Morgunblaðið - 11.03.2004, Blaðsíða 46

MINNINGAR
46 FIMMTUDAGUR 11. MARS 2004 MORGUNBLAÐIÐ
✝ Elín BjarneyBrynjólfsdóttir
fæddist í Reykjavík
19. september árið
1946. Hún lést á
heimili sínu í Sei-
ðakvísl 36 í Reykja-
vík hinn 29. febrúar
síðastliðinn. Foreldr-
ar hennar eru Brynj-
ólfur Karlsson, f. 27.
desember 1925, og
Pálína Bjarnadóttir,
f. 7. febrúar 1925, d.
2. október 1997. Elín
var einkabarn þeirra
hjóna.
Elín lauk verslunarprófi árið
1962. Hún stundaði verslunar-
störf hjá Gunnari Ásgeirssyni hf.
og Velti hf. um árabil og síðar hjá
B. Magnússyni hf.
Eftirlifandi eiginmaður Elínar
er Hjörtur Benediktsson, f. 14.
desember 1944. Foreldrar hans
voru Sigríður Ingþórsdóttir, f. 24.
febrúar 1910, d. 26.
desember 1997, og
Benedikt Hjartar-
son, f. 6. mars 1908,
d. 16. júlí 1981. Elín
og Hjörtur gengu í
hjónaband hinn 18.
maí árið 1968 og
eiga þau tvo syni.
Þeir eru: Brynjólfur
Hjartarson, f. 17.
ágúst 1968, í sambúð
með Eddu Björk Við-
arsdóttur, f. 24. febr-
úar 1971; og Bene-
dikt Hjartarson, f. 8.
maí 1972, kvæntur
Jóhönnu Maríu Vilhelmsdóttur, f.
9. apríl 1973. Börn Jóhönnu og
Benedikts eru Ásgerður Hörn, f.
29. október 1996, Hjörtur Jarl, f.
8. maí 2000, og Emilía Rán, f. 11.
maí 2002.
Útför Elínar fer fram frá Bú-
staðakirkju í dag og hefst athöfn-
in klukkan 13.30.
Hugurinn leitar heim frá Kýpur,
þar sem við Binna höfum dvalið í vet-
ur. Hve undarleg og óráðin er þessi
tilvera okkar hér á jörðu og hve litlu
við ráðum þar um.
Á tveimur mánuðum hafa tvö af
börnum systra minna kvatt þennan
heim, Sigurmundi sonur Klöru og
núna Elín, dóttir Pálínu og Brynjólfs
Karlssonar. Bæði voru þau á besta
aldri og Elín aðeins 57 ára.
Ég man þessa fallegu hnátu frá því
hún fæddist og var hún einkabarn
foreldra sinna.
Oft lágu leiðir fjölskyldna okkar
saman, því samgangur var mikill á
milli heimila í þá daga, og farið saman
í ferðalög.
Elín var góð stúlka og vel gefin.
Hún var umvafin ást og kærleika for-
eldra sinna og þá ekki síður er hún
giftist góðum dreng, þar sem Hjörtur
Benediktsson er. Það ríkti mikill
kærleikur á þeirra fallega heimili og
þar við bættist er synir þeirra fædd-
ust, þeir Brynjólfur og Benedikt, sem
báðir eru mætir menn. Brynjólfur er
lögfræðingur en Benedikt stundaði
nám í Þýskalandi, þar sem hann býr
nú með eiginkonu sinni og tveimur
börnum. Þessi fjölskylda, ásamt for-
eldrum Elínar, myndaði órjúfanlega
heild svo ekki sé meira sagt.
Elín var frábær móðir og húsmóðir
og dugleg í hverju því sem hún tók
sér fyrir hendur. Bæði voru þau hjón
samhent og miklir gestgjafar og var
ætíð gott og gaman að koma til
þeirra.
Það var sannarlega erfið stund er
við Binna kvöddum Elínu í hinsta
sinn. Þrátt fyrir að hafa þurft að tak-
ast á við erfið og langvarandi veikindi
hélt hún reisn sinni og með ótrúlegu
æðruleysi lét hún okkur finna að allt
er hægt að gera gott á einhvern hátt.
Guð veri með þér, elsku Elín. Við
Binna þökkum þér samfylgdina alla
tíð.
