Morgunblaðið - 05.06.2003, Page 33

illi vandvirkni og listrænu yfir-
bragði.
Þau voru ófá skiptin sem við
barnabörnin fórum í heimsókn á
Reynivelli til ömmu og afa. Það var
eins og þau hefðu allan heimsins
tíma fyrir okkur. Þangað var alltaf
gott að koma og andrúmsloftið á
heimilinu einkenndist af mikilli frið-
sæld. Elsku amma var ætíð svo
áhugasöm um það sem við barna-
börnin tókum okkur fyrir hendur og
allt fram á síðasta dag fylgdist hún
með högum fjölskyldunnar. Hún var
vitur og innsæi hennar mikið.
Þegar við höfðum verið í heim-
sókn hjá ömmu og afa og komið var
að kveðjustund, stóðu þau úti á svöl-
um brosmild og falleg og veifuðu til
okkar eins og konungborin heiðurs-
hjón. Þannig sjáum við þau fyrir
okkur og er gott að eiga þessa minn-
ingu í hjartanu.
Nú þegar komið er að hinstu
kveðju biðjum við Guð að blessa
ömmu Möggu.
Hennar mjúka hönd og óendan-
lega góðvild mun verða okkur
barnabörnunum dýrmætur fjársjóð-
ur um alla framtíð.
Kveðja,
barnabörnin.
Elskulega amma, njóttu
eilíflega Guði hjá,
umbunar þess, er við hlutum
ávallt þinni hendi frá;
þú varst okkur ungu hjörtum,
eins og þegar sólin hlý,
vorblómin með vorsins geislum
vefur sumarfegurð í.
Hjartkær amma, far í friði,
föðurlandið himneskt á,
þúsundfaldar þakkir hljóttu
þínum litlu vinum frá.
Vertu sæl um allar aldir,
alvaldshendi falin ver,
inn á landið unaðsbjarta,
englar Drottins fylgi þér.
(Berglind Árnadóttir.)
Þínar langömmustelpur,
María Sigríður og
Margrét Lóa.
MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 5. JÚNÍ 2003 33
Elsku bróðir. Það er ótrúlega erfitt
að sætta sig við það að þú sért farinn
frá okkur fyrir fullt og allt. Ég hef oft
kvatt þig í þeirri vissu að ég sæi þig
ekki um skeið, t.d. þegar þú bjóst er-
lendis um árabil – en ég vissi að sím-
inn myndi hringja fljótlega og ég
heyrði þig segja: ,,Hæ, elsku systir.
Hvað segirðu gott?“ Símtölin voru
mörg og löng um lífið og tilveruna og
sérstaklega um börnin okkar. Sigga
Rós og Kristófer voru sólargeislarnir
í lífi þínu. Sigga Rós vaxin úr grasi og
komin með fjölskyldu en eftir situr
litli Kristófer, tíu ára gamall, sem
saknar pabba síns sárt. Drengurinn
þinn sem þú varst búinn að ala upp
frá fæðingu og lifðir fyrir er nú flutt-
ur til foreldra okkar og verður þar
ÞÓRIR
JÓNSSON
✝ Þórir Jónssonfæddist á Akur-
eyri hinn 14. október
1963. Hann lést í
nóvember 2002. Þór-
ir var sonur
hjónanna Unnar
Steingrímsdóttur, f.
8.4. 1943, og Jóns
Kristinssonar, f.
23.6. 1943. Systkini
Þóris eru: 1) Hanna
Þórunn Axelsdóttir,
f. 7.5. 1961. 2) Hrafn-
hildur Jónsdóttir, f.
12.7. 1965. 3) Ást-
þrúður Kristín Jóns-
dóttir, f. 18.2. 1967.
Þórir átti tvö börn. Þau eru: 1)
Sigríður Rós Þórisdóttir, f. 23.1.
1981. Móðir hennar er Regína Sig-
ríður Ólafsdóttir. 2) Kristófer I.
