Morgunblaðið - 05.06.2003, Side 31

MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 5. JÚNÍ 2003 31
✝ Árni Ólafssonfæddist í Sigtún-
um á Kljáströnd í
Höfðahverfi í S-
Þing. 1. október
1925. Hann lést á
Fjórðungssjúkrahús-
inu á Akureyri hinn
26. maí síðastliðinn.
Foreldrar hans voru
Anna María Vigfús-
dóttir, f. 28. nóvem-
ber 1888, d. 10. júlí
1973, og Ólafur
Gunnarsson, f. 27.
júlí 1878, d. 15. jan.
1964. Systkini Árna
eru: Anna Gunnur, f. 7. maí 1911,
d. 31.nóvember 1945; Dóra, f. 6.
júlí 1912; Guðríður, f. 25. apríl
1916; Gunnar, f. 1. október 1917,
d. 6. september 1991; Baldvin, f.
26. desember 1919; Vigfús, f. 7.
nóvember 1922; og Þóra Soffía, f.
18. apríl 1931.
Eftirlifandi eiginkona Árna er
Sveinfríður Kristjánsdóttir, f. 3.
nóvember 1926, frá Gásum í
Glæsibæjarhreppi. Börn þeirra
eru: 1) Erna, f. 4. ágúst 1961,
maki Geir Jóhannsson. Börn
þeirra eru: Árni Heiðar, f. 31. júlí
1988; Einar Jóhann, f. 9. júní
1992, og Arnar
Geir, f. 14. mars
1998. 2) Kristrún, f.
28. maí 1964, maki
Lúðvík Lúðvíksson.
Börn þeirra: Lúðvík
Már, f. 2. apríl 1992,
og Herborg, f. 1.
maí 1996. 3) Ólafur,
f. 8. ágúst 1966. 4)
Gunnar, f. 9. apríl
1968. Unnusta hans
er Alma Oddgeirs-
dóttir, fyrrverandi
maki Arna Ýrr Sig-
urðardóttir, barn
þeirra Logi, f. 7.
september 1987. Árni lauk stúd-
entsprófi frá Menntaskólanum á
Akureyri 1946 og stundaði há-
skólanám í Englandi, Þýskalandi
og í Bandaríkjunum. Hann starf-
aði sem framhaldsskólakennari
um árabil, lengst af á Akureyri.
Einnig stundaði hann sjó-
mennsku, ýmist sem aðalstarf
eða samhliða kennslu. Árni starf-
rækti fatahreinsun ásamt Vigfúsi
bróður sínum, fyrst á Siglufirði
og síðan á Akureyri um langt
skeið.
Útför Árna fór fram þriðjudag-
inn 3. júní í kyrrþey að hans ósk.
Ég kynntist fyrst tengdaföður
mínum fyrrverandi þegar ég var
fimmtán ára gömul og fór að venja
komur mínar heim til Gunna sem
síðar varð kærastinn minn og eig-
inmaður. Í fyrsta skipti sem ég vog-
aði mér heim að dyrum til að spyrja
hvort Gunni væri heima flykktist öll
fjölskyldan fram í forstofu til þess
að bera mig augum og spyrja mig
spjörunum úr. Þar fór Árni fremst-
ur í flokki, en það var einmitt eitt af
hans aðaleinkennum að spyrja fólk
um hagi þess og sýna því áhuga. Ég
man alltaf eftir þessari kvöldstund.
Þótt sá tilvonandi væri ekki heima
fór mest allt kvöldið í það að láta
rekja úr mér garnirnar.
Ég hafði reyndar heyrt um
,,Árna Óla“ eins og amma kallaði
hann alltaf, því að hann og afi minn
voru veiðifélagar og eitthvað skyld-
ir. Þar að auki bjuggu systkini
Árna allt í kringum mig niðri á
Eyri og var ágætur kunningsskap-
ur á milli fjölskyldnanna, þótt lítill
væri samgangurinn. Það voru því
allir nokkuð sáttir við ,,ráðahaginn“
og ég var boðin velkomin á heimili
Árna og Sveinu.
