Morgunblaðið - 07.02.2003, Blaðsíða 35

MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 7. FEBRÚAR 2003 35
✝ Ólafur Bjarnasonmúrarameistari
fæddist í Reykjavík
31. desember 1928.
Hann lést á hjúkrun-
arheimilinu Sunnu-
hlíð 30. janúar síðast-
liðinn. Foreldrar
Ólafs voru Bjarni
Matthíasson, verslun-
armaður í Reykjavík,
f. í Reykjavík 7. nóv-
ember 1896, d. í
Reykjavík 10. ágúst
1945, og Ágústa
Ólafsdóttir, f. á Jörfa
í Kolbeinsstaðahreppi
í Hnappadalssýslu 29. júlí 1904, d. í
Reykjavík 15. janúar 1990. Bróðir
Ólafs er Þorsteinn Bjarnason, f. í
Reykjavík 13. október 1930, og
hálfsystir Ester Svanlaug Bjarna-
dóttir, f. í Reykjavík 7. apríl 1922.
Sólveig Steinsson þroskaþjálfi.
Börn þeirra eru Esther, Silja,
Selma og Arna. 3) Jónína Sigrún,
f. í Reykjavík 12. janúar 1955,
maki Guðmundur Rúnar Þor-
valdsson múrarameistari. Börn
þeirra eru Dóra, Birna og Sóley.
4) Óli Guðjón múrarameistari, f. í
Reykjavík 26. október 1956, maki
Lilja Rós Sigurðardóttir kaup-
maður. Börn þeirra eru Lilja,
Ólafur og María. 5) Birna hár-
greiðslumeistari, f. í Reykjavík
15. nóvember 1961, maki Örn
Þór Arnarson. Dætur þeirra eru
Snædís og Svava.
Ólafur var í trúnaðarráði Múr-
arafélags Reykjavíkur 1959 til
1963 og hlaut meistarapróf í
múrsmíði 1963. Hann var starfs-
maður Íslenska álfélagsins frá
1969 og verkstjóri bygginga og
viðhaldsdeildar frá 1971 til 1986
þegar hann veiktist. Ólafur var
félagi í Kiwanisklúbbnum Eldey í
Kópavogi.
Útför Ólafs verður gerð frá
Fossvogskirkju í dag og hefst at-
höfnin klukkan 15.
Eftirlifandi eigin-
kona Ólafs er Fríða
Margrét Guðjóns-
dóttir, f. í Reykjavík
16. desember 1931.
Foreldrar hennar eru
Guðjón Guðmunds-
son matsveinn, f. í
Reykjavík 2. janúar
1909, d. 15. desember
1940, og Valgerður
Guðný Óladóttir, f. í
Bæ í Víkursveit í
Strandasýslu 12. maí
1911, d. 24. ágúst
1994. Börn Ólafs og
Fríðu Margrétar eru:
1) Ágústa þroskaþjálfi, f. í
Reykjavík 25. nóvember 1949,
maki Einar Sveinbjörnsson. Börn
Ágústu eru Björg og Kjartan. 2)
Valgarð Guðni múrari, f. í
Reykjavík 7. janúar 1952, maki
Vinur okkar Ólafur er allur. Kynni
okkar af honum hófust þegar sonur
okkar og dóttir hans voru að draga
sig saman. Á þeim tíma starfaði Ólaf-
ur við það sem hann var lærður til,
það er að segja sem múrari og jafn-
framt sem verkstjóri hjá ÍSAL í
Straumsvík. Það var gott að eiga
Ólaf sem vin, hann var hjálpsamur
og greiðvikinn og fengum við að
njóta þess í ríkum mæli þegar við
vorum að byggja í Furugrundinni á
sínum tíma, þá var hann ávallt tilbú-
inn að hjálpa eða leiðbeina við bygg-
ingu hússins. Ólafur naut þess að
vera við veiðar og eru ferðir þær sem
við fórum saman með honum og
Maddý til veiða í Krossá á Skarð-
strönd okkur ógleymanlegar, þá lék
Ólafur við hvern sinn fingur og sagði
sögur, enda hafði hann þann hæfi-
leika að geta sagt skemmtilega frá.
