Morgunblaðið - 23.07.2003, Qupperneq 32

MINNINGAR
32 MIÐVIKUDAGUR 23. JÚLÍ 2003 MORGUNBLAÐIÐ
✝ Jón Andréssonfæddist 4. des-
ember 1921 á
Snotrunesi, Borgar-
firði eystra. Hann
lést á Hrafnistu í
Hafnarfirði 13. júlí
síðastliðinn. For-
eldrar hans voru
Valgerður Jónsdótt-
ir, f. 26. sept. 1890,
d. 18. júní 1967, og
Andrés B. Björns-
son, f. 10. sept. 1893,
d. 20. apríl 1974.
Andrés var ættaður
úr Fellum en Val-
gerður úr Borgarfirði eystri.
Systkini Jóns eru: Björn, f. 3. mars
1919, Elín Björgheiður, f. 16. feb.
1920, d. 6. apríl 1998, Vilborg, f.
14. sept. 1924, Skúli, f. 26. maí
1928, Anna Þuríður, f. 15. júní
1930, d. 8. júlí 1943. Fósturbróðir
Vilmundur, f. 5. júlí1938.
Árið 1947 kvæntist Jón Jónu S.
Sigurðardóttur frá Merki, Borgar-
firði eystri, f. 30. maí 1924, d. 16.
júlí 1979. Foreldrar hennar voru
Una Kristín Árnadóttir frá Eiða-
þinghá, f. 4. ágúst 1895, d. 21. apr-
íl 1943, og Sigurður Einarsson frá
Borgarfirði eystri, f. 5. júlí 1889,
Hrafn Sigurðsson, framkvæmda-
stjóri, f. 24. feb. 1961. Börn þeirra
eru: Sigurður Hrafn, f. 11. okt.
1988, Arnar, f. 12. mars 1991, og
Jóna Þórey, f. 8. júní 1995.
Sambýliskona Jóns sl. 30 ár var
Jólín Ingvarsdóttir, f. 1. nóv. 1924,
hennar börn: Árni Sigurðsson,
maki Sólrún Ingimundardóttir,
Ingvar Sigurðsson, sem er látinn
og Aðalbjörg Sigurðardóttir, maki
Ástgeir Þorsteinsson.
Jón var fæddur og uppalinn á
Snotrunesi, Borgarfirði eystri. Jón
og Jóna fluttust suður árið 1947 og
hófu búskap í Hafnarfirði en flutt-
ust í Kópavog árið 1951 og bjuggu
við Álfhólsveg. Jón fluttist til
Hafnarfjarðar árið 1970 og bjó
þar til æviloka, síðasta árið bjó
hann á Hrafnistu í Hafnarfirði.
Jón stundaði almenna verka-
mannavinnu en var einnig sjómað-
ur í allmörg ár. Árið 1967 hóf
hann störf í Sundlaug Kópavogs
við opnun laugarinnar og var
sundlaugarvörður þar í rúm 20 ár.
Á yngri árum keppti Jón í lang-
hlaupum og var hann mjög áhuga-
samur um allar íþróttir. Hann var
mikill áhugamaður um bridge og
spilaði hvenær sem færi gafst,
lengst af reglulega með félögum í
Kópavogi og hin síðari ár með
eldri borgurum í Reykjavík og
Kópavogi.
Jón verður jarðsunginn frá Víði-
staðakirkju í Hafnarfirði í dag og
hefst athöfnin klukkan 13.30.
d. 7. des. 1939. Jón og
Jóna skildu, börn
þeirra: 1) Birgir, f. 28.
júní 1947, d. 24. maí
1959. 2) Valgerður,
hjúkrunarfræðingur,
f. 12. sept. 1949, maki:
Sævar Lýðsson, lög-
fræðingur, f. 2. des.