Árni hafði mikinn áhuga á öllu
sem tengdist menntun. Hann var
kennari fram í fingurgóma og
þreyttist aldrei á að kanna kunn-
áttu mína í íslensku og ensku, en
þau fög kenndi hann áratugum
saman. Hann lagði mikla áherslu á
það að börnin hans menntuðu sig
og leit velþóknunaraugum á þá sem
sköruðu fram úr í námi. Hann var
óþreytandi við að hvetja mig, og
síðan son minn, Loga, til þess að
leggja metnað við námið og ná
langt í þeim efnum. Það sama veit
ég að hann gerði við börnin sín og
hin barnabörnin, sem hann var
mjög stoltur af.
Árni var mikið náttúrubarn.
Veiðieðlið var honum í blóð borið,
hann gekk á fjöll og skaut rjúpu,
hann sótti sjóinn á sumrin á trill-
unni sinni, Hallsteini, og hann var
friðlaus á vorin þangað til hann
komst út á Kljáströnd til að veiða
silung. Hann var líka duglegur að
færa aðra björg í bú, á haustin nýtti
hann hverja lausa stund til að fara í
berjamó og oft voru systkinin búin
að bölva vor- og haustferðunum út
á Kljáströnd í kartöfluleiðangra.
Þegar veiðieðlið greip hann breytti
hann algerlega um takt, það virtist
renna á hann hálfgert æði og hann
gat vakað sólarhringum saman og
nærst á engu nema svörtu kaffi. Og
pípan góða var aldrei langt undan.
Dýrmætasta veganestið sem Árni
veitti mér var tvímælalaust ótrúleg
gestrisni hans og örlæti. Hann hafði
afskaplega gaman af að umgangast
útlendinga og þeir voru margir sem
fengu að kynnast gestrisni þeirra
hjóna á ferðum sínum um Ísland.
Það fóru ófáar stundir í að halda
uppi samræðum við erlenda gesti,
oft var þetta fólk sem var að endur-
gjalda heimsóknir Árna eða barna
hans og var það svo sannarlega
ekki svikið af móttökunum, ekkert
til sparað hvorki í mat né drykk.
Þarna fékk ég gott tækifæri til að
æfa málakunnáttu mína, bæði í
ensku og þýsku, og jafnvel frönsku
líka. Hann hélt góðu sambandi við
ýmsa erlenda vini, t.d. prófessor
Leon Long, eða ,,Longa“ eins og
hann var alltaf kallaður í fjölskyld-
unni og var mikið og gott samband
á milli fjölskyldnanna.
Örlæti Árna átti sér lítil takmörk.
Hann var alltaf að gauka einhverju
að manni, sérstaklega eftir að við
Gunni byrjuðum að búa og Logi
fæddist, þá var hægt að treysta því
að Árni kæmi færandi hendi. Enn
þann dag í dag nýt ég góðs af ör-
læti hans og Sveinu, á t.d. fullan
frysti af berjum og silungi.
Árni var um margt merkilegur
maður. Í honum bjó hið sterka eðli
Íslendingsins sem sækir sjóinn og
færir heim björg í bú, lifir í sátt og
samlyndi við náttúruna og nýtir
hana sér og öðrum til góðs. En um
leið var hann hugsuður og mennta-
maður og gerði sér grein fyrir mik-
ilvægi þess að menn öfluðu sér sem
mestrar þekkingar og nýttu hana
sér og öðrum til góðs. Ég vil þakka
honum samfylgdina og allar þær
góðu stundir sem við áttum saman.
Ég votta fjölskyldu hans samúð
mína og bið Guð að veita þeim
styrk í sorg sinni.
Arna Ýrr Sigurðardóttir.