Þá var ekki síður skemmtilegt að
heimsækja þau í sumarbústaðinn
þeirra í Öndverðarnesi, sumarbú-
staðalandi múrara, en þar áttum við
saman margar ánægjustundir með
þeim hjónum, bæði fyrir og eftir að
Ólafur veiktist. Það var mikið áfall
fyrir alla fjölskylduna þegar hann
veikist þessi stóri og kröftugi maður
og varð eftir það háður aðstoð ann-
arra. Ég get ímyndað mér að mað-
urinn sem ávallt var í því hlutverki
að aðstoða aðra hafi átt erfitt með að
sætta sig við það.
Ólafur var félagi í Kiwanisklúbbn-
um Eldey í Kópavogi þar sem hann
var virkur félagi meðan heilsa hans
leyfði.
Þrek hans þvarr smám saman og
síðustu mánuði vissu aðstandendur
hans að baráttunni mundi senn
ljúka.
Að lokum kveðjum við þennan vin
okkar sem ávallt lagði gott orð til
okkar og biðjum guð að hugga
Maddý og börnin því þau hafa misst
mikið við fráfall hans. Guð blessi
minningu þína, kæri vinur.
Þorvaldur Ragnar og Dóra.
Í dag kveð ég afa minn sem lést
fimmtudaginn 30. janúar.
Hann var búinn að vera veikur
lengi. Þegar ég kom til hans var
hann alltaf svo glaður, hress og svo
jákvæður.
Hann var sykursjúkur en átti oft
nammi til að bjóða því honum fannst
svo gaman að gefa og gleðja aðra.
Elsku amma, guð gefi þér og fjöl-
skyldu okkar allra styrk á þessari
erfiðu stundu.
Snædís Arnardóttir.
ÓLAFUR
BJARNASON
✝ Sigríður Jónsdótt-ir fæddist á Steig í
Mýrdal 16. september
1912. Hún andaðist á
Hrafnistu í Reykjavík
24. janúar síðastliðinn.
Foreldrar hennar
voru Jón Þorsteinsson
og Sigríður Þorsteins-
dóttir. Sigríður var
yngst af sjö systkinum.
Sigríður giftist Ósk-
ari Þ. Johnson 1935.
Börn þeirra eru Hrönn
Karolína, f. 21. jan.
1936, Þorsteinn, f. 1939, látinn
sama ár, Margrét, f.
7. jan. 1941, Þor-
steinn, f. 14. nóv.
1944, og Kristinn, f.
9. sept. 1946.
Sigríður dvaldist
síðustu sex árin á
Hrafnistu í Reykja-
vík en áður hafði
hún átt sitt heimili í
Hamraborg 14 í
Kópavogi.
Útför Sigríðar
var gerð í kyrrþey
frá Fossvogskapellu
hinn 3. febrúar.
Þegar mér bárust fregnir um lát
móður minnar þá var mér mjög
brugðið og söknuðurinn fyllti hjarta
mitt og fór ég í gegnum líf mitt með
henni, og langar að minnast hennar
með nokkrum fátæklegum orðum.
Sigríður ólst upp á Steig í Mýrdal
til níu ára aldurs. Þá missti hún föð-
ur sinn og móðir hennar fluttist
með fjölskylduna til Víkur í Mýrdal,
þar sem hún sá fyrir þeim með
saumaskap, og síðar til Vestmanna-
eyja.
Hún stundaði ýmisleg störf þar
til hún hóf búskap með föður mínum
á Hilmisgötu 5 ( Árdal) en mest
stundaði hún störf í bókabúð Þor-
steins Johnson í Vestmannaeyjum
og seinna í Bókahúsinu á Laugavegi
178 í Reykjavík.
Ég átti góð uppvaxtarár í Vest-
mannaeyjum á Hilmisgötu 5.
Mamma var kát og opin og engum
leiddist í návist hennar. Hennar
meðfædda kímnigáfa smitaði alla
og var hún glæsileg kona og bar
ætíð höfuðið hátt, enda var hún
mjög stolt og vönduð kona.
Eftir Vestmannaeyjagosið flutt-
ust foreldrar mínir til Reykjavíkur
og settu á stofn Bókahúsið við
Laugaveg 178 í Reykjavík, en for-
eldrar mínir skildu að skiptum
1974. Sjálf flutti ég til New Jersey
með ungan son minn Óskar, og eftir
það kom ég næstum árlega heim og
skipti mér milli heimila foreldra
minna. Átti ég margar góðar og
yndislegar stundir með þeim og
vorum við mamma meira vinkonur
heldur en mæðgur.
