Morgunblaðið - 08.03.2006, Side 28

28 MIÐVIKUDAGUR 8. MARS 2006 MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
✝ Þorgerður Sig-rún Einarsdóttir
fæddist á Ísafirði 6.
janúar 1940. Hún
lést á heimili sínu í
Garðabæ 1. mars
síðastliðinn. For-
eldrar hennar voru
hjónin Björg Aðal-
heiður Jónsdóttir
frá Hlíðarenda á
Ísafirði, f. 24. maí
1915, d. 21. des.
1998, og Einar Ingi-
berg Guðmundsson
sjómaður frá Sela-
kirkjubóli í Önundarfirði, f. 22.
ágúst 1907, d. 24. júní 1991. Systk-
ini Þorgerðar eru Garðar Sævar,
f. 24. febrúar 1938, Ingibjörg
Steinunn, f. 22. maí 1942, Guð-
mundur Sigurbjörn, f. 3. apríl
1945, og Tryggvi Sæberg, f. 5.
apríl 1949.
Á aðfangadag árið 1960 giftist
Þorgerður Guðmundi Marinós-
syni, f. 16. júlí 1940. Dætur þeirra
eru: 1) Ingibjörg, f. 22. des. 1959,
gift Gísla Blöndal, og á hún þrjá
syni, Christian Marinó, f. 8. júlí
1982, Arnar Má, f. 27. júní 1987,
og Guðmund Ragnar, f. 18. júlí
1988; og 2) Guðrún, f. 12. maí
1961, gift Rúnari Helga Vignis-
syni, og eiga þau tvo syni, Ísak
Einar, f. 20. apríl 1992, og Þorra
Geir, f. 24. apríl 1995.
Þorgerður lauk landsprófi frá
Gagnfræðaskólanum á Ísafirði ár-
ið 1956 og náms-
braut fyrir talsíma-
verði í Póst- og
símaskólanum 1990.
Að loknu landsprófi
starfaði hún um
skeið hjá Kaup-
félagi Ísfirðinga og í
Ólafsbakaríi. Árið
1958 hóf hún störf
sem talsímavörður
hjá Pósti og síma og
var varðstjóri tal-
símavarða frá 1964
til 1995, en fluttist
þá yfir á skrifstofu
fyrirtækisins, varð því næst þjón-
ustufulltrúi í verslun Landssím-
ans á Ísafirði og loks í þjónustu-
miðstöð Símans í Reykjavík eftir
að hún fluttist suður árið 2001.
Þorgerður vann mikið að fé-
lagsmálum. Hún starfaði ötullega
með Kvenfélaginu Hlíf á Ísafirði,
sat í stjórn í mörg ár og gegndi
formennsku. Um tíma starfaði
hún með Málfreyjusamtökunum
og um fimm ára skeið sat hún í
fjáröflunarnefnd um byggingu
Ísafjarðarkirkju. Þá var hún um
árabil fulltrúi samstarfsmanna
sinna í félagsráði Félags íslenskra
símamanna. Enn fremur átti hún
lengi sæti í stjórn Neytendafélags
Vestfjarða og Neytendasamtak-
anna.
Útför Þorgerðar verður gerð
frá Fossvogskirkju í dag og hefst
athöfnin klukkan 15.
Ísafjörður var henni inngróinn og
þar var alltaf besta veðrið, hvað sem
veðurathugunum leið. Hún ólst upp í
hlíðinni fyrir neðan Stóruurð, næst-
elst fimm systkina, og bjó við atlæti
sem var arfleifð kynslóðanna: vinnu-
hörku, nýtni og óbilandi þrautseigju í
bland við samheldni og glaðværð.
Jörðin Fossar í Engidal, þar sem áin
liðast niður mitt túnið og útsýni er út
allan Skutulsfjörð, var hennar sælu-
reitur. Þangað fór hún ung í hey-
vinnu og þangað fór hún við hvert
tækifæri þegar hún fullorðnaðist, nú
síðast í september.
„Það lék allt í lyndi fram yfir fimm-
tugt,“ sagði hún einu sinni við mig
þegar hún var flutt suður í Garðabæ.
Já, fram yfir fimmtugt gekk allt að
sólu, þau hjónin unnu hörðum hönd-
um og reistu sér glæsilegt og vel búið
hús á Hjallaveginum, þau komu
dætrunum tveimur á legg og lifðu
góðu lífi á uppgangstímum vestra,
umkringd ættingjum, vinum og öðr-
um samferðamönnum. Dedda var af
fyrstu kynslóð útivinnandi kvenna og
vann lengstum hjá Landssímanum,
var í mörg ár varðstjóri á símstöðinni
og sinnti félagsmálum af festu fyrir
hönd samstarfsfólks síns, en var
einnig virk í kvenfélaginu Hlíf, Mál-
freyjunum og Neytendasamtökun-
um. Þegar aðstæður breyttust lagaði
hún sig að þeim með nánast undra-
verðum hætti, hóf störf í Símabúð-
inni á Ísafirði og lærði allt um far-
síma og nettengingar.
En árið 1993 dró ský fyrir sólu. Þá
urðu þau hjónin fyrir mótlæti sem
leiddi til þess að þau fluttu frá Ísa-
firði. Dedda tók þau mál afar nærri
sér og þau mörkuðu tilveru hennar
það sem eftir var og reyndar hafa
þau haft mikil áhrif á lífssýn okkar
allra sem næst þeim hjónum stóðu.