Elskulegu vinirnir okkar og
frændur; Hjörtur, Binni, Brynjólfur,
Benedikt og fjölskyldur. Guð styrki
ykkur og styðji í ykkar miklu sorg.
Eftir stendur minningin um góða eig-
inkonu, dóttur, móður og ömmu.
Margs er að minnast,
margt er hér að þakka.
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
Margs er að minnast,
margs er að sakna.
Guð þerri tregatárin stríð.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
(V. Briem.)
Kveðja.
Guðmundur Bjarnason.
Margar góðar minningar leita
fram í hugann er ég minnist Ellu
frænku eins og við kölluðum hana
alltaf. Maður var ávallt velkominn í
Seiðakvíslina til Ellu og Hjartar þar
sem ævinlega var mikið spjallað og
mikið hlegið. Börnin voru í sérstöku
uppáhaldi og voru meðhöndluð sem
prinsar og prinsessur.
Við nutum margra ógleymanlegra
samverustunda í gegnum tíðina,
ferðuðumst saman þegar ég var
barn, fórum til dæmis í ógleymanlega
Frakklandsferð 1982 sem leitar á
hugann þegar ég horfi til baka og
rifja upp okkar góðu stundir. Ella
hafði yfirleitt frá mörgu að segja
enda veraldarvön kona og sá hún æv-
inlega spaugilegu hliðarnar á málinu
og það sem var best að hún tók alltaf
málstað okkar barnanna.
Þegar á bjátaði var Ella ávallt til
staðar og tilbúin að rétta hjálpar-
hönd. Páli bróður mínum var hún ein-
stök, hann var iðulega í mat hjá henni
og hefur ósjaldan minnst á kjötboll-
urnar hennar Ellu. Hún hafði alltaf
tíma fyrir hann sem var honum mik-
ils virði. Fyrir nokkrum árum flutti
ég og fjölskylda mín til Noregs sem
Ella setti aldrei fyrir sig heldur hélt
uppteknum hætti og hringdi alltaf til
allra fjölskyldumeðlima í tilefni af-
mælis- og tyllidaga. Þessara símtala
verður minnst með miklum söknuði
þar sem þau voru góður partur af
þessum dögum.
Ella var gædd mörgum kostum,
hún var góð, hjartahlý, gaf mikið af
sjálfri sér, lífsglöð og jákvæð. Hún
var alltaf tilbúin að hjálpa og aðstoða
ef þörf var á, var sannur vinur sem
kunni að samgleðjast með manni og
njóta líðandi stundar. Síðustu mán-
uðir voru henni erfiðir vegna veik-
inda og stóð Hjörtur eins og klettur
við hennar hlið.
Ég er þakklát fyrir að hafa átt
góða frænku svo ekki sé nú minnst á
þann góða vin sem hún var mér og
mínum öll þessi ár. Eftirlifandi föður,
eiginmanni, sonum og fjölskyldum
þeirra votta ég mína innilegustu sam-
úð vegna fráfalls Ellu. Drottinn
blessi minningu hennar.
Þóra Þórisdóttir.
Það er stutt á milli stórra högga í
fjölskyldunni okkar, rétt um tveir
mánuðir síðan Mummi frændi kvaddi
og nú fylgir þú í kjölfarið, elsku
frænka, langt fyrir aldur fram. Sjúk-
dómarnir sem voru búnir að hrjá þig
árum saman náðu að lokum að yf-
irbuga þig.
Ég man svo vel þegar þú komst í
heiminn. Árið 1946 var viðburðaríkt
ár, stríðið búið og Palla stóra systir
mín gekk með þig, fyrsta og eina
barn foreldra þinna. Það var alltaf
mikil tilhlökkun hjá okkur þegar
barn var á leiðinni og þegar þú fædd-
ist svo hinn 19. september á Berg-
þórugötu 12, varð ég svo spennt þeg-
ar ég heyrði þig gráta í fyrsta sinn að
ég gat varla beðið eftir að fá að sjá
þig. Þú varst eitt það fallegasta barn
sem ég hafði séð og litli nebbinn þinn
var svo fallega formaður. Þú varst
þriðja barnabarn pabba og mömmu
og sólargeislinn okkar allra í fjöl-
skyldunni.
Það er sár missir fyrir fjölskylduna
að sjá á bak þér og ekki síst fyrir
pabba þinn sem alltaf var þér svo ná-
inn.