,,Ekki fara allir á kirkjugarðs-
ballið í haust sem ætluðu sér það í
vor.“
Þegar ég hugsa til baka þá er
þetta eitt af því sem ég man best
eftir þér, afi minn. Allar sögurnar,
skrítlurnar, ljóðin og stökurnar sem
þú varst alltaf með á vörunum. Ég
var búinn að heyra þær milljón
sinnum en samt hlustaði ég alltaf
og hló að ,,punchlineunum“. Ég
man eftir því þegar ég var lítill og
bjó í Reykjavík, hvað það var alltaf
gaman að fara norður til þín og
ömmu í jóla-, sumar- og páskafríun-
um. Þá var það ekki óalgengt að við
röltum saman upp í Brekku (eins
og hverfisbúðin var alltaf kölluð),
undir því yfirskini að kaupa brauð
og mjólk. En auðvitað varstu bara
að kaupa handa mér sælgæti. Á
kvöldin sátum við síðan við eldhús-
borðið og spiluðum Ólsen Ólsen eða
,,draga-henda“. Eða þú gekkst um
gólf, tottaðir pípuna og talaðir við
sjálfan þig, á meðan glumdi gamla
Gufan og ég sat við eldhúsborðið og
teiknaði bátamyndir. Þær voru líka
ófáar ferðirnar sem við fórum út á
Kljáströnd til að leggja net og fara
á handfæri. Ég man hvað mér
fannst það alltaf skrítið í þessum
veiðiferðum hversu lítið þú þurftir
að sofa. Þú vaktir heilu og hálfu sól-
arhringana yfir netunum. Þegar ég
varð síðan eldri var algengt að við
sætum saman fram á nótt við eld-
húsborðið í Þórunnarstrætinu og
ræddum allt milli himins og jarðar.
Þó vildirðu yfirleitt aðallega tala
um hvernig gengi hjá mér í skól-
anum, hvað ég væri að læra og
hverjir stæðu sig best. Við þessi
tækifæri fannst þér nú svolítið
gaman að rifja upp einkunnir sem
þú fékkst í menntaskóla og monta
þig svolítið.
Oft varstu þrjóskur og ekki
nokkur leið að fá þig ofan af því
sem þú varst búinn að bíta í þig,
eins og sést kannski best á bíl-
skúrnum, sem þú fylltir af drasli og
ætlaðir alltaf að nota í einhverjar
stórframkvæmdir. Drápuhlíðar-
vaskurinn er annað dæmi. Þú hafðir
líka mikið dálæti á útsölum og á
þeim gerðirðu marga ótrúlega
,,díla“ (misgóða að vísu eins og þeir
vita sem til þekkja).
Það eru forréttindi að hafa fengið
að þekkja þig, elsku afi minn, og ég
mun eiga þessar minningar um þig
alla ævi. Núna kveð ég í bili og fel
þig hinum eilífu veiðilendum, eins
og þú vildir kalla það. Mér þykir
við hæfi að kveðja þig með erindi
úr kvæði eftir eitt af þínum eft-
irlætis skáldum:
Af eilífðarljósi bjarma ber,
sem brautina þungu greiðir.
Vort líf, sem svo stutt og stopult er,
það stefnir á æðri leiðir.
Og upphiminn fegri en auga sér
mót öllum oss faðminn breiðir.
(Einar Ben.)
Logi.
Látinn er á Akureyri Árni Ólafs-
son, kennari við Iðnskólann og síð-
ar Verkmenntaskólann þar í bæ.
Hann laut í lægra haldi fyrir þeim
sjúkdómi sem svo mörgum ungum
og öldnum verður að fjörtjóni. Fyr-
ir ekki löngu kom hann í heimsókn
til mín og við dreyptum á kveðju-
skálinni og rifjuðum upp atvik frá
sextíu ára kynnum uns talið barst
að líðandi stundu. Þá var ljóst að
Árni gekk þess ekki dulinn að leiðin
væri senn á enda. „Ég kvíði ekki
dauðanum, nema síður sé. Ég vil
bara ekki þjást.“ Vonandi hefur
honum orðið að ósk sinni.
Það var gott og gaman að hafa
Árna að sessunauti árin dýrlegu í
máladeild Menntaskólans á Akur-
eyri. Þau sáum við jafnan í gullnu
skini fjarlægðarinnar. Árni var
mikill málamaður og fús að rétta
manni hjálparhönd ef í vörðurnar
rak. Hann sigldi til Englands og
síðar Þýskalands til framhalds-
náms. Orlofsári sínu varði hann á
ströndum Kaliforníu. Hann kom því
margskólaður til kennslunnar.
