Morgunblaðið - 24.08.2003, Blaðsíða 32

MINNINGAR
32 SUNNUDAGUR 24. ÁGÚST 2003 MORGUNBLAÐIÐ
Inger Steinsson,
útfararstjóri,
s. 691 0919
Ólafur Ö. Pétursson,
útfararstjóri,
s. 896 6544
Bárugötu 4, 101 Reykjavík.
S. 551 7080
Vönduð og persónuleg þjónusta.
Blómastofa Friðfinns,
Suðurlandsbraut 10,
sími 553 1099, fax 568 4499.
Opið til kl. 19 öll kvöld
Kransar • Krossar • Kistuskreytingar
ÚTFARARSTOFA
HAFNARFJARÐAR
Flatahrauni 5A, sími 565 5892
ÚTFARARSTOFA ÍSLANDS
Símar 581 3300 - 896 8242
Allan sólarhringinn - Áratuga reynsla
Suðurhlíð 35 — Fossvogi — www.utforin.is
Sverrir Olsen,
útfararstjóri.
Sverrir Einarsson,
útfararstjóri.
Kistur - Krossar
Prestur - Kirkja
Kistulagning
Blóm - Fáni
Val á sálmum
Tónlistarfólk
Sálmaskrá
Tilk. í fjölmiðla
Erfisdrykkja
Gestabók
Legstaður
Flutningur kistu á
Komum heim til aðstandenda ef óskað er
Bryndís Valbjarnardóttir,
útfararstjóri.
milli landa og
landshluta
Landsbyggðar-
þjónusta
Baldur Frederiksen,
útfararstjóri.
LEGSTEINAR
Mikið úrval af legsteinum
og fylgihlutum
Sendum myndalista
MOSAIK
Hamarshöfði 4, 110 Reykjavík, sími 587 1960
Marmari
Granít
Blágrýti
Gabbró
Líparít
Útfararþjónustan ehf.
Stofnuð 1990
Rúnar Geirmundsson
Útfararstjóri
Sími 5679110, 8938638
Heimasíða okkar er
www.utfarir.is
Þar eru upplýsingar um
allt er lýtur að útför:
- Söngfólk og kórar
- Erfidrykkja
- Aðstoð við skrif
minningargreina
- Panta kross og frágang á leiði








 


 


 








  
 

