Morgunblaðið - 30.09.2005, Blaðsíða 41

MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 30. SEPTEMBER 2005 41
MINNINGAR
✝ Einar KristjánPálsson fæddist á
Akureyri 1. maí
1944. Hann andaðist
á Fjórðungssjúkra-
húsinu aðfaranótt
24. september. For-
eldrar hans voru Páll
Bjarnason, f. 10. nóv.
1908 á Kambstöðum
í S-Þing., d. 12. júlí
1973, símvirkjaverk-
stjóri á Akureyri, og
Aðalbjörg Guðrún
Jónsdóttir, f. 11.
mars 1915 á Akur-
eyri, d. 11. okt. 1986. Systkini Ein-
ars eru: Aðalgeir Pálsson, f. 18.
okt. 1934, Guðný Þórhalla Páls-
dóttir, f. 25. okt. 1935, d. 14. nóv.
1988, og Hallgrímur Jónas Pálsson,
f. 29. ágúst 1939.
Einar kvæntist Guðrúnu B. Jón-
asdóttur 18. des 1965. Þau skildu
1992. Börn þeirra eru: 1) Ásta Ein-
arsdóttir, f. 13. des 1967, maki
Björn Óskar Björnsson, f. 26. apríl
1964. Börn þeirra eru Birkir Einar
Björnsson, f. 19. apríl
1993, og Guðrún
Björg Björnsdóttir, f.
18. jan. 1996. 2) Jónas
Páll Einarsson, f. 23
jan. 1969. 3) Viðar
Einarsson, f. 20. sept.
1971, barn hans er
Kristbjörg Ásta Við-
arsdóttir, f. 6. maí
1999. 4) Guðrún Eir
Einarsdóttir, f. 3. apr-
íl 1977, synir hennar
eru Arnaldur Breki
Kjartansson, f. 3.
mars 1999, og Arnór
Brim Kjartansson, f. 11. okt. 2002.
Einar útskrifaðist úr MA 17. júní
1964. Hann var einn vetur í Há-
skóla Íslands 1964–1965, fór til
Englands 1965 í gleraugnanám og
lauk því í júní 1967. Hann opnaði
Gleraugnasöluna Geisla í júlí 1967
og starfaði síðan við hana allan
sinn starfsaldur.
Einar verður jarðsunginn frá
Akureyrarkirkju í dag og hefst at-
höfnin klukkan 13.30.
Guð gefi mér æðruleysi
til að sætta mig við það
sem ég fæ ekki breytt,
kjark til að breyta því,
sem ég get breytt og vit
til að greina þar á milli.
(Æðruleysisbænin.)
Hvernig minnist maður manns?
Hvar mótast menn af því sem þeir síð-
an verða og hvað stuðlar að ákvörð-
unum og hegðun þess einstaklings á
hans mismunandi tímaskeiðum á
hans lífi? Faðir minn fékk það hlut-
skipti í lífinu að feta þá braut sem
ekkert barn óskar sér og því miður sá
hann ekki leiðina frá þeirri braut.
Hvers vegna hann gafst upp á barátt-
unni, veit ég ekki og er ekki mitt að
dæma. Persónuleiki miðast að ýmsum
þáttum sem við mætum á lífsleiðinni,
svo sem uppeldi og umhverfi. Faðir
minn hafði sjúkdóm sem hann réð
ekki við og leiddi hann síðan til dauða.
Þessi sjúkdómur varð þess valdandi
að hegðun hans og atferli gerðu hann
að þeim manni sem hann var síðustu
ár hans og fæstir vildu umgangast.
Því dvaldi hann síðustu ár sín í kvöl-
um einmanaleikans og uppgjafar.
Hvar í baráttunni er lífið það erfitt að
maður gefst upp á að bjarga sér og
hvað getur maður gert til að hjálpa?
Ein leiðin er að reyna að bjarga sjálf-
um sér og fara. Sem ég gerði, en eftir
á koma upp spurningar, hvað ef og
hvað þá? Sársaukinn og samviskubit-
ið ber að dyrum. Því yfirgefur maður
suma ástvini sína á erfiðum tímum?
