
hefur hún búið ein síðustu árin eftir
að Stefán lést. Þessi heiðurskona hélt
áfram göngu sinni enda hraust og
viljasterk. En svo fór að hún varð að
láta í minni pokann, eftir að veikindi
herjuðu á hana.
Með þessum fátæklegu orðum
langar okkur að þakka Sigrúnu Ólafs-
dóttur allt það sem hún gerði fyrir
okkur, alla þá manngæsku og gjaf-
mildi sem hún sýndi.
Ég og fjölskylda mín vottum öllum
aðstandendum okkar innilegustu
samúð og við vitum að góður Guð tek-
ur vel á móti þessari góðu konu. Guð
blessi minningu Sigrúnar.
Björn Gíslason.
Hún amma mín Sigrún Ólafsdóttir
er látin 84 ára að aldri. Þegar ég og
María heimsóttum hana á þriðjudag-
inn 16. okt. virtist hún hress og kjaft-
aði hún við okkur um heima og geima
í á annan klukkutíma. En á föstu-
dagsmorguninn eftir heimsótti ég
hana aftur og var þá verulega dregið
af henni. Á laugardagsmorgni var
hún látin. Þótt við höfum vitað um
veikindi hennar um hríð virtist allt
vera í himnalagi og hún vera nokkuð
hress. Því má í rauninni segja að and-
lát hennar hafi borið að með sneggri
hætti en ætla mátti.
Á Kirkjuveg 19 var gott að koma,
viðmótið var slíkt að allir sem þangað
komu vildu koma aftur. Hvort sem
um fjölskyldumeðlimi, ættingja eða
bara nágranna var að ræða, allir
kunnu vel við sig. Börnin í hverfinu
kringum Kirkjuveginn hópuðust að
þegar bökunarlyktina lagði yfir
hverfið og allir fengu að smakka á yl-
volgu bakkelsinu. Nú þegar maður
hittir þessi börn sem í dag er fullorðið
fólk talar það enn um hlýju ömmu og
einnig talar það um að líklega hafi
kleinurnar hennar ömmu verið þær
bestu sem til voru.
Þótt amma væri búin að vera veik á
þessu ári var því ekki til að dreifa í
gegnum tíðina. Því heilsuhraustari
manneskju hef ég ekki fyrirhitt, frek-
ar hafði hún áhyggjur af öðrum,
hvatti til að leita læknis ef eitthvað
amaði að þótt hún þyrfti þess ekki
sjálf. Hún annaðist og hugsaði um
Stefán afa í sextán ár í veikindum
hans. Það hefur örugglega verið mikil
þolraun. Oft vill það brenna við á
stundum sem þessum að lofin til þess
sem minnst er verði ofhlaðin, en í til-
felli ömmu Sigrúnar á allt lof við sem
til er, því hún amma mín var svo góð,
ekki bara við mig og mína nánustu
heldur við alla. Okkur Maríu þykir
óendanlega vænt um það að amma
skyldi hafa heilsu til að koma í brúð-
kaup okkar hinn 28. júlí síðastliðinn.
Þar var hún í essinu sínu meðal sinna
nánustu, var svo ánægð með allt,
skemmti sér vel og þakkaði fyrir sig
útí hið óendanlega því þannig var
amma, hún var alltaf svo innilega
þakklát og glöð.
Lífið er margslungið. Um leið og
við kveðjum einn einstakling með
sárum söknuði bætast nýir í staðinn.
Þannig er það í tilfelli okkar Maríu.
Hinn 12. febrúar nk. hefði amma Sig-
rún orðið 85 ára og á sama tíma mun
okkur fæðast barn. Mun sá stóri við-
burður gleðja okkur á sama tíma og
við minnumst ömmu Sigrúnar sem
var svo ofsalega góð við alla og mér
þótti svo vænt um.
Elsku amma Sigrún. Ég veit þú
vakir yfir okkur og hugsar um okkur
eins og þú hefur alltaf gert. Góða nótt
og hvíl í friði.
Elvar.
