Morgunblaðið - 30.09.2005, Blaðsíða 40

40 FÖSTUDAGUR 30. SEPTEMBER 2005 MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
✝ Sigurbjörg G.Guðjónsdóttir
fæddist á Raufar-
felli, Austur-Eyja-
fjöllum 19. febrúar
1916. Hún andaðist
á Landspítalanum
við Hringbraut hinn
26. september síð-
astliðinn. Foreldrar
hennar voru Guðjón
Vigfússon, f. 17. júní
1887, d. 29. mars
1932, og kona hans
Þorbjörg Jónsdótt-
ir, f. 18. nóvember
1884, d. 27. janúar 1968. Þau voru
bæði Eyfellingar. Hún eignaðist
tíu systur og eru þær allar látnar.
Eiginmaður Sigurbjargar var
Finnbogi Rósinkranz Sigurðsson
fisksali, f. 20. desember 1906 á
Jaðri á Seyðisfirði. Foreldrar
hans voru Sigurður Vigfússon og
Ingibjörg Björnsdóttir, búsett í
Pétursborg í Vestmannaeyjum.
Börn Sigurbjargar og Finnboga
eru: 1) Ingibjörg Sigríður, f. 21.
febrúar 1936, maki Ingólfur
Kristjánsson, börn: Kristján, Ein-
ar, Leifur, Olgeir og Sigurður. 2)
Guðjón Hjörleifur, f. 5. ágúst
1947, maki Jóhanna Jóna Haf-
steinsdótttir, börn:
Lilja, Sigurbjörg,
Rósa og Sunna.
Einnig ólu þau upp
elsta son Ingibjarg-
ar, Finnboga Rós-
inkranz, f. 12. nóv-
ember 1956, maki
Halla Harpa Stef-
ánsdóttir, börn: Ing-
ólfur, Heimir og
Óskar.
Sigurbjörg stund-
aði almenn sveita-
störf hjá foreldrum
sínum, var einnig
vinnukona að Skarðshlíð í sama
hreppi í Vestmannaeyjum áður en
hún giftist þar. Þau voru búsett í
Vestmannaeyjum til ársins 1945.
Þá flytjast þau til Reykjavíkur.
Lengst bjuggu þau í Laugarnes-
hverfinu og tók hún virkan þátt í
starfi kvenfélags Laugarnes-
kirkju í um 15 ár. Einnig sat hún í
stjórn þess. Hún starfaði við
Laugarnesskólann, Iðnó og Kjöt-
iðnaðarstöðinni Goða. Síðustu
átta árin bjó hún á Hrafnistu í
Reykjavík.
Sigurbjörg verður jarðsungin
frá Laugarneskirkju í dag og
hefst athöfnin klukan 15.
Ég fel í forsjá þína,
Guð faðir, sálu mína,
því nú er komin nótt.
Um ljósið lát mig dreyma
og ljúfa engla geyma
öll börnin þín, svo blundi rótt.
(M. Joch.)
Elsku Leifa mín. Þakka þér sam-
fylgdina. Ég mun geyma minningu
um góða konu í hjarta mínu. Guð
geymi þig.
Þín tengdadóttir
Jóhanna.
Elsku amma mín, það rifjast svo
margt upp þegar ég hugsa um okkar
stundir saman. Með þeim fyrstu
minningum sem ég man var í Æsu-
fellinu, ég hef verið svona tveggja eða
þriggja ára og var undirbúningurinn
fyrir leikskólann stór athöfn út af
fyrir sig. Þú signdir mig áður en þú
klæddir mig í nærbolinn, því næst
fylgdi rúllukragabolur, nærbuxur og
sokkabuxur, góðar og hlýjar buxur
og peysa. Þegar þetta var komið fór-
um við með vísuna:
Nú er ég klæddur og kominn á ról,
Kristur Jesús veri mitt skjól,
í guðsóttanum gefðu mér
að ganga í dag, svo líki þér.