Á mínum yngri árum átti ég föður
sem var mótaður af sínum fyrri árum.
Hann sýndi sína umhyggju og ást á
þann hátt sem hann kunni og taldi
rétt. Hann var ávallt reiðubúinn að
aðstoða þá sem leituðu til hans eða
honum fannst þurfa hjálp. Með öðrum
orðum var hann ákaflega hjartahlýr
og gerði ekki flugu mein. Þar af leið-
andi fannst mér erfitt að fylgjast með
hvernig líf hans og hegðun breyttist
síðustu ár. Kannski var það ástæðan
að ég yfirgaf hann, ásamt fordómum
og þekkingarleysi. En nú er þessi
góði og hjartahlýi maður farinn frá
mér. Hans erfiðu lokaár eru liðin, nú
fær hann þá hvíld og ró sem hann á
skilið. Megi Guð geyma hann og varð-
veita á meðan ég geymi minningu
hans í hjarta mínu.
Þinn elskandi sonur,
Jónas Páll.
Eitt sinn verða allir menn að deyja.
Jafnvel þú, pabbi minn, og nú ertu dá-
inn. Þegar hringt var í mig og mér til-
kynnt það, komu fram allar æsku-
minningarnar mínar. Þú varst góður
maður, vildir allt fyrir mig og alla
gera. Ég man eftir þér þegar þú
kysstir mig góða nótt og sagði „fal-
lega stelpan mín“. Ég man eftir öllum
veiðiferðunum, sérstaklega þegar þú
veiddir mig í eyrað með orminum og
öllu, ferðinni til Hollands og Kýpur.
Við vorum mikið saman þegar ég var
lítil og ég var pabbastelpa. Ég fann
bréfið sem ég sendi þér eitt sinn þeg-
ar ég var sjö ára stelpa sem þú hefur
geymt hjá þér í öll þessi ár. Í því stóð
ljóð um þig sem ég samdi.
Þarna gengur pabbi minn
sem er svo voða sætur.
Þú þarft ekki að skammast þín
þó að þú sért feitur.
Ég vissi alltaf að þú varst stoltur af
mér og í gamla daga leit ég upp til þín.
En þegar maður missir þessa ímynd
frá sér verður maður reiður og bitur,
lætur það stjórna sér. Þess vegna gat
ég ekki grátið við fréttunum, ég átti
mjög erfitt með að fara inn á spítala.
Ég hef aldrei misst einhvern sem var
mér svo náinn, vissi að þú yrði kaldur
og var hrædd við að snerta þig. Ég
beið eftir að presturinn kæmi til að
fara með mér inn, því ég vissi ekki við
hverju ég mátti búast. En þarna lást
þú, í svo miklum friði og svo mynd-
arlegur. Ekkert veikur, bara fallegur.
Þú fannst loksins friðinn eftir öll þessi
ár við bardagann við sjúkleika þinn.
Ég sá bara hvað himnaríki er fallegt
þegar ég sá andlitið þitt. Ég kyssti
þig, tók um þig og grét, bað þig um að
fyrirgefa mér. Ég hélt alltaf að það
væri tími til að snúa við blaðinu. En
nú færð þú ást og umhyggju hjá
mömmu þinni og öllum uppi, nú
læknast þú og nú skilur þú að ég vildi
gera allt fyrir þig en gat það ekki.
Samt er maður sorgmæddur, því ég
veit að þú vildir ekki deyja, þú vildir
vera frískur og fá okkur til baka. En
ég verð bara að hugsa um það að
þetta var best fyrir þig og þú veist
núna að ég elska þig og með tímanum
verður þetta allt fyrirgefið.
Þín litla stelpa,
Guðrún Eir.
Fyrsta minning mín um Einar
bróður minn eru frá 1. maí 1944.
Kvöldið áður sofnaði ég í rúmi mínu í
svefnherbergi foreldra minna, en
vaknaði á verkalýðsdaginn inni í stofu
þar sem ekki var verið nema á tylli-
dögum. Eitthvað merkilegt var að
gerast, og það kom í ljós að foreldrum
mínum hafði fæðst sonur. Áður áttu
foreldrar okkar þrjú börn, Aðalgeir
fæddan 1934, Guðnýju fædda 1935 og
undirritaðan 1939.