Nú á þessu fagra hausti kvaddi hún
lífið, hún Sigrún systir mín. Hún var
elst 12 barna þeirra hjóna Ólafs
Bjarnasonar og Jennýjar Jensdóttur
sem bjuggu allan sinn búskap á Þor-
valdseyri á Eyrarbakka. Á mann-
mörgu heimili á fyrrihluta síðustu
aldar gefur það augaleið að henni
voru snemma ætlaðar skyldur við að
hjálpa til við ýmiss heimilisstörf og
gæslu yngri systkina. Samviskusem-
in var henni í blóð borin og sjaldan
féllu henni verk úr hendi. Hún vann
lengi sem ráðskona á ýmsum stöðum
og seinni hluta starfsævi sinnar var
hún ráðskona í mötuneyti hjá Slát-
SIGRÚN
ÓLAFSDÓTTIR
✝ GunnhildurJónsdóttir fædd-
ist á Grund í Arnar-
neshreppi 24. júní
1916. Hún lést á
fjórðungssjúkrahúsi
Akureyrar 17. októ-
ber síðastliðinn. For-
eldrar hennar voru
Jón Einarsson bóndi
í Kálfskinni á Ár-
skógsströnd, f.
12.10. 1892, d. 21.11.
1981, og kona hans
Rósa Elísabet Stef-
ánsdóttir, f. 12.7.
1888. d. 2.2. 1929.
Árið 1937 giftist Gunnhildur
Arnþóri Gunnari Frímannssyni, f.
4.11. 1905, d. 12.2. 1976. Þau
bjuggu á Ytri-Vík á Árskógsströnd
og síðar í Ártúni. Börn þeirra eru
þrjú: 1)Svandís, f. 3.11. 1938.
Hennar maður er Ottó Þorgilsson.
Þeirra dætur eru Hafdís Hrönn, f.
Breki, f. 13.8. 1998, og óskírð dótt-
ir, f. 16.10. 2001. 3) Rafn, f. 25.3.
1944, kvæntur Bryndísi Friðriks-
dóttur. Fósturdóttir Rafns er Val-
dís Erla, f. 19.2. 1964, í sambúð
með Arnþóri Hermannssyni,
þeirra börn eru Elvar Már, f.
29.11. 1982, og Margrét Ágústa, f.
25.8. 1988. Saman eiga þau Hafdísi
Björk, var gift Jóni Gíslasyni,
þeirra börn eru Bryndís Ósk, f. 9.6.
1984, Jón Gunnar, f. 14.7. 1990, og
Arnór Rafn, f 23.7. 1995. Gunnar,
f. 6.1. 1969, í sambúð með Grétu
Björgu Grétarsdóttur, fóstursonur
hans er Daníel Smári, f. 28.9. 1992.
Þorsteinn Frímann, f. 7.10. 1971,
kvæntur Sólveigu Þórarinsdóttur,
þau eiga einn son, Gunnar Davíð, f.
24.12. 1998.
Árið 1978 hóf Gunnhildur sam-
búð með Sæmundi Benediktssyni,
f. 15.6. 1912, d. 14.12. 1994. Þau
bjuggu í Keflavík. Eftir lát Sæ-
mundar flutti Gunnhildur aftur á
Árskógsströnd, síðustu tvö árin
dvaldi hún á Dalbæ, dvalarheimili
aldraðra á Dalvík.
Útför Gunnhildar fer fram frá
Stærra-Árskógskirkju í dag og
hefst athöfnin klukkan 14.
9.7. 1957, gift Sigurði
Leópoldssyni, dætur
þeirra eru Sara Björg,
f. 27.2. 1977, og Olga,
f. 29.5. 1991. Fjóla
Björk, f. 13.2. 1961.
Gunnhildur, f. 22.7.
1963, gift Elíasi
Björnssyni, synir
þeirra eru Ottó, f. 6.5.
1988, og Unnar Björn,
f. 14.3. 1998. 2) Hörð-
ur, f. 28.3. 1942,
kvæntur Kristínu
Tveiten. Börn þeirra
eru Anton Þór, f.