Þegar við vorum búnar að borða og
svoleiðis héldum við áfram, þá tók við
ullarpeysa regnbuxur, regnjakki,
húfa, trefill og svo auðvitað vettling-
ar og ullarsokkar sem þú prjónaðir
að sjálfsögðu sjálf. Svona beið ég á
skammelinu inni í stofu og sneri mér í
hringi í góðan hálftíma meðan þú
lagðir kapal inni í eldhúsi. Þessu er-
um við búnar að hlæja að og mörgu
öðru eins og t.d. gátum við setið tím-
unum saman og spilað ólsen ólsen,
rommý eða veiðimann. Ég var búin
að finna góða leið til að vinna líka,
þegar þú vannst sem gerðist mjög
oft. Þá setti ég öll mín spil á bunkann
og sagði: Ég líka amma.
Mér fannst alltaf svo gaman að
fylgjast með þér leggja kapal því
hann gekk svo oft upp annað en þeg-
ar ég reyndi þá fór allt í flækju. Það
var svo erfitt að muna allar reglurnar
í kaplinum.
Strætóferðirnar okkar voru sko
margar og skemmtilegar og alltaf
passaði ég að hvíta veskið væri tekið
með í þær ferðir. Strætóferðirnar
lágu ýmist í heimsóknir eða búðarölt,
ég man eftir að við fórum stundum í
hrossakjöt til Imbu og Ingó þar sem
ég smakkaði brauð með súkkulaði í
fyrsta skipti en Imba sagði að Siggi
frændi borðaði svo oft svoleiðis. Við
tókum einnig saman strætó í Kola-
portið og keyptum lakkrís og harð-
fisk og stundum kartöflur hjá Grétu
frænku.
Á jólunum fékkstu alltaf svo mikið
af konfekti að ég var fljót að ábyrgj-
ast það að ég fengi að sofa í ömmu-
holu þá nótt. Þá lágum við uppi í rúmi
og borðuðum konfekt og spjölluðum
saman. En þetta voru ekki einu næt-
urnar sem ég fékk að sofa í ömmu-
holu því við vorum í herbergi saman.
Ég gæti lengi haldið áfram, amma
mín, en allar minningar okkar saman
lifa í hjarta mínu og getur verið erfitt
að koma þeim á blað. En hér eru vís-
ur sem þú kenndir mér og við fórum
oft með saman.
Vertu, Guð faðir, faðir minn,
í frelsarans Jesú nafni,
hönd þín leiði mig út og inn,
svo allri synd ég hafni.
(Hallgr. Pét.)
Vertu yfir og allt um kring
með eilífri blessun þinni.
Sitji Guðs englar saman í hring
sænginni yfir minni.
(Sig. Jónsson.)
Ég elska þig, Leifa amma mín, og
mun alltaf gera, ég bið að heilsa
Finnboga afa og fylgstu nú með því
að hann sé ekki svangur og passaðu
hann vel eins og þér einni er lagið.
Þín
Sunna.
Elskulega langamma mín. Sonur
minn, hann Tristan, spurði oft þegar
við fórum í heimsókn til langömmu
minnar, langalangömmu hans: „Af
hverju langalangamma, hún er ekk-
ert löng?“ Þó það hafi verið rétt þá
var hún gríðarlega stór, stór í huga
og hjarta okkar allra sem minnumst
hennar. Þegar ég sit hérna og skrifa
þetta með mynd af Leifu ömmu koma
tárin í augun. En henni líður betur
núna og nú getur hún fylgst með öll-
um börnunum sínum betur. Því ekk-
ert gladdi hana meira en að sjá börn-
in sín. Þannig var hún, og hvergi leið
börnunum betur en hjá henni, að
þiggja alla hlýjuna og ástina, því það
gerði hún amma, hún gaf. Allt sitt líf
var hún að gefa og nóg hafði hún að
gefa. Ekki var hún fjáð en hvort sem
það voru ullarsokkar eða konfekt-
molar, ef hún sagði það ekki sjálf þá
stóð í þessu öllu „mér þykir vænt um
ykkur elsku börnin mín“ og þetta
vissum við.„Gullið mitt, elsku hjart-
ans drengurinn minn, elskurinn, eng-
illinn minn eða auuummingjans
drengurinn minn“. Þetta eru orð sem
lýsa henni best.
Þetta fékk ég alltaf að heyra rétt
áður en ég rauk upp í hálsakotið á
henni ömmu minni og vildi búa um
mig þar og vera.