 !"#$$

%&&'''( 


( Mig langar að skrifa
hér stutta afmælis-
kveðju til að minnast
þín elsku mamma mín.
Það er erfitt að sitja
hér og rifja upp allar góðu minning-
arnar sem við áttum saman vegna
þess að sorgin er mikil og söknuður-
inn er svo sár.
Samt munu minningarnar alltaf
lifa og þær verða aldrei frá okkur
teknar.
Þú hefðir orðið 45 ára 22. ágúst og
mig langaði bara til þess að segja að
ég elska þig og sakna þín og það líð-
ur ekki sá dagur að ég hugsi ekki til
þín.
Mig langar til þess að senda þér
þessi stuttu erindi sem ég veit að þú
kunnir að meta:
EYGLÓ
ÁSTVALDSDÓTTIR
✝ Eygló Ástvalds-dóttir fæddist í
Vestmannaeyjum 22.
ágúst 1958. Hún lést
á gjörgæsludeild
Landspítalans í Foss-
vogi 15. febrúar síð-
astliðinn og var útför
hennar gerð frá
Hallgrímskirkju 26.
febrúar.
Vertu alltaf hress í huga
hvað sem kann að mæta þér,
lát ei sörg né böl þig buga
baggi margra þungur er.
Treystu því að þér á herðar
þyngri byrði varpað er
en þú hefur afl að bera
orka blundar næg í þér.
Grafðu jafnan sárar sorgir,
sálar þinnar djúpi í,
þótt þér bregðist besta
vonin
brátt mun lifna önnur ný.
Reyndu svo að henni að
hlynna
hún þó svífi djarft og hátt
segðu aldrei „vonlaus vinna“
von um sigur ljær þér mátt.
Dæmdu vægt um veikan bróður
veraldar í ölduglaum,
þótt hans viljaþrek sé lamað
þótt hann hrekist fyrir straum.
Sálarstríð hans þú ei þekkir
þér ei veist hvað mæta kann,
þótt þú fastar þykist standa
þú ert veikur eins og hann.
(Guðmundur Valgeirsson frá Auðbrekku.)
Ég kveð þig þá í bili, elsku dúllan
mín. Þín dóttir
Hildur.
Þegar tvíburasystir
mín hringdi og tjáði
mér að amma væri
komin á spítala var
mér brugðið. Fréttin
kom mér þó ekki í
opna skjöldu. Ég
hafði talað við ömmu
reglulega í síma frá því ég kom
hingað til friðargæslustarfa og
fannst mér ég finna mun á henni
þegar leið á árið. Þar kom þá að
því að hún mæddist eftir langa og
giftusamlega ævi, hafði ég stund-
um hugsað í sumar. Hins vegar er
jafnan erfitt að horfast í augu við
hið óumflýjanlega og innst inni
vonaði maður að hún myndi bragg-
ast. Ekki kom þó til þess og dag-
inn fyrir níutíu og þriggja ára af-
mælisdag sinn var hún látin. Það
er einkennileg og tregafull tilhugs-
un að hennar njóti ekki lengur við.
En minningar um ömmu byrja í
Bjarkarstígnum. Barnsskónum
sleit ég ásamt systrum mínum í
Kaupmannahöfn og ég man enn
hversu mikil tilhlökkunin var þeg-
ar haldið var heim til Íslands á
sumrin, sem var árlegur viðburð-
ur. Þar var ávallt höfð viðdvöl á
Akureyri í faðmi ömmu og afa. Afi
var glaðbeittur og hávaðasamur á
köflum og fullur af orku. Í ömmu
hafði honum lánast að finna verð-
ugan jafningja sem fylgdi honum
INGA P.
SÓLNES
✝ Inga PálsdóttirSólnes fæddist í
Reykjavík 12. ágúst
1910. Hún lést á
Fjórðungssjúkrahús-
inu á Akureyri 11.
ágúst síðastliðinn og
var útför hennar
gerð frá Akureyrar-
kirkju 20. ágúst.
og studdi til æviloka.
En það sem kemur
sterkast upp í hugann
þegar ég rifja upp
sumardaga í bernsku
á Akureyri er hversu
mikilli hlýju stafaði
frá ömmu. Einhvern
veginn virtist hún
eiga til endalausa þol-
inmæði og umhyggju
að veita stórum hópi
barna og barnabarna
svo enginn komst hjá
því að líta til hennar
með sérstakri vænt-
umþykju. Þar komu,
hvað okkur systkinin
varðar, ekki bara til
hinn víðfrægi rabarbaragrautur,
búkollusaga og píanóspil. Ekki
heldur það að hún hastaði aldrei á
okkur systkinin heldur sýndi okk-
ur endalausa þolinmæði. Óvenju-
leg áhrif ömmu á flesta sem
kynntust henni komu til af ein-
hverju sem erfitt var að festa
hendur á. Þeim mun meira sem ég
hef brotið höfuðið um þessar
bernskuminningar með ömmu hef
ég komist að afskaplega einfaldri
skýringu. Okkur þótti svo vænt
um hana af því að hún var svo góð
manneskja. Einfaldlega það, amma
var óvenjulega skapgóð, blíð og