23.11. 1961, kvæntur
Vigdísi Sigurðardóttur, dætur
þeirra eru Alís, f. 18.12. 1982, og
Þórdís, f. 28.4 1986. Áslaug Hildur,
f. 9.3. 1965, í sambúð með Hrafni
Hrafnssyni, dóttir þeirra er Elísa-
bet Þöll, f. 12.5. 1992. Dagbjört
Brynja, f. 18.6. 1971, gift Val Krist-
inssyni, þeirra börn eru Hörður
Mamma mín, þú ert allt í einu horf-
in svo snögglega. Raunar kom mér
það ekki mjög á óvart. Ég fann og sá
að þrekið var að verða búið. Kannski
varst þú farin að biðja Guð þinn um
að fá að koma til hans og vinanna
þinna sem farnir voru á undan. Ég
held líka að þú hafir verið búin að
biðja um að fá að sofna eins rótt og þú
gerðir.
Ótal myndir og minningar koma
upp í hugann. Þeim verða þó ekki
gerð nein tæmandi skil í lítilli kveðju-
grein.
Ég man þig við saumavélina þegar
ég kom heim úr skólanum stundum
köld og þreytt – að vita af þér, þvílíkt
öryggi það veitti – hvað þá var gott að
koma heim. Ég vissi að ég átti alltaf
„skjól“ hjá þér. Ég man kalda vetr-
armorgna á leið í skólann – þú fórst á
fætur með mér, gafst mér eitthvað
heitt í kroppinn, kysstir mig á vang-
ann og baðst mig að fara varlega. Ég
man þegar ég fór fyrst í burtu að
vinna fyrir mér, hvað það var ynd-
islegt að koma heim daginn fyrir Þor-
láksmessu og fá að smakka jólakök-
urnar þínar – enginn bakaði eins
góðar smákökur og þú. Enginn var
eins og þú að færa öllu heimilisfólkinu
kakó og kökur í rúmið á jóladags-
morgun. Ég man jólaheimsóknirnar í
Kálfskinn til afa og Möggu, þá varst
það þú sem fékkst kakó og kökur í
rúmið. Að lokinni jólahátíðinni lum-
aðir þú gjarnan á laufabrauði og
hangikjöti sem við krakkarnir og
pabbi fengum með okkur í rúmið. Ég
man þegar öll fjölskyldan mín kom í
jólaheimsóknir í Ártún eftir að þið
pabbi fluttuð þangað. Það var alltaf
pláss fyrir okkur að gista þó að þú
þyrftir að breiða dýnur í eitt hornið í
stofunni. Þar sváfum við með tvær
dætur og ein uppí rúmi hjá ykkur.
Svo kom að því að þú fluttir í Mel-
teiginn eftir að pabbi dó. Þar áttum
við Ottó góðar og glaðar stundir með
ykkur Sæmundi. Þar eignaðist þú
líka yndislegt heimili sem þú lést þér
afar annt um. Ég man hugsanir mín-
ar þegar ég vissi að Sæmundur var að
kveðja þetta líf – þú ættir örugglega
eftir að koma norður, heim í þitt kæra
Ártún. Sú varð líka raunin, aftur
sáust ljós í gluggunum í Ártúni. Það
var notalegt að koma þar við á leið
heim úr bæjarferðum, þiggja kaffi og
meðlæti, því alltaf var hlaðið borð af
jólakökum, kleinum, randalínum og
öðru góðgæti. Þannig varst þú, alltaf
að hugsa um aðra.
Ég er svo þakklát fyrir að það
skyldi komast í verk í sumar að hittast
á Ytri-Vík á 85 ára afmælinu þínu, að
Dettifossferðin skyldi farin, þú sem
treystir þér ekki til þess í fyrra sumar
en varst galvösk í sumar og kaffiveisl-
una heima í Ártúni um mánaðamótin
ágúst september síðastliðin.