Ég minnist hvað við áttum góðar
stundir þegar hún kom að heim-
sækja mig til New Jersey. Þegar ég
fór til vinnu minnar í Atlandic City
þar sem ég vinn sem gjafari (dea-
ler) í Spilavítinu Harrahs Marina,
þá las hún og hafði félagsskap af
hundinum mínum honum Maxie, og
á frídögum mínum þá gerðum við
mæðgurnar ýmislegt okkur til
skemmtunar og aldrei komu leiðin-
leg augnablik hjá okkur. Hún brá
hún sér stundum á kassana í spila-
vítinu til að reyna að vinna sér inn
nokkra dollara sem hún ætíð gerði.
Bræðrum mínum Þorsteini og
Kristni þakka ég fyrir einstaka um-
hyggju sem þeir sýndu móður okk-
ar í gegnum árin. Fyrir það verð ég
þeim ævinlega þakklát.
Hinstu kveðjur sendir sonur
minn Óskar til ömmu sinnar og kon-
an hans Linda og barnabarnabörn-
in þrjú, Erik Óskar, Keith Bragi og
Kevin Joseph.
Elsku hjartans góða mamma
mín, ég kveð þig nú með söknuð í
hjarta. Ég þakka þér fyrir sam-
fylgdinina og alla þá umhyggju og
ást sem þú sýndir mér gegnum lífið.
Guð geymi þig og varveiti.
Hér mætast vinir sem helst vilja gefa,
hugga og lækna og binda um sár,
fyllast af kvíða og angist og efa,
er ástvinur nákomin deyr fyrir ár.
Hvert á að leita og hvers á að spyrja?
Hver er er sú von er svo snögglega brást?
Hvernig skal lifa og hvar á að byrja?
Hvers vegna eru svo margir sem þjást?
Unnt er að græða með huga og höndum
Héluna þýða í mannlegri sál,
tengja og vefja með vináttuböndum
viðkvæma strengi um hugsjónamál.
Láttu þá finna sem lifa í skugga
leið til að bera sinn þungbæra harm,
bjóða sig fram til hjálpar og hugga
harmþrungna vini með tárvotan hvarm.
(Hjálmar Gíslason.)
Þín dóttir
Margrét (Búbba).
SIGRÍÐUR
JÓNSDÓTTIR
sérkennilegt og skoplegt í fari fólks.
Einhvern tíma fyrir löngu var hann
bílstjóri hjá Sigurbirni biskupi, föður
sínum, á einni af vísitasíuferðum
hans en Sigurbirni er held ég flest
betur gefið en að aka bíl. Frá þessari
ferð og fólkinu sem á vegi hans varð
sagði Björn skemmtilegar, græsku-
lausar sögur. „Brosljúfur“ held ég að
sé orðið sem lýsir svona manni best.
Hann hélt sínum góðlátlega húm-
or alla tíð. Í desemberbyrjun heim-
sóttum við Ingibjörg Sólrún hann á
Rigshospitalet danska. Einar bróðir
Björns var þar líka staddur. Eitt-
hvað gekk Birni brösulega að heyra
hvað Einar var að segja og þá kom
þessi ágæta athugasemd: Við Einar
bróðir eigum svo gott með að tala
saman. Honum liggur lágt rómur og
ég heyri orðið varla neitt.
Þá er ekkert eftir nema ljúka
þessum umkomulausu orðum. Ég
kveð góðan dreng með mikilli eft-
irsjá, væntumþykju og þakklæti fyr-
ir góðar samverustundir okkar og
fjölskyldna okkar í gegnum árin. Við
Ingibjörg Sólrún, Sveinbjörn og
Hrafnkell, sendum Lilian og börnum
þeirra Björns; Kjartani, Maríu og
Bjarka, svo og foreldrum Björns og
systkinum, innilegar samúðarkveðj-
ur.
Hjörleifur Sveinbjörnsson.
En þið sem þekktuð hann Bjössa:
Staldrið við á staðnum
þar sem ég kann að vera geymdur og grafinn
og nefnið mig með nafni
svo samsemd mín geti læðst hljóðlega
heim.