Það kom að því að foreldrar okkar
ætluðu að skíra nýja soninn og
ákváðu að skíra hann í höfuðið á afa
okkar og ömmu Einari og Kristjönu,
svo sveinninn var skírður Einar
Kristján.
Einhverjum árum seinna var Einar
spurður af ókunnugum hvað hann
héti og stráksi svaraði Einar Amma.
Einar bróðir minn var alinn upp við
mikið ástríki foreldra sinna að Odda-
götu 7 og veit ég að þau höfðu mikið
dálæti á honum meðan þau lifðu.
Einari var margt til lista lagt og
átti ekki langt að sækja það, t.d. skrif-
aði hann mjög góða rithönd, teiknaði
og málaði ótrúlega vel og hefði hann
ræktað listgáfu sína er ég viss um að
hann hefði skilið eftir sig listaverk líkt
og faðir hans gerði.
Einar fór suður til Reykjavíkur eft-
ir stúdentspróf til að læra viðskipta-
fræði. Þar sem hann hafði mjög næmt
auga fyrir ljósmyndun og til að ná sér
í vasapeninga fór hann á öldurhúsin á
kvöldin og tók myndir af því fólki, sem
það vildi. Hann framkallaði svo mynd-
irnar af því og seldi.
Stærsta vinning í lífi sínu fékk Ein-
ar þennan vetur. Þá kynntist hann
Guðrúnu Jónasdóttur sem svo varð
eiginkona hans.
Eftir einn vetur í viðskiptafræði
ákvað Einar að söðla um. Þau Guðrún
fóru til Lundúna, hann til að læra
sjóntækni en Guðrún til að selja Bret-
um íslenskan mat.
Eftir að Einar lauk náminu hjá
Bretunum fluttu þau Guðrún til Ak-
ureyrar og stofnuðu heimili og gler-
augnasöluna Geisla og er það fyrir-
tæki rekið enn í dag. Núna undir
stjórn dóttur þeirra og frænda Ein-
ars, Árna Péturs.
Einar og Guðrún eiga fjögur vel-
gerð börn þau Ástu, Jónas Pál, Viðar
og Guðrúnu Eir.
Öll fjölskyldan hafði mjög gaman af
því að fara á skíði og varð það til þess
að Einar vildi stuðla að því að æska
landsins kæmi saman í Hlíðarfjalli
einu sinni á ári. Hann var í stjórn
Andrésar-leikanna í mörg ár.
Heimili Einars og Guðrúnar var
annálað fyrir það að þar voru allir vel-
komnir en þó ekki síst fyrir það að
Guðrún er einstök kona, góð húsmóð-
ir, afbragðs kokkur og alltaf létt í
lund.
Mínar bestu óskir til allra ástvina
Einars.
Far þú í friði, kæri bróðir.
Hallgrímur Pálsson.
Elsku afi minn, nú ertu farinn upp
til himna. Þar sem stjörnurnar skína
svo skært. Ein stjarnan er amma sem
vísar þér leiðina til sín. Því saman ætl-
ið þið að lýsa upp himininn. Og þegar
við horfum upp þá skína tvær stjörn-
ur hlið við hlið og þá vitum við að þar
eruð þið amma sem vísið okkur veg-
inn um ókomna tíð.
Nú kveðjum við þig, elsku afi, og
vonum að þér líði vel. Ástar- og sakn-
aðarkveðjur.
María Katrín og Hekla Rán.
Elsku afi Einar. Ég elska þig heitt
og mikið. Mér fannst gaman að leika
við þig og þú gafst okkur alltaf sum-
ardót. Ég ætla að tína fallegt blóm
handa þér og setja í kirkjugarðinn.
Við fórum stundum út að fá okkur
frískt loft saman. Þegar fullorðnir
áttu afmæli komstu til okkar. Gler-
augun þín eru glitrandi og falleg. Ég
veit núna að þér líður vel og ert engill
hjá Guði.
Kveðja.
Arnaldur Breki.
Ó, Jesú, séu orðin þín
andláts síðasta huggun mín,
sál minni verði þá sælan vís
með sjálfum þér í Paradís.