Þórisson, f. 1.10. 1992. Móðir hans
er Kristína Gertrud. Þórir og
Kristína giftust en slitu samvistir.
Útför Þóris verður gerð frá Frí-
kirkjunni í Reykjavík í dag og
hefst athöfnin klukkan 13.30.
umvafinn ást og um-
hyggju. Ég veit að það
gleður þig að vita af því.
Ást þín á náttúru Ís-
lands var mikil og ófáar
ferðirnar fórstu til
fjalla einn með bakpok-
ann og tjaldið til þess að
hvíla þig á skarkala lífs-
ins. Ferðir þínar voru
ávallt stuttar nema
þessi síðasta sem end-
aði með hörmulegu
slysi. Það er huggun
harmi gegn að vita að
þú yfirgafst þessa jarð-
vist þar sem þér leið
best; til fjalla. Nú er dagur að kveldi
kominn hjá þér en við hin höldum
áfram í baráttu lífsins og geymum í
hjarta okkar allar þær ljúfu minning-
ar sem við eigum um þig. Vertu sæll
að sinni, elsku bróðir. Megirðu eiga
náðuga daga hjá afa, ömmu og Ingu
frænku.
Er sárasta sorg okkur mætir
og söknuður huga vorn grætir,
þá líður sem leiftur af skýjum
ljósgeisli af minningum hlýjum.
(H.I.H.)
Þín syrgjandi systir,
Hanna Þórunn.
Elsku bróðir. Nú ert þú farinn og
eftir standa minningar og söknuður.
Oft hefur verið sagt að þeir góðu fari
fyrstir og á það við núna. Þegar við
vorum lítil gast þú ekki sagt nafnið
mitt þannig að þú gafst mér nafn sem
þú einn notaðir „Habba Didda“. Allt-
af varst þú svo ljúfur og góður bæði
við menn og málleysingja. Ég man
þegar þú komst með mýsnar heim af
því að það var svo kalt úti. Ást þín á
náttúrunni var einstök og ég skildi
aldrei þegar þú fórst með bakpokann
þinn og skálmaðir um fjöll og firnindi
einn með sjálfum þér og þínum hugs-
unum, en hver hefur sitt lag, elsku
bróðir. Ég veit að þú verður alltaf hjá
mér í hjarta mínu. Guð veri með þér.
Þín systir
Hrafnhildur.
Ég var feginn að heyra það að Þór-
ir frændi væri fundinn. Hann hafði
verið týndur síðan í vetur. Leit var
gerð að honum en ekkert til hans
spurst. Hann hafði verið á ferðalagi
og eitthvað komið fyrir. Hvað og
hvar, vissi enginn.
Ég hafði lítil afskipti af Þóri
frænda í gegnum tíðina, fékk þó alltaf
fréttir af honum. Einn daginn var
hann kominn til Ameríku, annan til
Grænlands, svo fór hann til Dan-
merkur og þá á Austfirðina. Seinast
hitti ég hann á pósthúsi í Reykjavík.
Hann sagðist vera fluttur í bæinn. Ég
trúði honum mátulega, grunaði að
fljótlega yrði hann farinn eitthvað
annað, á nýjan og framandi stað. Þór-
ir var alltaf á ferðalagi.
Þórir frændi fór aldrei troðnar
slóðir, aldrei auðveldustu og einföld-
ustu leiðina í lífinu. Mjög ungur eign-
aðist hann dóttur og son nokkrum ár-
um seinna. Einn í útlöndum var hann
einstæður faðir, tók með ábyrgð á
erfiðleikunum og mótlætinu. Hann
þurfti ekki á öðrum að halda. Sinnti
sínu og gerði það vel.
Í vetur fór Þórir í enn eitt ferðalag-
ið, fór einn og fór víða, og líkt og í líf-
inu sjálfu valdi hann ekki auðveld-
ustu og einföldustu leiðina, lenti í
óhappi, féll, slasaðist og lést. En eng-
inn vissi neitt um afdrif hans, fyrr en í
síðustu viku. Það var ákveðinn léttir.