Árna var fleira hugleikið en bók-
menning, verkleg iðja togaði hann
til sín. Þegar á menntaskólárum
hafði hann komið sér upp „pressu“,
fatahreinsun og síðar fleiri en einni
á nokkrum stöðum á landinu. Taka
má sér í munn orð Arnar Arn-
arsonar: „Hann var alinn upp við
sjó/ungan dreymdi um skip og sjó.“
En ekki stundaði Árni alla ævi sjó
heldur reri til fiskjar í sumarleyfum
og endranær þegar færi gafst frá
ýmsum verstöðum. Það má því ljóst
vera að kennaranum og fiskimann-
inum féll sjaldan verk úr hendi. Og
honum ægði hversu núverandi fisk-
veiðistjórnun hefur leikið þá sem
vilja stunda handfæraveiðar.
Árni Ólafsson var afar traustur
og trygglyndur maður, einarður í
skoðunum, víðsýnn og djúpsær og
vildi brjóta mál til mergjar. Hann
var gestrisinn og veitull svo af bar.
Þegar við bekkjarsystkin héldum
norður á afmælishátíðir hafði Árni
jafnan boð inni og fagnaði endur-
fundum.
Þökk sé Árna fyrir löng og góð
kynni og ég votta fólki hans samúð
og óska honum góðrar ferðar til
nýrra heimkynna.
Þórhallur Guttormsson.
ÁRNI
ÓLAFSSON
✝ Sigríður Hall-dóra Aðalsteins-
dóttir fæddist í
Reykjavík 26. sept-
ember 1921. Hún
andaðist á Landspít-
alanum í Fossvogi
27. maí síðastliðinn.
Foreldrar hennar
voru þau Aðalsteinn
Pálsson, skipstjóri
og útgerðarmaður,
frá Hnífsdal, f. 3. júlí
1891, d. 11. janúar
1956, og fyrri kona
hans Sigríður Páls-
dóttir húsfreyja, frá
Hnífsdal, f. 28. nóvember 1889, d.
12. október 1930. Síðari kona Að-
alsteins var Elísabet María Jón-
asdóttir, húsfreyja og húsmæðra-
kennari, frá Hnífsdal, f. 21. júlí
1893, d. 15. apríl 1978. Systkin
Sigríðar eru Páll, skipstjóri og
útgerðarmaður í Grimsby, f.
1916, d. 1970; Össur, járnsmiður
og fyrrv. kaupmaður, f. 1919;
Guðbjörg, húsfreyja og fyrrv.
bankaritari, f. 1926; Elín, hús-
móðir, f. 1927; og Jónas Aðal-
steinn, hæstaréttarlögmaður, f.
1934.
Hinn 3. nóvember 1956 giftist
Sigríður Sturlu Eiríkssyni út-
varpsvirkjameistara, f. 28. októ-
ber 1922, d. 26. febrúar 1978, en
hann var sonur Eiríks Kristófers-
sonar skipherra og fyrri konu
hans Jóhönnu Unu Eiríksdóttur.
Þau Sigríður og
Sturla voru barn-
laus. Sigríður lauk
stúdentsprófi frá
Menntaskólanum í
Reykjavík 1940 og
prófi í stærðfræði-
greinum frá sama
skóla 1942. Hún
lauk exam. pharm.
prófi frá Lyfjafræð-
ingaskóla Íslands
1942, og stundaði
verknám í Reykja-
víkur Apóteki 1942-
1945. Hún stundaði
framhaldsnám í
Danmörku og útskrifaðist með
cand. pharm. gráðu frá Dan-
marks farmaceutiske Höjskole í
Kaupmannahöfn 1948. Sigríður
var lyfjafræðingur í Reykjavíkur
Apóteki 1948-1953, er hún flutti
til Akureyrar; þar starfaði hún í
Stjörnu Apóteki apríl-nóv. 1953
og var forstjóri þess 1953-1956.