Elsku amma mín, takk fyrir allt.
Ég veit að núna líður þér betur og er
það mín eina huggun, en ég sakna þín
svo sárt og þó ég finni fyrir þér vildi
ég geta fundið fyrir faðminum þínum
einu sinni enn.
Guð blessi þig og geymi og eins og
ég hef margoft sagt þessa síðustu
erfiðu daga, þá er himnaríki fallegra
og betra nú þegar þú ert þar.
Ingólfur, Sigrún og
Tristan Freyr.
Elsku Leifa mín. Ég var svo hepp-
in að fá að kynnast þér fyrir tæpum
níu árum síðan þegar ég og Ingólfur
kynntumst og urðum „kærustupar“.
Eins og þér einni var lagið tókstu
mér með opnum örmum sem voru
fullir af ástúð og umhyggju.
Það var alveg sama hvert tilefnið
var, alltaf varstu jafn glöð að hitta
okkur og kossarnir þínir og faðmlög
voru alltaf jafn innileg. Minningarn-
ar um þig streyma fram, allar jafn
ánægjulegar, en ein minning er mjög
sterk í huga mér. Hún hefur reyndar
fylgt mér undanfarna daga þó svo
hún sé frekar hversdagsleg. Ég og
Ingólfur keyrðum þig heim eitt
kvöldið eftir ljúffenga máltíð í Vest-
urtúninu. Það var dimmt úti og kalt
og þegar við nálguðumst tröppurnar
hjá Hrafnistu, stökk ég út úr bílnum,
tilbúin til þess að hjálpa þér upp
tröppurnar. En þú hélst nú ekki! Þú
labbaðir sjálf tröppurnar uppá „hót-
el“, eins og þú kallaðir Hrafnistu, og
þurftir nú ekki aðstoð.
Þetta var bara eitt af fjölmörgum
dæmum um kjarnakvendið í þér,
hversu hversdaglega, sem það kann
að hljóma. Hvort sem um var að ræða
ullarsokka fyrir Tristan, mat í Vest-
urtúninu eða heimsókn til þín á
Hrafnistu, allt voru þetta jafn dýr-
mætar stundir.
Tristan bað fyrir þér í kvöld. Hann
sagði við mig: „Mamma, ég ætla að
segja bænina mína, en ekki segja
amen, heldur Leifa amma.“ Hann
saknar þín en nú ertu orðin engillinn
hans og ég veit þú munt vaka yfir
honum.
Ingólfur saknar þín sárt. Hann var
„elsku aumingjans drengurinn“ þinn
sem þú gerðir allt fyrir.
Ég skal passa upp á drengina þína
og sjá til þess að þeir vaxi jafn fallega
og rósirnar við hliðina á myndinni af
þér og Tristan.
Elsku Imba og Ingó, Gaui, Jó-
hanna, Hafdís, Sibba, Rósa og Stef-
án, Sunna, Heimir og elskulegir
tengdaforeldrar, Bogi og Halla. Inni-
legar samúðarkveðjur. Megi guð
vaka yfir ykkar yndislegu fjölskyld-
um og gæta líkt og Leifa kemur nú til
með að gera.
Leifa mín, þín er sárt saknað,
Sigrún.
Sigurbjörg Guðleif á barnið að
heita, þar með var ég skírð í höfuðið á
þér í desember 1975. Elsku Leifa
amma, það rifjast svo margt upp þeg-
ar ég hugsa til baka. Góðu stundirnar
sem ég átti hjá þér á Laugarnesveg-
inum. Oft þegar frí var í skólanum
skutlaði pabbi mér til þín á morgn-
ana, þá skreið ég upp í til þín og við
kúrðum og hlustuðum á gömlu guf-
una. Við höfðum það svo gott saman.
Svo fluttir þú til okkar. Þá vorum við
stelpurnar svo heppnar að hafa þig
heima þegar við komum heim úr
skólanum. Það hafa nú ekki allir
krakkar jafn gott og við því að svona
ömmur eins og þú varst eru í útrým-
ingarhættu. Svo varstu svo dugleg að
prjóna handa okkur og börnum okk-
ar sokka og vettlinga. Við vorum svo
einstaklega heppin og lánsöm. Svo
við tölum nú ekki um heimalöguðu
flatkökurnar, namminamm.