1944. Börn þeirra eru:
Birgir, f. 30. apríl
1972, sambýliskona:
Sigrún Dóra Sævins-
dóttir, börn: Fannar
Skúli, f. 2. júlí 1998,
stúlka, f. 11. júní 2003;
Guðmundur, f. 31. júlí
1978, sambýliskona Helena Björk
Jónasdóttir; Hildur, f. 20. sept.
1979, sambýlismaður Davíð Logi
Gunnarsson; Jón, f. 17. jan. 1983,
unnusta Guðrún Ásta Arnardóttir;
Atli, f. 29. nóv. 1986. 3) Kristín,
kennari, f. 22. ágúst 1951, maki:
Bjarni Bjarnason, húsgagnasmið-
ur, f. 5. ágúst 1951. Börn þeirra
eru: Hlín, f. 1. apríl 1971, Jóna, f.
20. mars 1974, maki: Stefán Jóns-
son, barn: Soffía, f. 25. des. 1999;
Bryndís, f. 10. feb. 1984, unnusti
Haraldur Guðmundsson. 4) Sig-
rún, deildarsérfr. og bæjarfulltrúi,
f. 22. ágúst 1960, maki: Pétur
Í dag kveðjum við tengdaföður
minn, Jón Andrésson, fyrrverandi
sjómann og sundlaugarvörð. Hann
var Austfirðingur í húð og hár. Leiðir
okkar lágu saman fyrir rúmum 30 ár-
um þegar við Valgerður, elsta dóttir
hans, byrjuðum saman. Jón var heið-
arlegur, traustur og góður maður. Á
sínum yngri árum stundaði hann
íþróttir af kappi, einkum hlaup og fót-
bolta, og vann til margra verðlauna.
Síðari hluta ævinnar sneri hann sér
að bridge og var slyngur spilamaður
og keppti um árabil með frábærum
árangri. Hann fylgdist með íþróttum
alla tíð og missti ekki ákefðina og
keppnisskapið þó á bjátaði nú á seinni
árum. Jón missti sjónina fyrir átta ár-
um en hafði örlitla hliðarsjón og hélt
áfram að spila bridge fram undir það
síðasta. Jón var alla tíð ungur í anda
og voru helstu spilafélagar hans og
vinir um 25 til 30 árum yngri.
Jón var góður sögumaður og hafði
yndi af að segja frá ýmsum atvikum
frá sínum yngri árum og hermdi
gjarnan eftir þeim sem komu við
sögu. Þá voru ýmis tilsvör hans hnytt-
in og fjörleg og til þeirra vitnað. Jón
átti 11 barnabörn, fylgdist vel með
þeim og sýndi þeim áhuga og rækt-
arsemi. Þá átti hann þrjú langafa-
börn. Á Skúlaskeiðinu bjó hann um
árabil með sambýliskonu sinni, Jólínu
Ingvarsdóttur, og eftir að við Val-
gerður fluttum í Hafnarfjörð 1978 má
segja að þar hafi verið annað heimili
barna okkar, því þar komu þau við ef
leið lá hjá og heimsóknir tíðar. Hann
borðaði venjulega hjá okkur á hátíð-
isdögum og lék þá við hvern sinn fing-
ur. Hann var börnunum mjög kær og
heimsóttu þau hann reglulega í veik-
indum hans, en hann náði sér aldrei á
strik eftir aðgerð sem hann gekkst
undir í vor. Jón var mjög greiðvikinn
maður og taldi ekki eftir sér að skjót-
ast austur fyrir fjall eða lengra ef því
var að skipta. Hann var mikið á ferð-
inni og átti Lada-bíla í nokkur ár. Því
varð þessi vísa til:
Alltaf segir Jón minn já,
jafnan öllum veitir.
Honum liggur lífið á
Lödu sína þeytir.
Jón var mikill sóldýrkandi og fóru
þau Jólín þrisvar til fjórum sinnum á
ári í sólarlandaferðir síðustu áratugi
allt þar til heilsan fór að bila.