(Hallgr. Pét.)
Elsku afi, pabbi og tengdapabbi.
Við þökkum fyrir allar góðu og
skemmtilegu stundirnar sem við höf-
um fengið að njóta með þér. Nú hefur
þú fengið frið og hvíld. Megir þú hvíla
í friði.
Ásta, Björn Óskar, Birkir
Einar og Guðrún Björg.
Kæri frændi, nú er komið að
kveðjustund. Á þannig tímamótum
byrja minningar að streyma. Ég man
nú kannski mest og best eftir þér þeg-
ar ég var lítil stelpa, þó svo minningar
séu margar síðan. Þú varst yngstur af
þínum systkinum, litli bróðir, og ég
var fyrsta barnabarn afa og ömmu í
Oddagötunni. Ég var mikið hjá ykkur
og á margar fallegar minningar frá
þeim tíma. Þú hjálpaðir svo sannar-
lega til að sú minning lifir. Þú varst
alltaf með myndavélina á lofti og tókst
óteljandi myndir af mér og bróður
mínum. Framköllunarvélin var í kjall-
aranum, framkallaðar voru myndir af
öllum stærðum og gerðum, klipptar
út og nokkrar myndir á ég þar sem þú
litaðir þær með trélitum og enn í dag
eru þetta fallegustu myndir eins og
þær hefðu verið teknar í lit. Það væri
nú annars ekki mikið til af myndum.
Samskipti okkar hafa ekki verið
mikil til margra ára, en hugur minn
oft verið hjá þér. Ég óska þess frá
mínum dýpstu hjartarótum að þú haf-
ir fengið frið í þínum þreytta og þjáða
líkama, þar sem ævi þín hefur ekki
verið dans á rósum til margra ára.
Foreldrar þínir og systir taka þér
opnum örmum, þú varst í miklu uppá-
haldi hjá þeim. Börnin þín fjögur bið
ég Guð að vernda og að gamla góða
minningin lifi í þeirra hjörtum á með-
an þú varst upp á þitt besta. Vertu
sæll, frændi.
Þín
Aðalbjörg (Bogga).
Loks kom heilög hönd, sem um þig bjó
himnesk rödd er sagði: Það er nóg.
Skrifað stendur „Leitið og þér
munið finna“. Þessi orð komu mér í
hug, er mér barst fregnin um að vinur
minn, Einar Kr. Pálsson, hefði kvatt
þetta jarðneska líf. Áratuga löng leit
að lífshamingju var nú á enda. Í mörg
ár hafði allra leiða verið leitað, bæði
hérlendis og erlendis, en sú leit bar
ekki árangur. Því er það, að þrátt fyr-
ir söknuð er eins og ég finni til þakk-
lætis, þegar erfiðri lífsbaráttu er lok-
ið. Kunningsskapur okkar Einars, er
síðar leiddi til mikils vinskapar, hófst
fyrir tæpum þremur áratugum. Fyrir
tilstilli góðra manna höfðum við leitað
vestur um haf til að fá aðstoð við að
öðlast nýja lífssýn. Sú aðstoð fólst í
leiðbeiningum um breytt hugarfar í
þeim tilgangi að fá betri skilning á til-
gangi lífsins. Allt frá þeim tíma hefur
vinskapur okkar verið allnáinn.
Frómur maður sagði: „Þegar vinur
minn er vansæll leita ég hann uppi,
þegar hann er hamingjusamur bíð ég
komu hans.“ Sjaldan leið langur tími
milli þess, að við heyrðum hvor í öðr-
um. Þannig var vinátta okkar, –
traust alla tíð.
Einar var í mörg ár mikill áhuga-
maður um alls konar útiveru. Hann
stundaði stangveiði, fór til rjúpna og
hafði unun af því að ferðast. Á yngri
árum hafði hann einnig mikinn áhuga
á ljósmyndun. En skíðaíþróttin held
ég að hafi verið honum hvað hjart-
fólgnust. Auk þess að stunda þá íþrótt
sjálfur var hann um margra ára skeið
virkur þátttakandi í að skipuleggja
skíðamót unglinga á Akureyri og taka
á móti þeim unglingum sem komu
víða að af landinu til þátttöku í þeim.