Þannig lýkur ljóðinu Nöfn sem
birt er í annarri ljóðabók Björns Sig-
urbjörnssonar, Út og heim, sem út
kom 24. janúar síðastliðinn, þremur
dögum fyrir andlát hans. Í dag er
hans minnst og við sem þekktum
hann stöldrum við.
Við Bjössi urðum vinir í Hagaskól-
anum og Menntaskólanum í Reykja-
vík og brölluðum þá margt í glað-
væru og brokkgengu hópefli á
sjöunda áratug síðustu aldar. Bjössi
var frá öndverðu mjög athyglisverð-
ur persónuleiki. Hann var miklum
hæfileikum gæddur eins og hann átti
kyn til, auk þess leikari góður, orti
og skrifaði sögur og ljóð af mun
næmari þroska en við hin. Við fyrstu
sýn gat þó sumum virst hann und-
arlega samsettur: Í aðra röndina ein-
lægur alvörumaður sem pældi í
stóru spurningunum, en gat svo
skyndilega þegar minnst varði slegið
því öllu upp í hálfkæring og orðið
meiri galgopi en flestir aðrir. En við
sem þekktum hann Bjössa vissum að
það var ekkert undarlegt við hann.
Hann var í senn víðfeðmur og heill
og honum var það fullkomlega eðli-
legt.
Stóru spurningarnar sem Bjössa
voru hugleiknar áttu sér afar litla
samsvörun í námsskrá Menntaskól-
ans. Galsafengna hliðin á honum átti
sér enn minni hljómgrunn meðal
lærimeistara. Slíkur nemandi gat
ekki rekist vel í hinni stóru hjörð eft-
irstríðsárabarna sem þarna var
reynt að halda til beitar á mjög af-
mörkuðu svæði. Fóðrið var sagt
kjarnmikið, en það var einhæft og
hentaði ekki öllum. Bjössi rásaði
burt, yfirgaf skóla og fósturjörð og
hélt á vit frænda vorra á Norður-
löndum. Þar fann hann Lilian og með
henni hamingju sína. Þau stofnuðu
heimili í Kaupmannahöfn og lífsbar-
áttan tók við.
Fyrsta veturinn sem ég var við
nám í Lundi 1969–70 hittumst við
stundum þegar ég gerði mér erindi
til þessarar borgar sem norðan
sunds var miklu fremur álitin hafn-
arborg Lundar en höfuðborg Dana.
Bjössi var jafnan glaður og reifur,
umhyggjusamur og skemmtinn, en
það fannst á að hann var nokkuð
óráðinn um framtíð sína.
Svo voru allt í einu liðin heil tutt-
ugu og sex ár án þess við sæjum
hvor annan eða heyrðum. Þá bar
fundum okkar saman í gamalla og
góðra vina hópi eitt sumarkvöld hér
heima. Mikið vatn hafði runnið til
sjávar. Bjössi og Lilian höfðu lifað
farsælu lífi í leik og starfi og voru
búin að koma upp þremur mann-
vænlegum börnum. Húsbóndinn
hafði um síðir tekið sig til og kvittað
fyrir allar gamlar vanrækslusyndir
við gjörvöll skólakerfi alheimsins.
Hann hafði lokið embættisprófi í
guðfræði frá Hafnarháskóla, tekið
vígslu og starfaði sem sóknarprest-
ur í Lyngby við vinsældir og góðan
orðstír. Yfir þessu öllu var rík
ástæða til að gleðjast. Mest var þó
um vert að finna þessa kvöldstund
hve Bjössi var sjálfum sér líkur,
leikandi léttur og djúphugull í senn.
Eftir þetta tókum við upp þráðinn
þar sem frá var horfið á sínum tíma
eins og við hefðum aldrei kvaðst.
Bréf og tölvuskeyti, bækur og blöð,
flugu milli landa. Bjössi tjáði sig um
hin aðskiljanlegustu málefni, ég gaf
honum skýrslur um andlegt ástand
þjóðarinnar og bókmenntanna og
reyndi að matreiða þær á þann hátt
sem ég vissi að honum féll best.