Jón fluttist á Hrafnistu í Hafnar-
firði í fyrrahaustog hlaut þar einkar
góða umönnun og þakkar fjölskylda
hans starfsfólkinu fyrir alúðina. Þá
var Jólín hans stoð og stytta fram
undir það síðasta.
Blessuð sé minning Jóns Andrés-
sonar.
Sævar Lýðsson.
Jón Andrésson tengdaföður minn
þekkti ég síðustu 16 æviár hans. Það
voru góð kynni og ánægjuleg.
Jón lét sér umhugað um dætur sín-
ar og fjölskyldur þeirra. Meðan heils-
an leyfði kom hann akandi í heimsókn
í Kópavoginn, svona til að kanna stöð-
una. Hann var ávallt tilbúinn að
skutla börnum eða barnabörnum út
og suður eftir því sem þörf var á og lét
sig ekki muna um að renna austur
fyrir fjall í þeim tilgangi. Eftir að
sjónin dapraðist og Jón hætti að geta
ekið notaði hann símann og sló oft á
þráðinn til að spyrja frétta. Stundum
var spjallið stutt, en stundum var far-
ið yfir þjóðmálin eða sportið í leiðinni.
Jón hafði mikinn áhuga á bridge
sem og öðrum íþróttum. Fylgdist
hann vel með enska boltanum sem og
öllum sínum barnabörnum hvaða
íþróttagrein sem þau stunduðu. Kom
maður sjaldan að tómum kofunum hjá
Jóni þegar íþróttir bar á góma, enda
sjálfur fyrrum afreksmaður í hlaup-
um.
Jón var fæddur og uppalinn á
Borgarfirði eystra. Þar þekkti hann
hverja þúfu. Minnisstætt er þegar við
ókum með Jóni um Borgarfjörð fyrir
nokkrum árum. Þá sá hann lítið, en
hafði samt alla staðhætti á hreinu og
með hverju kennileiti fylgdi auðvitað
saga. Varð Arnari syni mínum, þá níu
ára, að orði að það yrði ekki nærri
eins gaman fyrir hann að verða afi
eins og það væri fyrir afa Jón, því
hann myndi ekki hafa frá neinu eins
merkilegu að segja frá því hann var
lítill og afi Jón gat sagt sínum barna-
börnum.
Blessuð sé minning Jóns Andrés-
sonar.
Pétur Hrafn Sigurðsson.
Elsku afi Jón. Hér sit ég að kafna
úr hita með bumbuna út í loftið og tár-
in í augunum. Það er margt sem kem-
ur upp í hugann þegar ég hugsa til þín
núna þegar þú hefur ákveðið að
hverfa frá okkur.
Allar stundirnar sem ég eyddi hjá
þér í lauginni. Mér fannst ég svo stór
þegar ég fékk að hjálpa til við að raða
lyklunum og hvað ég var alltaf montin
þegar þú komst og laumaðir að mér
tímabandi með nýjum lit svo ég gæti
verið lengur niðri í lauginni. Ekki má
gleyma ferðinni austur sem ég fór
með ykkur Jólín og öllum stundunum
á Skúlaskeiðinu. Ég man bara eftir að
hafa verið skömmuð einu sinni og það
var þegar ég stokkaði einn bridsspila-
stokkinn of mikið á miðjum spiladegi.
Þig langaði oft að fá að kenna mér að
spila brids en mér fannst meira
spennandi að læra að baka pönnsur
inni í eldhúsi hjá Jólín. Þú varst líka
alltaf að hvetja mig til að fara að æfa
frjálsar þegar ég var krakki en ég lét
ekki til leiðast og fram á fullorðinsár
spurðir þú mig af hverju ég hefði ekki
farið að hlaupa eins og hún mamma
mín. Ég gat aldrei svarað þér en ætli
svarið liggi ekki í spurningunni, ég
vildi ekki gera eins og mamma, ég hef
alltaf valið að fara mínar eigin leiðir.