Fann ég að það starf hafði gefið hon-
um mikið.
Eftir stúdentspróf lagði Einar
stund á sjóntækjanám í Englandi og
að því loknu setti hann á stofn sjón-
tækjaverslun á Akureyri. Sem sjón-
tækjafræðingur var hann mikill völ-
undur. Hann var í eðli sínu hagur
mjög og vandvirkur. Hann sinnti
verslun sinni vel, meðan starfsgeta
leyfði. Allur tækjakostur var góður og
vöruúrval ætíð gott. Þrátt fyrir að
hann hætti að starfa við verslun sína
fylgdist hann ætíð vel með hvernig ár-
aði og gladdist þegar vel gekk. Menn
hafa kosti og galla. Sá kostur sem hátt
er skrifaður er heiðarleiki. Hann er
lofsverð dyggð, mannlegur fjársjóður
sem ekki er hægt að stela. Heiðarleg-
ur maður er gulls ígildi. Hann er
traustur og áreiðanlegur. Þennan eðl-
iskost hafði Einar til að bera og þann-
ig mun ég minnast hans.
Um leið og við Birna vottum að-
standendum Einars öllum einlæga
samúð okkar vil ég kveðja hann með
orðum Kahlil Gibran: „Þú skalt ekki
hryggjast, þegar þú skilur við vin
þinn, því að það, sem þér þykir vænst
um í fari hans, getur orðið þér ljósara
í fjarveru hans, eins og fjallgöngu-
maður sér fjallið best af sléttunni.“
Blessuð sé minning góðs vinar.
Þorsteinn Guðlaugsson.
Góður vinur minn er látinn. Einar
var vinur minn til margra ára. Hann
var mjög góður maður og mátti ekk-
ert aumt sjá. Hin síðari ár þegar Ein-
ar varð orðinn veikur fylgdist hann
með börnum og barnabörnum eins og
hann gat. Hann var hreykinn af börn-
um sínum.
Einar skildi við konu sína og síðar
hóf hann búskap með Ingunni Ólöfu
Ólafsdóttir. Ingunn átti börn frá fyrra
hjónabandi sem Einar reyndist vel í
alla staði. Ég votta börnum og barna-
börnum Einars mína dýpstu samúð.
Ég vil þakka Auði dóttir Ingunnar
heitinnar fyrir hvað hún reyndist Ein-
ari vel alla tíð. Megi góður guð vaka
yfir ættingjum og vinum Einars Sig-
urðssonar. Þar er farinn góður mað-
ur.
Guðjón Sigurðsson,
Sigríður Ásgeirsdóttir.
EINAR KRISTJÁN
PÁLSSON
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og vinarhug
vegna andláts og útfarar elskulegs sambýlis-
manns míns og bróður okkar,
SVERRIS KARLSSONAR,
Jaðarsbraut 31,
Akranesi.
Guð blessi ykkur öll.
Björg Hermannsdóttir,
Sigurður Karlsson,
Birgir Karlsson.
Þökkum auðsýnda samúð og vináttu við andlát
og útför
GRÓU SÓLBORGAR JÓNSDÓTTUR
frá Stóra-Sandfelli.
Jóna Kristbjörg Jónsdóttir,
Magnús Stefánsson
og aðrir aðstandendur.
Innilegar þakkir til allra þeirra, sem sýndu samúð
og hlýhug við andlát og útför hjartkærs sambýlis-
manns míns, föður okkar, tengdaföður, afa og
langafa,
JÓHANNS EYÞÓRSSONAR,
Sléttuvegi 17,
Reykjavík.
Guð blessi ykkur öll.
Borghildur Þórðardóttir,
Hólmfríður Svala Jóhannsdóttir,
Hrafnhildur Björk Jóhannsdóttir,
Páll Eyþór Jóhannsson, Sesselja Bjarnfríður Jónsdóttir,
Einar Jörundur Jóhannsson, Þórdís Ólafsdóttir,
Heiðar Ingi Jóhannsson, Kristjana Andrésdóttir,
Ólafur Unnar Jóhannsson, Oddrún Elfa Stefánsdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.