Einu sinni þegar ég var 12 eða 13
ára fórstu með mig um hásumar og
keyptir handa mér jólagjöf af því að
þú bjóst við að vera dáin fyrir jól,
ekki það að þú hafir verið veik heldur
varstu bara svona. Og þetta var sko
ekki í eina skiptið sem þér datt eitt-
hvað þessu líkt í hug.
Ég eiginlega veit ekki hvað ég á að
segja á svona stundu, mér finnst ég
svo vanmáttug og aum. Ég hef tekið
þér sem sjálfsögðum hlut alltof lengi.
En ég er svo þakklát fyrir að fá að
vera hjá þér síðustu dagana á spít-
alanum. Ég vona svo sannarlega að
við sem eftir erum notum tækifærið
og þjöppum okkur saman. Þú varst
alltaf að segja mér að ég ætti að
passa upp á samband mitt við Boga,
Höllu, Ingólf Stefán og Heimi. Hér
eftir ætla ég sko að gera það.
Elsku Leifa amma, minning þín lif-
ir í hjörtum okkar Friðgeirs og
Helgu Jónu og við munum sakna þín
sárt. Takk fyrir allar góðu stundirnar
sem eru alltof margar til að rifja upp
hér en alltof fáar þegar þú ert farin.
Guð geymi þig.
Þín alnafna,
Sigurbjörg Guðleif
Guðjónsdóttir.
Elsku amma mín. Nú er víst kom-
inn sá tími sem ég hef kviðið hvað
mest fyrir alla mína tíð, semsagt að
kveðja þig í síðasta sinn. Þegar ég
hugsa til baka er svo margt sem kem-
ur uppí hugann. Manstu þegar ég var
lítil og við bjuggum hjá þér á Laug-
arnesveginum og við vorum svo oft
inni í eldhúsinu þínu og ég sat uppi á
eldhúsbekknum og við horfðum tím-
unum saman út um gluggann og í
hvert skipti sem ég heyrði í löggubíl
eða sjúkrabíl þá hélt ég eins fast í þig
og ég gat og sagði að ég myndi passa
að ekkert kæmi fyrir þig? Þetta er
ein af fyrstu minningunum sem koma
upp í kollinn.
Síðan fluttir þú til okkar og bjóst
hjá okkur í 14 ár og þá eignaðist mað-
ur enn fleiri yndislegar stundir með
þér. Við sátum nú oft saman í eldhús-
inu í Æsufellinu og spiluðum, ég
gleymi því aldrei þegar þú kenndir
mér rommý og ég var algjörlega
óstöðvandi, vildi bara spila rommý
öllum stundum en við skulum ekkert
vera að tala um hver vann alltaf því
eins og þú sagðir alltaf skiptir engu
máli hver vinnur.
Það var alltaf svo gott að koma
heim úr skólanum til þín, það voru
forréttindi sem við systur fengum að
upplifa að hafa alltaf einhvern heima
þegar skóla lauk á daginn. Og oftar
en ekki beið okkar heitur kakóbolli
og kex þegar við komum heim úr
skólanum þegar kalt var úti. Takk
fyrir það, elsku amma mín. Það var
ómetanlegt og það hlýjar manni um
hjartarætur að rifja það upp hvað þú
varst alltaf yndisleg við mig. Þó svo
að maður hafi nú ekki metið það á
yngri árum sér maður hvað maður
átti gott þegar maður fer að rifja upp
og ég er mjög ánægð með að hafa náð
að þakka þér fyrir það allt áður en þú
fórst.
Þegar við fluttum upp í Grafarvog
vorum við saman í herbergi fyrstu
mánuðina og þó svo að ég hafi haft
sérrúm þar inni skreið ég samt alltaf
upp í ömmuholu og við kúrðum okkur
saman og þá passaði ég þig og þú
mig.
Árið 1997 fluttir þú síðan á Hrafn-
istu og það var voða erfitt í fyrstu en
þegar maður sá hvað þér leið vel þar
var þetta ekki eins erfitt. Þú sagðir
alltaf að þú ættir heima á hótel
Hrafnistu. Þér leið svo vel þar og allt-
af var gaman að koma í heimsókn til
þín þangað.