Ég og mínir þökkum fyrir öll góðu
árin sem við áttum saman og ein-
kenndust af gleði og vináttu. Ofar-
lega í huga mínum eru öll jólaboðin
og aðrar veislur þar sem við komum
öll saman.
Nú ert þú laus við allar þjáningar,
elsku Ella, og er ég viss um að
mamma þín, Elín amma, Klara og öll
hin munu taka vel á móti þér. Ég bið
Guð að blessa pabba þinn, Hjört, syn-
ina og fjölskyldur þeirra og styrkja
þau í sorginni.
Ég og fjölskylda mín kveðjum þig
með einu af þeim versum sem Elín
amma var vön að fara með fyrir okk-
ur:
Vertu yfir og allt um kring
í eilífri blessun þinni.
Sitji Guðs englar saman í hring
sænginni yfir minni.
(Sig. Jónsson.)
Steinvör Bjarnadóttir og
fjölskylda.
Skammt er stórra högga á milli. Í
dag kveðjum við Ellu frænku okkar
aðeins 57 ára að aldri. Nýlega fylgd-
um við til grafar Mumma bróður okk-
ar. Þau tvö elstu af okkar kynslóð
hafa nú kvatt þetta jarðlíf og gengið í
heim þeirra sem á undan eru farnir.
Mæður okkar voru systur og mjög
nánar. Þannig var Ella eins konar
stóra systir okkar systkinanna. Hún
var einkabarn foreldra sinna og var
mikill samgangur á milli fjölskyldn-
anna. Ella var gull af manni og ætíð
tilbúin að rétta hjálparhönd. Hún gaf
lítilli frænku sem hún leit eftir, fal-
lega jólakjóla í mörg ár og íbúð henn-
ar og Hjartar var griðastaður þegar
lesið var til stúdentsprófs og næði
vantaði.
Í mörg ár hafði Ella barist við syk-
ursýki og hafði sjúkdómurinn farið
illa með líkama hennar, en þrátt fyrir
það var stutt í dillandi hlátur og gam-
ansemi. Ella var með myndarlegri
húsmæðrum sem hægt er að hugsa
sér og ávallt var góðgæti á boðstól-
um. Hún sá um heilu veislurnar og
töfraði fram kræsingar engu líkar.
Börnin fengu ávallt allt það besta og
ef Ella hefði snúið sér að kennslu
hefði hún orðið frábær kennari.
Drengjunum sínum var hún frábær
móðir, ávallt vakandi fyrir velferð
þeirra. Barnabörnunum þremur er
mikil eftirsjá að missa af því að alast
ekki upp í skjóli ömmu sinnar en þau
voru hennar stolt og prýði síðustu ár.
Einn af mörgum hæfileikum Ellu
voru hæfileikar sjáandans. Það var
sem partur af lífi hennar að skynja
eitt og annað sem við hin komum ekki
auga á. Mæður okkar sem dóu með
stuttu millibili sendu henni strauma
sem hún skynjaði sterkt og var sátt
með. Vitneskjan um góða nærveru
systranna var henni góð tilfinning.
Hún ræddi um nærveru þeirra eins
og þegar kæra gesti bar að garði. Nú
er hún komin til þeirra og við vitum
að ef hún fær nokkru um það ráðið
mun hún líta til með okkur frænkum
sínum.
Elsku Binni, Hjörtur, Binni yngri,
Benni og fjölskyldur. Ykkar missir er
mikill. Við sendum ykkur okkar inni-
legustu samúðarkveðjur. Minningin
um Ellu lifir í hjörtum okkar.
Eva og Elín Vilhelmsdætur.
Mín kæra frænka og vinkona Ella
er látin eftir löng og erfið veikindi.
Öllu þessu mótlæti tók hún með
miklu æðruleysi.
Við Ella vorum saman alla okkar
skólagöngu, og átti ég því láni að
fagna að vera heimagangur hjá henn-
ar yndislegu foreldrum.
Svo tók alvara lífsins við, og Hjört-
ur kom inn í líf hennar, og hefur hann
verið hennar stoð og stytta frá fyrsta
degi.
Alltaf var gaman að koma til þeirra
þar sem mikið var spaugað og hlegið.
Frænka mín hjálpaði mér og mín-
um á erfiðu tímabili í lífi okkar, með
sínum kærleika og hlýju, og erum við
henni þakklát fyrir það.
Ég sendi þér kæra kveðju,
nú komin er lífsins nótt.