Elsku afi, ég á eftir að sakna þín
mikið og finnst voða erfitt að geta
ekki komið og kvatt þig en ég er hér í
Lundi og bíð eftir að litli bumbubúinn
minn komi í heiminn. Við Stefán og
Soffía sendum öllum ættingjum
heima okkar innilegustu kveðjur og,
afi, þú bætist núna í englahópinn
minn sem vakir yfir mér og fjölskyld-
unni minni.
Saknaðarkveðjur.
Þín dótturdóttir,
Jóna.
Elsku afi Jón, þú hefur kvatt þenn-
an heim eftir viðburðaríka ævi. Þú
kvaddir í faðmi fjölskyldunnar og á
slíkri stundu brjótast fram margar
minningar. Þú lést þér annt um okkur
barnabörnin og hvattir okkur til dáða
eins og nesmanni sæmdi þar sem lífs-
gleðin og keppnisandinn var í fyrir-
rúmi. Þér var umhugað um að okkur
gengi vel í námi, starfi og íþróttum,
fylgdist með þínu fólki í keppni,
seinna var það hefð að þú hringdir
strax að lokinni keppni og í lok próf-
tímabila. Farið var yfir gang mála,
hver væru næstu markmið, þér þótti
mikilvægt að setja markið hátt og
stefna til sigurs.
Frásagnargleði þín var frábær.
Sögur af uppeldisárum á Borgarfirði
eystri eru óborganlegar hvort sem
um prakkarastrik, skemmtanir,
vinnumennsku, yfirnáttúruleg fyrir-
bæri eða hetjudáð var að ræða þar
sem oft var teflt á tæpasta vað. Frá-
sagnir þínar hafa verið okkur hvatn-
ing til að reyna okkur á þessum slóð-
um. Þú furðaðir þig á nýtísku
útbúnaði til gönguferða og hve sein
við vorum í för, miðað við ykkur á ár-
um áður, en varst engu að síður stolt-
ur af áhuga okkar á æskustöðvum
ykkar ömmu. Þó að heilsan væri farin
að leika þig grátt þá verður ættarmót-
ið á Snotrunesi 2001 okkur ávallt
minnisstætt þar sem þú bættir enn í
sögusafnið við mikla kátínu. Ekki má
gleyma sögum af afrekum í frjálsum
íþróttum og brids, af harðjöxlum á sjó
sem slógu hvert Íslandsmetið af öðru
og ferðalögum ykkar Jólínar. Okkur
systrunum fannst mikið sport að fara
til afa í Kópavogslaugina þar sem þú
gekkst um bakkana, brúnn á hörund,
á klossum og ermalausum bol óháð
veðráttu. Það var alltaf notalegt að
vera hjá ykkur Jólín, mikið spjallað
um pólitík og íþróttir, tekið í spil,
fylgst með helstu kappleikjum og
maulað á pönnsum, brúnköku og
Ópali.
Elsku Jólín, mamma, Vallý og
Sirra, aðrir ættingjar og vinir, minn-
ingin um afa Jón lifir.
Hlín og Bryndís Bjarnadætur.
Elsku afi. Nú ertu farinn frá okkur
og eftir standa ótal góðar minningar
um þig. Það var alltaf gott og gaman
að koma í hlýjuna á Skúlaskeiðinu til
ykkar Jólínar. Þar var alltaf tekið vel
á móti okkur með kræsingum, og oft-
ar en ekki gripið í spil. Þú varst mikill
spilamaður eins og kunnugt er og
voru fáir sem stóðust þér snúning við
spilaborðið nema þá helst við systk-
inin í Ólsen Ólsen á aðfangadag er við
biðum eftir að klukkan slægi sex.