Ég veit að ég tala fyrir okkur
frændsystkinin, sem fylgdumst með
ferðalögum Þóris frænda, þegar ég
sendi syni hans, dóttur og afabarni
okkar innilegustu samúðarkveðjur.
Sömu kveðjur sendum við foreldrum
hans, systrum og fjölskyldum þeirra.
Guð geymi traustan og góðan
dreng.
Örn Þórðarson.
Elskuleg móðir okkar, tengdamóðir, amma og
langamma,
MARÍA MAGNÚSDÓTTIR,
Kolgröfum,
Eyrarsveit,
Grundarfirði,
varð bráðkvödd á heimili sínu að kvöldi þriðju-
dagsins 3. júní.
Magnús Ingvarsson, Kristín Pálsdóttir,
Jóhanna Ingvarsdóttir, Sigurður Baldursson,
Gunnar Ingvarsson,
Elís Ingvarsson, Bopit Kamjorn,
Gróa Herdís Ingvarsdóttir, Ragnar Eyþórsson,
Guðríður Arndís Ingvarsdóttir, Lúðvík Hermannsson,
barnabörn og barnabarnabörn.
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar, tengda-
faðir, afi og langafi,
ÞORKELL ÞORKELSSON
frá Valdastöðum í Kjós,
fyrrverandi framkvæmdastjóri,
varð bráðkvaddur föstudaginn 23. maí.
Útförin hefur farið fram í kyrrþey að ósk hins
látna.
Jóhanna S. Guðjónsdóttir,
Hallkell Þorkelsson, Vigdís Ársælsdóttir,
Kristbjörn Þorkelsson, Guðríður Pálsdóttir,
Kristjón Þorkelsson, Ásdís Leifsdóttir,
Þorkell Þorkelsson,
barnabörn og barnabarnabörn.
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar, tengda-
faðir og afi,
VALDIMAR JÓNSSON,
Reykjabraut 7,
Reykhólum,
sem lést af slysförum föstudaginn 30. maí,
verður jarðsunginn frá Reykhólakirkju laugar-
daginn 7. júní kl. 14.00.
Steinunn Erla Þorsteinsdóttir,
Óskar Valdimarsson, Silja Guðrún Sigvaldadóttir,
Hrönn Valdimarsdóttir, Arngrímur Kristjánsson,
Hallfríður Valdimarsdóttir, Eggert Ólafsson,
Elísabet Ingibjörg Valdimarsdóttir,
Valdís Kristín Valdimarsdóttir
og barnabörn.
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar, tengda-
faðir og afi,
HILMAR ÓLAFUR SIGURÐSSON,
andaðist föstudaginn 30. maí.
Útför hans fer fram frá Dómkirkjunni í Reykja-
vík föstudaginn 6. júní kl. 10.30.
Valgerður Bjarnadóttir,
Klara Hilmarsdóttir, Róbert Trausti Árnason,
Bryndís Hilmarsdóttir, Árni Ómar Bentsson,
Elísabet Hilmarsdóttir, Vilhjálmur Kjartansson,
Rósa Hilmarsdóttir, Bo Nico,
Valgerður Hilmarsdóttir, Jeppe Gram,
barnabörn og barnabarnabörn.
Ástkær sambýlismaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir, afi og bróðir,
BIRGIR ANTONSSON,
Ársölum 3,
Kópavogi,
lést á heimili sínu mánudaginn 2. júní.
Jóna Fjalldal,
Halldóra Birgisdóttir,
Börkur Birgisson, Hrafnhildur Óladóttir,
Hlynur Birgisson, Inga Huld Pálsdóttir,
Kristjana Ösp Birgisdóttir, Áskell Þór Gíslason,
Óli Antonsson
og barnabörn.
✝ Ingibjörg Gísla-dóttir fæddist á
Stokkseyri 28. desem-
ber 1911. Hún lést á
Hrafnistu í Reykjavík
28. maí síðastliðinn.