Þig umvefji blessun og bænir,
ég bið að þú sofir rótt.
Þó svíði sorg mitt hjarta
þá sælt er vita af því
þú laus ert úr veikinda viðjum,
þín veröld er björt á ný.
(Þórunn Sig.)
Megi algóður Guð styrkja Brynjólf
eldri, Hjört, Benedikt, Brynjólf,
tengdadætur og barnabörn í þeirra
miklu sorg.
Blessuð sé minning hennar.
Kveðja,
Steinunn Unnur Pálsdóttir.
Lífsblóm Elínar, frænku okkar,
eða Ellu eins og hún var jafnan köll-
uð, er nú fallið. Ella var einstök
manneskja og því okkur mikils virði
að hafa fengið að kynnast henni. Hún
var einstaklega hjartahlý og góð
manneskja sem lét fjölskyldu sína
alltaf í forgang. Heimili hennar var
alltaf öllum opið og það var einstak-
lega gott að sækja hana heim. Þegar
við horfum til baka er svo margt sem
við gætum tekið okkur til fyrirmynd-
ar frá henni.
Minningar frá aðfangadagskvöld-
um hjá móðurömmu okkar og afa
koma í hugann því að allajafna kom
Ella þangað um kvöldið ásamt fjöl-
skyldu sinni og foreldrum. Þar var
ætíð mannmargt og skemmtilegt.
Sumar okkar nutu þess að hafa verið
í pössun hjá henni sem börn og
kynntust þá gjafmildi hennar og góð-
mennsku. Eins áttum við skemmti-
legar stundir á miðilsfundum heima
hjá henni þar sem var oft mikið hleg-
ið og léttur andi yfir.
Móðir hennar og amma okkar voru
systur og alla tíð mjög nánar. Þannig
tengdust fjölskyldur okkar sterkum
böndum sem því miður dofnuðu eftir
að þær létust. Engu að síður höfðum
við stöðugar spurnir af fjölskyldun-
um þrátt fyrir aldrei hafi neitt orðið
úr heimsóknunum til Ellu sem stóðu
alltaf til. Það kennir okkur að draga
ekki hlutina á langinn. Við eigum þó
ótal góðar minningar um hana sem
eru okkur nú svo kærar.
Ella hafði átt við erfiðan sjúkdóm
að stríða í gegnum árin sem var
henni miskunnarlaus. Heilsu hennar
hafði stöðugt hrakað síðustu árin en
samt sem áður bjuggumst við ekki
við að kallið kæmi svo skjótt. Fjöl-
skyldan hennar hefur misst mikið.
Við sendum Hirti, sonum þeirra og
fjölskyldum og Brynjólfi, föður henn-
ar, okkar innilegustu samúðarkveðj-
ur. Megi Guð styrkja ykkur í sorg-
inni.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
(V. Briem.)
Guðrún Árný, Hrönn,
Klara og Una Dögg.
Ég hef þekkt Ellu frá því ég man
fyrst eftir mér. Við sögðum stundum
að við hefðum orðið vinkonur strax í
barnavögnum þegar við kölluðumst á
yfir lóðamörkin, en húsin okkar stóðu
hlið við hlið í Sigtúninu. Bernska mín
og æska eru nátengdar Ellu og for-
eldrum hennar, Pöllu og Binna. Þessi
litla fjölskylda var með eindæmum
samheldin og aldrei man ég eftir að
Ella væri skilin eftir heima ef foreldr-
arnir fóru af bæ. Foreldrar okkar
voru meðal frumbýlinga í Sigtúninu
sem þá var rétt á mörkum íbúðar-
byggðar í borginni. Við vorum svo
heppnar að alast upp í borg en þó
með ívafi sveitarinnar þar sem
svínabú var hinum megin við götuna
og í Laugardalnum, þar sem nú eru
íþróttamannvirki, voru þá bóndabæir
með kýr á beit og miklu fuglalífi.
Þetta var okkar leikvangur ásamt
myndastyttunum hans Ásmundar
Sveinssonar.
Við höfðum ríkt ímyndunarafl og
vorum oft uppátektasamar, jafnvel
svo að eitt sinn hótaði Binni að
flengja okkur, þegar við höfðum
„strippað“ alla túlípanana í garðinum
hjá þeim og þurfti þó talsvert til að
reita Binna til reiði.