Hann gerðist ákafur og afkastamik-
ill þýðandi verka minna á danska
tungu sem hann hafði ótrúlegt vald
á. Ekki þótti mér slor að komast þar
í félagsskap séra Hallgríms, en
Passíusálmana hafði Bjössi áður
þýtt af mikilli snilld. Jafnframt
gerðist hann mér ráðhollur og
óbrigðull yfirlesari þess sem í deigl-
unni var. Við Unnur heimsóttum
þau hjónin hvenær sem leiðin lá til
Hafnar eftir þetta. Það var ævinlega
mannbætandi og endurnærandi að
koma til þeirra í Birkerød.
Best fundum við Unnur og fjöl-
skylda okkar þó hvílíkan mann
Bjössi hafði að geyma þegar áföll
og sorgir dundu á okkur í tvígang á
skömmum tíma og lítt sá til sólar.
Þá gerðist Bjössi netprestur okkar
og einkasálusorgari. Til hans var
hægt að leita dag og nótt með allar
þær hugsanir og spurningar sem
vakna frammi fyrir hinum köldustu
staðreyndum, óskiljanlegum rök-
um og þversögnum sjúkdóma og
dauða. Bjössi hafði engar patent-
lausnir fram að færa eða staðlaðar
kennisetningar. En innsæi hans og
reynsla, samkennd hans og um-
hyggja ásamt ríkulegri orðsins
gáfu urðu ævinlega til þess að
tendra einhverja þá ljósglætu sem
hægt var að mæna í þar til sortinn
þéttist á ný. Þá var að spyrja enn og
aftur og oftast gat hann þá fundið
glufu og sent okkur skímu úr nýrri
átt.
Bjössi og Lilian máttu sjálf þola
þá raun á besta aldri að sjúkdómar
sviptu þau bæði starfsorkunni til
þeirra verkefna er þau höfðu helg-
að sig og menntað sig til. En þau
báru mótlætið af fágætri reisn og
æðruleysi. Þau voru staðráðin í að
sættast við hlutskipti sitt. Bjössa
urðu umskiptin tilefni til að vitja
sinnar íslensku skáldæðar á ný. Í
bókum sínum báðum, Orð og mál
(2000) og Út og heim (2003), yrkir
hann meðal annars um þetta hlut-
skipti, en einnig margt um flókið
hlutskipti hins sjálfviljuga útlaga
sem festir rætur (eða ekki) í nýju
landi og nýju máli. En þessi sáttfýsi
dugði ekki til, það var eins og ekki
væri komið nóg, eftir langvarandi
kvalir greindist Bjössi nú ekki
löngu fyrir jól að auki með illvígt
krabbamein sem dró hann að lokum
til dauða. Gagnvart slíkum skapa-
dómi erum við orðlaus og skiljum
ekki tilganginn, en best fer á því að
vitna þar til orða sem Bjössi sendi
okkur síðastliðið vor, þegar okkur
barst hugleiðing frá honum dag-
lega: „Við sjáum ekki nema brota-
brot af þeirri heild sem er lífið allt
og þetta litla brot af þeim mikla vef
sem við skynjum vekur oft nístandi
sárar spurningar. Ef við þekktum
hins vegar heildarmyndina, vissum
við betur hvers vegna drengurinn
ykkar veiktist og dó.“
Við Unnur þökkum Bjössa fyrir
allt sem hann gaf okkur. Lilian,
Kjartani, Maríu og Bjarka, foreldr-
um Bjössa og systkinum, barna-
börnum og öðrum ástvinum vottum
við okkar dýpstu samúð.
Þórarinn Eldjárn.
 Fleiri minningargreinar
um Björn Sigurbjörnsson bíða birt-
ingar og munu birtast í blaðinu
næstu daga.
MORGUNBLAÐIÐ birtir afmælis- og minningargreinar endurgjalds-
laust alla daga vikunnar. Greinunum má skila í tölvupósti (netfangið er
minning@mbl.is - svar er sent sjálfvirkt um leið og grein hefur borist) eða
á disklingi og þarf útprentun þá að fylgja. Nauðsynlegt er að tilgreina
símanúmer höfundar og/eða sendanda (vinnusíma og heimasíma). Tekið
er á móti afmælis- og minningargreinum á 1. hæð í húsi Morgunblaðsins,
Kringlunni 1 í Reykjavík, og á skrifstofu Morgunblaðsins Kaupvangs-
stræti 1 á Akureyri. Ekki er tekið við handskrifuðum greinum.
Birting afmælis- og
minningargreina