Þú kenndir mér að trúa og treysta á
Guð, þú kenndir mér bænirnar sem ég
kenndi mínum dætrum seinna. Þú
varst ekki mikið fyrir að berast á,
hélst þig frekar til hlés en hlúðir að
öllu og öllum sem í kring um þig voru.
Á daglegri göngu þinni síðustu árin
heima í Ártúni staldraðir þú gjarnan
við hjá litlum trjáplöntum á víðavangi
klipptir af þeim feysknar greinar og
gafst þeim áburð.
Ég veit að nú þegar þú ert farin
héðan af jörð að þín bíða bjartir tímar
á þeim stað sem þú hverfur til.
Elsku mamma mín. Ég kveð þig
með bænarorðum sem þú kenndir
litlum telpuhnokka í rúminu sínu á
Ytri-Vík endur fyrir löngu og bið góð-
an Guð að gæta þín.
Vertu yfir og allt um kring,
með eilífri blessun þinni.
Sitji Guðs englar saman í hring
sænginni yfir minni.
(Sig. Jónsson)
Þín
Svandís.
Einn þungbúinn haustdag kveður
gömul kona þennan heim, það er jú
lífsins gangur. En við sem þekktum
hana vitum að með henni hverfur svo
margt sem er okkur kært: Faðmlögin
og hlýjan, bænirnar og blessunarorðin
okkur til handa, skrýtnar sögur og
ævintýri sem hún kunni ógrynni af.
Það verður ekki lengur spjallað yfir
kaffi og kleinum við eldhúsborðið í Ár-
túni, engar vinnulúnar hendur sem
seilast niður í skúffu eftir nýprjónuð-
um ullarsokkum eða vettlingum. Eftir
eru ljúfar minningar.
Þegar hugurinn hvarflar til ömmu
leitar orðið hvunndagshetja á. Þau
lífsgildi sem amma hafði að leiðarljósi
eru í raun svo ólík þeim gildum sem
neyslusamfélag nútímans heldur á
loft. Ljóðlínurnar úr kvæði Davíðs
Stefánssonar, Konan sem kyndir ofn-
inn minn, eiga undarlega vel við þegar
litið er yfir farinn veg og starfsævin
hennar ömmu er skoðuð. „Hún vinnur
verk sín hljóð/ er öllum mönnum góð/
sumir skrifa í öskuna öll sín bestu
ljóð.“ Hennar hlutskipti í lífinu var oft-
ar en ekki að hjúkra og þjóna öðrum
og árum saman var hún bundin í báða
skó yfir sjúklingum. „Sumir eiga
drauma og sumir eiga þrár…“ Hún
krafðist einskis fyrir sjálfa sig og öll
hennar fullorðinsár höfðu aðrir for-
gang, aldrei heyrðum við hana þó
kvarta yfir hlutskipti sínu. Lífið hafði
lagt henni þetta á herðar og þau verk-
efni leysti hún eins og önnur sem hún
tók að sér, af alúð og trúmennsku.
Konur eins og amma voru á við marg-
ar stofnanir nútímans. Heimili þeirra
voru leikskólar, elliheimili, sjúkrahús
og lítil framleiðslufyrirtæki. Þessi
störf voru ekki metin til launa og oft
ekki að verðleikum.
Þrátt fyrir erfitt líf á stundum átti
amma létta lund. Hún sankaði að sér
skondnum tilsvörum, vísum og
skemmtisögum af samferðamönnum
sem hún lét gjarnan flakka á góðum
stundum. Það sem einkenndi hana
umfram allt var umhyggja fyrir öllu
sem vex og dafnar. Þannig hlúði hún
að gróðrinum í kringum sig ekki síður
en fólkinu sínu. Hennar kynslóð er óð-
um að hverfa og með henni innsýn í
veröld sem var. Vitneskjan um nægju-
semi og æðruleysi þessa fólks sem bjó
okkur þau lífskjör sem þykja svo sjálf-
sögð í dag hlýtur að gera okkur að
betri manneskjum.
GUNNHILDUR
JÓNSDÓTTIR