góð manneskja.
Andlát afa tók mjög á ömmu.
Það gat engum dulist, enda höfðu
þau verið afar samrýmd hjón. Ég
var kominn nógu mikið til vits og
ára til að sjá að þau voru ekki bara
góð hjón heldur einnig mjög kærir
vinir. Kannski vó því söknuðurinn
þungt hjá ömmu þegar hún afréð
að flytja úr Bjarkarstígnum niður í
Aðalstrætið. Þar tók við annar lífs-
kapítuli sem varð lengri og
skemmtilegri en í raun hefði verið
hægt að sjá fyrir við umskiptin.
Amma lagði mikla áherslu á að
vera sinn eiginn herra og naut sín
vel þrátt fyrir að vera orðin ein í
nýju húsi. Ekki var beinlínis um
einveru að ræða. Bræðurnir Gunn-
ar og Jón Kristinn voru handan
götunnar í Aðalstræti og allt
þeirra fólk sem leit ávallt reglu-
lega til hennar. Að sunnan komu
hin systkinin, Inga, Palli og faðir
minn, svo oft sem við var komið.
Við barnabörnin höfðum ávallt
óskaplega gaman af því að renna
til hennar og undir það síðasta
hafði myndarlegur hópur barna-
barnabarna bæst í hóp reglulegra
gesta. Mér er það í fersku minni
þegar ég fór stoltur, nýbakaður
faðir ásamt eiginkonu minni með
frumburðinn Salvöru, þriggja
mánaða, að sýna nýorðinni lang-
ömmunni. Við það tækifæri var
farið út að borða í Hrísey og einn-
ig farið í hefðbundinn bíltúr að
Goðafossi. Enda þótti ömmu fátt
indælla en að fara í notalegan bíl-
túr. Varð þá Eyjafjarðarhringur-
inn oft fyrir valinu en einnig var
skroppið í Mývatnssveit eða rennt
fram í Ólafsfjörð ef því var að
skipta. Ég verð hér einnig að
nefna að mér eru bíltúrar hennar
og afa minnisstæðir. Þannig var að
á hverju sumri dvaldi ég að
Ástjörn, þangað heimsóttu þau
mig, heilsuðu Boga og starfsfólki
hans og buðu svo öllum drengj-
unum upp á Valash og Konga sem
fyllti skottið. Ekki er laust við að
þetta hafi gert mig nokkuð rogg-
inn meðal drengjana. Mörgum ár-
um seinna var ég í brúarvinnu inni
í Eyjafirði. Komu þau þá keyrandi
á hverjum morgni og veifuðu mér
handan árinnar. Það var ekki alltaf
auðvelt fyrir óharðnaðan ungling
að vera í brúarvinnu en með þessu
var manni sýnt að frammi á Ak-
ureyri ætti maður góða að sem
hugsuðu til manns.
Ömmu þótti gaman að því að
horfa á sjónvarp og fylgdist með
fréttum af mikilli nákvæmni fram
undir það síðasta. Þetta þótti
manni einhvern veginn sjálfsagt,
en vitaskuld var ekkert sjálfsagt
við það að kona á tíræðisaldri gæti
haldið uppi við mann fjörlegum
samræðum um pólitík og dægur-
mál fram í andlát. Þegar leið að
háttatíma settist hún hins vegar
ávallt niður við dagbókarskrif og
féll þar ekki úr dagur ef því varð
mögulega komið við. Fundust mér,
eins og öllum öðrum sem sóttu
hana heim, þessar kyrrðarsetur
inni í eldhúsi afskaplega notalegar.
Ég hef af þessum fundum með
ömmu ótrúlega skýra mynd í höfð-
inu og með henni fylgir jafnskýrt
hljóð, eins og í kvikmyndasal, af
gömlu standklukkunni sem sló svo
notalega inn korterin og klukku-
stundirnar í lífi ömmu.
Undir það síðasta var hún orðin
ansi fótafúin blessunin, en hún var
eldskýr í kollinum. Gigtin var
einnig farin að plaga hana, en
aldrei man ég hana kvarta að
neinu ráði. Öllu heldur hafði hún
vanda til að lofa hvern góðan dag,
einkum þegar nógu hlýtt var fyrir
hana að rölta út á hlað með göngu-
grindina og gá til veðurs. Þannig
man ég síðustu kveðjustundina
okkar fyrir utan húsið í Aðalstræti
áður en haldið var suður eftir
notalega heimsókn.
Aldrei hafði annað hvarflað að
mér en að ég myndi bera hana til
grafar og það vonandi eftir mörg
ár. En nú höguðu örlögin því svo
að andlát hennar bar brátt að og á
sama tíma og ég hafði skuldbundið
mig við friðargæslustörf í Bosníu
og Hersegóvínu. Ég verð því að
láta nægja að senda kveðju norður
yfir heiðar til ættingja minna. Ég
veit að amma hefði haft á þessu
fullan skilning eins og á öðru.
Þannig var hún amma mín.
Jón Óskar, Sarajevó.