Fréttablaðið - 15.11.2005, Qupperneq 73

SÍMANÚMER FRÉTTABLAÐSINS: 550 5000, fax: 550 5099 Ritstjórn: 550 5005, fax: 550 5006, ritstjorn@frettabladid.is
DREIFING: dreifing@posthusid.is Auglýsingadeild: auglysingar@frettabladid.is Veffang: visir.is
VIÐ SEGJUM FRÉTTIR SMÁAUGLÝSINGASÍMINN ER 550 5000
BAKÞANKAR
KRISTÍNAR HELGU
GUNNARSDÓTTUR
Nú um stundir tíðkast víða að moka út úr húsum, mölva í
spón og kasta á haugana - innrétta
svo í anda naumhyggju sem getur
á stundum orðið svo yfirþyrmandi
að sá grunur læðist að manni
að naum hugsun sé ríkjandi. Er
komin heilsugæsla hér? spurði
unglingurinn nýlega þegar hann
ók um úthverfi og virti fyrir sér
glæsihýsi þar sem naumhyggja
var við völd.
Í miðri neysluveislu var lífs-
nauðsynlegt að endurnýja borð-
stofuborðið. Nýja borðið rúmaði
fleiri, var úr harðviði og myndi
þjóna fjölskyldunni á samkomum
um ókomna tíð. Húsfreyjan var
himinlifandi, færði til mublur og
rýmdi fyrir kjörgripnum. Hún
andvarpaði þunglega þegar hún
horfði á gamla borðið. Hvað skyldi
gera við lurkinn þann? Endursala
eða Sorpa?
SKYNDILEGA báru minningarn-
ar hana ofurliði. Við furuplötuna
lúnu höfðu að minnsta kosti þrjá-
tíu og fimm barnaafmæli verið
haldin. Hér átti stórfjölskyldan
sínar ljúfu stundir. Mikilvægar
ákvarðanir voru teknar og heims-
málin leyst í góðra vina hópi.
Háaldraður heimilishundur hafði
meira að segja verið svæfður
svefninum langa á þessari borð-
plötu. Loks fann húsfreyjan lausn.
Hún taldi unglingnum trú um gildi
þess að nýta borðstofuborð sem
skrifborð, andaði léttar og lagðist
sæl til svefns, fegin að hafa bjarg-
að minningarsafni fjölskyldunnar
frá glötun í samfélagi þar sem allt
er einnota. Nú gæti hún heimsótt
borðið í unglingaherbergið, strok-
ið því og rifjað upp liðnar myndir.
ÞÁ leituðu óþægilegar hugsan-
ir á eiganda borðstofuborðanna.
Skyldi fólk vera einnota í neyslu-
veislunni? Skyldi verr komið fyrir
sumu fólki en gömlum borðstofu-
borðum? Tíðar eru fregnir af
eldri borgurum sem liggja lengi
látnir án þess að vera saknað. Á
yfirfullum hjúkrunarheimilum
dvelja manneskjur sem sjaldan
eða aldrei fá heimsóknir. Þar eru
samborgarar sem hafa lifað langa
ævi, eiga sínar sögur og ógleym-
anlegu minningar. Í markaðssam-
félaginu er fólk metið til fjár. Einn
fær 160 milljónir fyrir það eitt
að hætta í vinnunni sinni. Annar
nælir sér í 400 millur í kaupauka
fyrir hádegi. Í þannig samfélagi
er kannski ekki þörf fyrir úrsér-
gengið fólk - í umhverfi þar sem
naumhyggjan virðist ráðandi í
mannlegum samskiptum.
Naumhyggja og
naum hugsun