Hún var lyfjafræðingur í Holts
Apóteki í Reykjavík 1956-1960 og
Kópavogs Apóteki 1960-1969; síð-
an lyfsali í Apóteki Austurlands á
Seyðisfirði 1969-1981. Eftir það
starfaði hún tímabundið sem
lyfjafræðingur í ýmsum apótek-
um um nokkurra ára skeið. Sig-
ríður var búsett á Seltjarnarnesi
frá 1987.
Útför Sigríðar verður gerð frá
Fossvogskirkju í dag og hefst at-
höfnin klukkan 15.
Elstu minningar okkar um
Siggu frænku tengjast ævistarfi
hennar, lyfjafræðinni, heimsóknum
í apótekið í Kópavogi þar sem hún
vann um skeið og „Siggumixtúr-
unni“, blöndunni sem lyfjafræðing-
urinn hafði sett saman úr ýmsum
vítamínum og steinefnum þannig
að við systkinin vorum alveg tilbú-
in að fá okkar skammt af daglegri
hollustu. Síðar tók hún við rekstri
eigin apóteks á Seyðisfirði og
þangað komum við öll og heimsótt-
um hana um lengri eða skemmri
tíma. Þegar hún flutti aftur í bæ-
inn, varð hún strax óaðskiljanlegur
hluti af okkar fjölskyldu, fylgdist
grannt með okkar högum og barna
okkar.
Sigríður frænka var vel mennt-
uð kona og nýtti menntun sína til
að vera sjálfs sín herra og reyndist
okkur öllum fyrirmynd. Hún var
fróð og hafði víðtæka þekkingu og
reynslu sem hún var óspör á að
miðla til okkar. Það var ávallt
gaman að tala við Siggu, því hún
þekkti svo margt og marga.
Nú þegar leiðir skiljast minn-
umst við góðrar og skemmtilegrar
frænku, minning hennar mun lifa
með okkur.
Guðrún, Aðalsteinn
og Sigríður Finsen.
Við kölluðu hana Siggu. Hún var
skólasystir okkar í Menntaskólan-
um og samstúdent árið 1940. Þá
var ekki nema einn Menntaskóli
og tvær deildir, stærðfræðideild
og máladeild. Við vorum 51 sem
settum upp hvítu kollana um vorið.
Þá var menntaskólahúsið hertekið
af Bretum, stríð í Evrópu og ekki
vænlegt til framhaldsnáms erlend-
is. En við gáfumst ekki upp, mörg
okkar sigldu yfir úfið haf til
Bandaríkjanna í leit að frekari
menntun. Við vorum í skipalest og
hafið var krökkt af óvinakafbátum.
Sigga gerðist lyfjafræðingur, lærði
fyrst hér heima og síðar í Dan-
mörku, þegar siglingar hófust
þangað á ný eftir styrjöldina.
Sigga var góður félagi – alltaf
jákvæð og glöð í sinni. Hún var
góður námsmaður og samvisku-
söm. Þessi stúdenta-árgangur 1940
stofnaði Kvikmyndasjóð Mennta-
skólans í Reykjavík. Við vildum
láta gera kvikmynd af sögu
Menntaskólans. Sigga var virkur
þátttakandi, lagði peninga í sjóð-
inn eins og við hin á fimm ára
fresti og gladdist með okkur ekki
alls fyrir löngu, þegar takmarkinu
var náð og við horfðum hrifin á
myndina, sem minnti okkur á
gamla daga. Það var alltaf gott að
leita til Siggu. Bekkjarfélagarnir
unnu í mörg ár alls konar und-
irbúningsvinnu í sambandi við
þessa mynd. Og Sigga tók þátt í
henni.
Þrátt fyrir fötlun sína hin síðari
ár kom hún eins oft og hún gat í
kaffidrykkju með þessum hóp, sem
nú telur 26 manns. Við munum
sakna hennar. Ættingjum og vin-
um hennar sendum við innilegar
samúðarkveðjur.
Oddný E. Thorsteinsson.
SIGRÍÐUR
AÐALSTEINSDÓTTIR
Sími 562 0200
Erfisdrykkjur