Á heimili litlu fjölskyldunnar í Sig-
túninu var alltaf mjög gestkvæmt,
enda húsráðendur mjög gestrisnir og
hjálpsamir og Palla gegndi oftar en
ekki hlutverki hárgreiðslukonu og
snyrtifræðings fyrir vini og ná-
granna. Við vinkonur Ellu nutum
þeirra forréttinda að vera oft og ein-
att boðnar í bíltúra með fjölskyldunni
og þá keypti Binni gjarnan ís handa
okkur eða eitthvert annað góðgæti.
Bernskan og æskan liðu hratt en
minningarnar eru góðar og alltaf var
Ella sú sem maður gat leitað til með
vandamálin, meðal annars sá hún um
hárgreiðslu okkar vinkvennanna
þegar mikið stóð til.
Sambandið minnkaði með árunum
en ég minnist góðra stunda með Ellu,
Hirti og sonunum á ferðalagi innan-
lands og eins þegar við fjölskyldan
heimsóttum þau á suðurströnd
Frakklands þar sem þau voru í sum-
arleyfi í hópi stórfjölskyldunnar og
áttum með þeim eftirminnilega viku.
Í þeirri ferð sá ég best hve Ella og
Hjörtur voru samhent í öllu, gestris-
in og greiðvikin.
Þegar ég frétti af alvarlegum veik-
indum Ellu fyrir um ári síðan hófst
seinni þátturinn í vináttu okkar. Við
tókum upp þráðinn að nýju, þó það
væri að þessu sinni við sjúkrabeð
hennar. Við rifjuðum upp bernskuna
og æskuna og skemmtum okkur kon-
unglega við þá upprifjun. Það var
rétt eins og öll árin sem liðin voru síð-
an væru horfin og við aftur orðnar
bara Ella og Dedda eins og í gamla
daga.
Við ræddum líka eilífðarmálin, því
Ella trúði einlæglega á líf eftir dauð-
ann og var mikil áhugamanneskja um
spíritisma.
Ella sýndi mikla hetjulund og
æðruleysi í sínu erfiða veikindastríði,
hún var jákvæð og bjartsýn, þrátt
fyrir marga ósigra en fáa sigra. Mér
finnst ég hafa öðlast meiri þroska og
aðra sýn á lífið við að fylgjast með
Ellu í þeirri baráttu og sjá hvernig
hún tókst á við sína erfiðleika.
Ég kveð nú kæra vinkonu í þeirri
vissu að hún hefur nú fengið sönnun
fyrir framhaldslífi. Hirti, Binna son-
unum og tengdadætrunum votta ég
samúð mína en veit að minningin um
kærleiksríka móður, eiginkonu, dótt-
ur og tengdamóður lifir áfram með
þeim og verður þeim huggun og
styrkur í sorginni.
Kristín Snorradóttir (Dedda).
Jafnvel þótt ég fari um dimman dal
óttast ég ekkert illt
því að þú ert hjá mér.
(Úr 23. Davíðssálmi.)
Í dag er Ella Brynjólfs, eins og hún
var nefnd í okkar hópi, kvödd hinstu
kveðju.
Margs er að minnast eftir löng
kynni. Fyrr á árum vorum við ná-
grannar í Safamýrinni og var þá stutt
að skreppa á milli til að ræða málin
og hlæja. Ella átti marga góða eig-
inleika. Einn þeirra var hjálpsemin,
sem ekki síst börnin í fjölskyldunni
nutu. Alltaf hafði Ella tíma til að
gæta lítilla sálna ef illa stóð á hjá
ELÍN B.
BRYNJÓLFSDÓTTIR
MORGUNBLAÐIÐ birtir afmælis- og minningargreinar endurgjalds-
laust alla daga vikunnar. Greinunum má skila í tölvupósti (netfangið er
minning@mbl.is - svar er sent sjálfvirkt um leið og grein hefur borist)
eða á disklingi og þarf útprentun þá að fylgja. Nauðsynlegt er að til-
greina símanúmer höfundar/sendanda (vinnusíma og heimasíma).
Minningargreinum þarf að fylgja formáli með upplýsingum um hvar
og hvenær sá sem fjallað er um er fæddur, hvar og hvenær dáinn, um
foreldra hans, systkini, maka og börn og loks hvaðan útförin verður gerð
og klukkan hvað.
Birting afmælis- og
minningargreina