Þú hefur alltaf staðið við bakið á
okkur í gegnum súrt og sætt. Fylgd-
ist vel með okkur í íþróttunum og
hvattir okkur. Sagðir okkur sögur úr
lífi þínu sem voru fyndnar og
skemmtilegar enda varstu mjög orð-
heppinn. Við eigum eftir að rifja þess-
ar sögur upp aftur og aftur í framtíð-
inni.
Við ferðuðumst mikið saman og eru
ógleymanlegar sumarbústaðaferðirn-
ar, þar var oft mikið brallað, farið í
golf, sund og fleira skemmtilegt.
Við sitjum hér saman og rifjum upp
allar þær stundir sem við áttum með
þér, elsku, besti afi. Við varðveitum
þær í hjarta okkar og hugsum hlýlega
til þín. Við söknum þín. Takk fyrir
allt.
Guðmundur, Hildur,
Jón og Atli.
Það er skrýtið að afi Jón skuli vera
dáinn. Hann var orðinn veikur og
gamall en samt er það skrýtið að við
skulum aldrei hitta hann aftur.
Afi var mikill spilakall og það var
gaman að spila við hann. Hann vann
stundum en kenndi okkur líka hvern-
ig væri best að spila til að vinna. Afi
átti alltaf Ópal handa okkur. Honum
fannst gaman að horfa á íþróttir í
sjónvarpinu og var oft mjög spenntur
við sjónvarpið þegar hann var að
horfa á beinar útsendingar. Hann
vildi líka vita hvernig okkur gekk þeg-
ar við vorum að keppa í íþróttum og
að sýna fimleika.
Afi sagði okkur stundum sögur frá
því þegar hann var strákur á Snotru-
nesi. Hann var voða fljótur að hlaupa
og gerði margt fyndið með bræðrum
sínum fyrir austan. Ferðin austur
með afa á ættarmótið fyrir þremur
árum var mjög skemmtileg. Þá sagði
hann okkur margt merkilegt um fólk-
ið á Borgarfirði eystri og hvernig var
að eiga heima þar í gamla daga.
Afi Jón var góður afi sem okkur
þykir vænt um. Nú líður honum vel
hjá Guði.
Bless, elsku afi Jón.
Sigurður Hrafn, Arnar
og Jóna Þórey.
Okkur langar að minnast Jóns
Andréssonar, eða afa langa eins og
hann er kallaður á okkar heimili. Afi
langi var kannski ekki réttnefni mið-
að við hæð Jóns, en það féll vel að
hans húmor.
Sérstaklega eru minnisstæðar
samverustundir sem við áttum með
honum á ættarmóti á Borgarfirði
eystri. Ferðin þangað var hans síð-
asta austur á æskuslóðirnar. Afi langi
naut sín vel við að leiða fjölskylduna
um fjörðinn og víkurnar í kring. Þótt
hann væri búinn að tapa sjón að
mestu átti hann ekki í vandræðum
með að benda á kennileiti og átti sögu
um nær hverja þúfu sem varð á vegi
okkar. Við minnumst göngu upp á
Hólmann, þar sem þeir stóðu vinirnir,
afi langi og Fannar Skúli, og horfðu
yfir fagran fjörðinn. Á kvöldin áttum
við síðan góðar stundir þar sem afi
langi sagði dætrum sínum og barna-
börnum sögur af strákapörum fram
eftir nóttu.
Sögurnar hans væru sannarlega
efni í bók.
Í einni af síðustu heimsóknum okk-
ar til afa langa drógum við fram inn-
rammað safn verðlaunapeninga sem
hann átti. Þá birti yfir honum, röddin
styrktist og við spjölluðum um afrek-
in. Allt voru þetta verðlaun sem afi
langi hlaut fyrir 800, 3000 og 5000
metra hlaup á sínum yngri árum, utan
einn. Það var peningur fyrir hástökk
sem vakti sérstaka athygli okkar og
kátínu hjá afa, glettnin skein úr and-
liti hans. Auðvitað var honum í fersku
minni hvað hann stökk hátt.