Stuttu eftir að ég kynntist Stefáni
mínum fórum við tvær saman austur
í sveit og vorum mikið að spjalla sam-
an á leiðinni og ég sagði þér að ég
væri búin að kynnast yndislegum
manni. Þú spurðir strax hvort þetta
væri ekki reglumaður og ég sagði að
svo væri. Síðan sagði ég þér að hann
væri 14 árum eldri en ég og þá sagðir
þú strax að það skipti engu máli svo
framarlega sem hann væri góður við
mig. Því eins og alltaf vildir þú mér
aðeins það besta. Síðan þegar þið
hittust var eins og þið væruð búin að
þekkjast í mörg ár og eins var með
Sigga litla hans Stefáns, hann var
rúmlega þriggja ára þegar þið kynnt-
ust og áttuð þið alveg sérstakt sam-
band því það var stundum eins og þið
væruð á sama aldri, slík var vináttan
og virðingin á báða bóga og veit ég að
söknuðurinn er mikill þar.
Ég veit að Siggi og Ellen Inga
munu geyma minninguna um þig í
hjarta sínu og eiga eftir að spyrja oft
hvort við getum ekki labbað í heim-
sókn til langömmu og fengið kex og
djús. Og við eigum eftir að heim-
sækja þig oft, elsku amma mín, en
bara á annan stað, þar sem þú munt
hvíla hjá Finnboga afa.
Elsku amma mín, ég elska þig
ólýsanlega mikið og sakna þín óbæri-
lega. Ég mun aldrei gleyma síðustu
nóttinni þinni þegar ég var á spítal-
anum hjá þér og kúrði hjá þér í síð-
asta skiptið.
Knúsaðu Finnboga afa, Hafstein
afa, Lilju ömmu og Þóru mína frá
mér. Ég veit að það hefur verið kátt
hjá ykkur öllum þegar þið hittust
loksins aftur.
Elska þig að eilífu.
Þín
Rósa María.
Elsku langamma. Okkur langar að
senda þér smáljóð sem okkur finnst
svo fallegt:
Vertu yfir og allt um kring
með eilífri blessun þinni.
Sitji Guðs englar saman í hring
sænginni yfir minni.
(Sig. Jónsson.)
Takk fyrir allar góðu stundirnar
sem við áttum með þér. Takk fyrir
alla vettlingana og leistana sem þú
gafst okkur.
Elskum þig og söknum þín mikið.
Hafðu það gott á nýja staðnum.
Sigurður og Ellen Inga.
SIGURBJÖRG G.
GUÐJÓNSDÓTTIR
Þökkum auðsýnda samúð og hlýhug við andlát
og útför ástkærs föður okkar, tengdaföður, afa og
langafa,
GUNNARS GÍSLA ÞÓRÐARSONAR,
Dalbraut 18,
Reykjavík.
Sérstakar þakkir færum við starfsfólki 14-E
Landspítala við Hringbraut fyrir góða umönnun.
Sigurður Snævar Gunnarsson, Erla Pálmadóttir,
Ingimar Þór Gunnarsson, Þorgerður Steinsdóttir,
Sveinn Óttar Gunnarsson, Guðný Svavarsdóttir,
Gísli Arnar Gunnarsson, Halla Guðrún Jónsdóttir,
Gunnur Rannveig Gunnarsdóttir, Helgi Helgason,
afa- og langafabörn.
Eiginkona mín, móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma,
AÐALBJÖRG HALLDÓRSDÓTTIR
frá Grenjaðarstað,
sem lést þriðjudaginn 27. september, verður
jarðsungin frá Akureyrarkirkju mánudaginn 3. októ-
ber kl. 13.30.
Þeim, sem vilja minnast hennar, er bent á líknar-
stofnanir.
Sigurður Guðmundsson,
Steinunn S. Sigurðardóttir, Ingólfur S. Ingólfsson,
Halldór Sigurðsson, Ester Hjartardóttir,
Guðmundur Sigurðsson, Sigrún Kristjánsdóttir,
Ragnheiður Sigurðardóttir, Bragi Guðmundsson,
barnabörn og barnabarnabörn.