Foreldrar hennar
voru Gísli Gíslason, f.
27. nóvember 1866 á
Kotferju í Sandvíkur-
hreppi í Árnessýslu,
d. 29. desember 1935,
og kona hans, Guðrún
Sigurðardóttir, f. 5.
október 1868 á Kal-
stöðum á Stokkseyri,
d. 30. desember 1945.
Systkini Ingibjargar voru Sigur-
þór, f. 11. nóvember 1896, d. 1.
mars 1916, Anna Gíslína, f. 6. júlí
1898, d. 11. september 1984, Sig-
urður, f. 23. apríl 1900, d. 4. mars
1966, Víglundur, f. 23. ágúst 1902,
d. 28. mars 1977, Gísli, f. 6. október
1904, d. 17. júní 1992, Þóra, f. 18.
nóvember 1906, d. 31. ágúst 1982,
og Hinrik, f. 4. júní 1909, d. 16.
mars 1986.
Ingibjörg var verkakona og
saumakona. Hún hélt
heimili með Gísla
bróður sínum þar til
hann lést 1992. Þau
bjuggu fyrst ásamt
foreldrum sínum á
Stokkseyri en þegar
Ingibjörg var á
sautjánda ári fluttu
þau öll til Vest-
mannaeyja ásamt
Sigurþóri Margeirs-
syni, f. 27. október
1925, d. 22. ágúst
2002, syni Önnu Gísl-
ínu, systur Ingibjarg-
ar, en hann ólst upp á
heimili þeirra. Ingibjörg bjó ásamt
Gísla bróður sínum og seinna einn-
ig Þóru systur sinni í Vestmanna-
eyjum fram að gosi 1973. Þau flutt-
ust þá til Reykjavíkur þar sem þau
bjuggu stuttan tíma en komu sér
síðan fyrir á Stokkseyri þar sem
þau bjuggu til 1989 er þau fluttu á
Hrafnistu í Reykjavík.
Útför Ingibjargar verður gerð
frá Stokkseyrarkirkju í dag og
hefst athöfnin klukkan 13.30.
Þegar ég kveð Imbu í dag koma
upp margar góðar minningar frá
samverustundum mínum með henni.
Eftir að Imba flutti frá Vestmanna-
eyjum ásamt systkinum sínum þeim
Gísla og Þóru var mun auðveldara
fyrir mig, borgarbarnið, og fjöl-
skyldu mína að kíkja til þeirra. Ég
naut þess alltaf að heimsækja þau á
Stokkseyri. Þegar ég hugsa til baka
eru mér sérstaklega minnisstæðar
ferðirnar sem voru farnar til að setja
niður og taka upp kartöflur. Þau
systkinin áttu stóran kartöflugarð og
fór ég ásamt fjölskyldu minni til að
hjálpa til. Það var sérstök stemning
sem skapaðist þegar stórfjölskyldan
hamaðist við að vinna í garðinum, all-
ir skítugir upp fyrir haus og sæla og
þægileg þreyta sem fylgdi þegar
góðu dagsverki var lokið. Aldrei kom
maður að tómum kofanum hjá henni
Imbu því að hún passaði alltaf að
eiga nóg af bakkelsi. Þegar gestir
birtust var Imba á augabragði búin
að dekka borð og hlaða það ýmsu
heimabökuðu góðgæti.
Þegar ég hugsa til allra samveru-
stundanna með Imbu kemur sterkt
upp í huga mér kyrrð og ró. Aldrei
minnist ég þess að hafa mætt stressi
og asa í heimsóknum mínum og sam-
skiptum við hana, enda Imba mjög
róleg og yfirveguð í fasi og var ekki
fyrir að láta mikið á sér bera.
Ég minnist með þakklæti og hlýju
allra góðu samverustundanna.
Blessuð sé minningin um góða
konu.
Ingibjörg Sigurþórsdóttir.
INGIBJÖRG
GÍSLADÓTTIR