Já, það er sannarlega margs að
minnast þegar við hugsum til hans og
verður það eflaust oft rifjað upp í
framtíðinni. Við þökkum fyrir sam-
verustundirnar.
Birgir og Sigrún Dóra.
Frændi, að heilsast og kveðjast er
lífsins saga … og nú ert þú horfinn
sjónum okkar og haldinn á vit feðra
þinna þar sem bíða önnur og ný verk-
efni sem ég veit að þú mætir af sömu
auðmýkt og lítillæti og einkenndi alla
þína háttu í lifanda lífi …
og áfram skröltum við … umvafin
minningunni um góða og sanna fyr-
irmynd, mann sem aldrei mátti vamm
sitt vita, orðvar, heiðarlegur og raun-
góður og hvers manns hugljúfi, engin
geðluðra þó, og ávallt geislandi af
kímni og næmu auga fyrir hinu
óvænta og spaugilega.
Margt flýgur fyrir hugskotssjónum
… sagan af greifanum í útlöndum,
keppandanum sem þú þekktir allt að
því bara af afspurn enda fór hann
hægar yfir, sú af kapphlaupi ykkar
bræðra og tófunnar sem mætti sínu
skapadægri, sögurnar af strákapör-
um og glensi á leiðinni að heiman inn
á og frá Bakkagerði, og sundprófið
góða sem þú útvegaðir pabba svo
sælum og glöðum …
Já, þetta mannlíf er undarlegt fyll-
erí þegar grannt er skoðað … og
dauðinn … það undarlega fyrirbæri
kemur ávallt í opna skjöldu …
Frændi, þegar fiðlan þegir,
fuglinn krýpur lágt að skjóli,
þegar kaldir vetrarvegir
villa sýn á borg og hóli,
sé ég oft í óskahöllum,
ilmanskógum betri landa,
ljúflíng minn sem ofar öllum
íslendíngum kunni að standa,
hann sem eitt sinn undi hjá mér
einsog tónn á fiðlustreingnum,
eilíft honum fylgja frá mér
friðarkveðjur brottu geingnum.
Þó að brotni þorn í sylgju,
þó að hrökkvi fiðlustreingur,
eg hef sæmt hann einni fylgju:
óskum mínum hvar hann geingur.
(Laxness, úr Sjálfstæðu fólki.)
Þakka þér allt, gæskur.
Ég mun áfram koma til Jólínar
þinnar og rifja upp sannar og lognar
sögur og njóta návistar hennar. Þið
tvö saman voruð … já, þið bara voruð.
Falleg. Takk.
Samúðarkveðjur senda fjölskyldur
okkar bræðra og móðir okkar, og
systir þín Vilborg, henni og frænkum
okkar elskulegum, Valgerði, Kristínu
og Sigrúnu og fjölskyldum.
Andrés Sigurvinsson.
Í eyra mér niðaði
nætur og daga
hinn nafnlausi sjór.
Yfir döggvota jörð
undir draumbláum himni
gekk sorg mín með hörgult hár.
Og sorg mín fór höndum
um hug þinn nakinn
í hundrað ár.
(Steinn Steinarr.)
Hvíl í friði.
Hinsta kveðja.
Sigurveig og Erlingur
Örn, Lína Dögg og Otto,
Sigurður og
Harpa Kristín.
JÓN
ANDRÉSSON
MINNINGARGREINUM þarf
að fylgja formáli með upplýsing-
um um hvar og hvenær sá sem
fjallað er um er fæddur, hvar og
hvenær dáinn, um foreldra
hans, systkini, maka og börn og
loks hvaðan útförin verður gerð
og klukkan hvað. Ætlast er til að
þetta komi aðeins fram í formál-
anum, sem er feitletraður, en
ekki í greinunum sjálfum.
Formáli
minningar-
greina