Tengdamamma gerði samt sitt besta
til þess að bregðast við breyttu
landslagi og árið 2001 fluttist hún
suður, „döpur í bragði“ eins og hún
skrifaði í myndaalbúmið, og hóf störf
í þjónustuveri Símans þar sem hún
var með afkastamestu starfsmönn-
um allt þar til hún varð að hætta
vegna óvæntra veikinda, lungna-
krabbameins. Henni þótti auðvitað
erfitt að kyngja þeirri sjúkdóms-
greiningu enda hafði hún aldrei reykt
sjálf og alla tíð lifað heilbrigðu lífi. En
hún tókst á við sjúkdóminn af eðl-
islægri reisn sem hún hélt til hinsta
dags.
Slys sem þau hjónin urðu fyrir á
leið í jarðarför ættingja í Súðavík lýs-
ir styrk tengdamóður minnar vel.
Bíllinn sem þau óku lenti úti í sjó á
leiðinni, þau fóru á kaf og voru bæði
hætt komin, en svömluðu í land,
fengu far heim á Hjallaveg, skiptu
um föt og lögðu undireins af stað í
jarðarförina aftur.
Það var ekki hægt annað en að
dást að þessari viljasterku, ósér-
hlífnu og úrræðagóðu konu. Hún tók
mér opnum örmum þegar ég kom
ungur inn í fjölskyldu hennar og not-
aði hvert tækifæri til þess að dekra
við mig. Það er til marks um móttök-
urnar sem ég fékk að eftir eina af
fyrstu næturheimsóknunum til dótt-
ur hennar fann ég ekki skóna mína
þegar ég ætlaði að halda heim á leið.
Hún hafði þá raðað þeim inn í skáp
með skóm heimilisfólksins.
Sonum okkar Guðrúnar reyndist
hún sérlega umhyggjusöm og lagin
amma, naut samvistanna við þá og
var ævinlega reiðubúin að rétta
hjálparhönd og létta undir. Það má
segja að hún hafi verið þjónustumið-
stöð stórfjölskyldunnar, sívakandi
yfir velferð okkar allra. Þar lifði hún í
samræmi við þá lífsskoðun sína að
kynslóðirnar ættu að hjálpast að og
eiga sem mest samskipti. En nú er
hún farin miklu fyrr en nokkurn ór-
aði fyrir og verður sárt saknað.
Rúnar Helgi Vignisson.
Við höfum þekkt hana ömmu
Deddu frá því við fæddumst. Sumar
af okkar fyrstu minningum eru með
henni. Hún passaði alltaf upp á okkur
og bara alla. Vildi gera allt fyrir alla,
sama hvað það var.
Við munum eftir ótal hlutum sem
við gerðum hjá henni. Við munum
t.d. eftir því þegar við hoppuðum af
svölunum hjá henni á Hjallaveginum
þegar snjórinn náði marga metra
upp, við munum eftir henni á sól-
bekknum á pallinum þegar við
frændurnir vorum að spila fótbolta,
munum eftir henni að gefa okkur
verðlaun fyrir að byggja sandkastala
í garðinum hennar og þegar við
hlustuðum á hádegisfréttirnar sam-
an. Einnig var hún mjög gjafmild og
var alltaf að gefa okkur frændunum
eitthvað, pening, nammi, gos. En allt-
af passaði hún upp á að gefa okkur
ekki of mikið svo okkur yrði ekki illt í
maganum (nema stundum, þá gaf
hún okkur alveg glás, sérstaklega í
stórum fjölskylduboðum). Hún var
alltaf að bjóða okkur í mat þar sem
allir fengu það sem þeir vildu, lamba-
læri, eplasalat, gos, ís, nammi og
margt fleira var þar á boðstólum.
Að lokum viljum við segja að það
var réttnefni þegar hún kallaði sig
Línu Langsokk því að hún var svo
góð og svo sterk.
Ísak Einar og Þorri Geir.
Amma mín, núna ertu farin frá
okkur eftir að hafa barist við erfiðan
sjúkdóm. Þú skilur eftir þig góðar og
margvíslegar minningar.
Ég man til dæmis eftir því þegar
við komum í heimsókn til ykkar afa á
Ísafjörð að við fórum upp í Urð, alla
leiðina að rennisteininum til að renna
og borða nesti. Og við Arnar lærðum
líka að hjóla hjá ykkur afa á Hjalla-
veginum.
Þú vildir alltaf gera allt fyrir okk-
ur. Það þurfti ekki einu sinni að biðja
þig um að gera þetta eða hitt fyrir
okkur strákana þína, þú bara gerðir
það. Eins og þegar við komum í mat-
arboðin til þín, þá gerðir þú alltaf
eplasalat fyrir mig, því þú vissir svo
vel hvað mér fannst það gott. Ég man
líka eftir því þegar ég kom til ykkar
afa að horfa á ensku knattspyrnuna,
þá skorti ekki veitingarnar, þú varst
alltaf að gauka að manni einu og öðru
þó að maður bæði þig ekki um neitt.
Þú vildir bara að manni liði vel hjá
þér og væri saddur og sæll.
Svo varst þú svo sterk, jafnsterk
og Lína Langsokkur, eins og þú
sagðir við okkur þegar við vorum litl-
ir. Ég held að við strákarnir, barna-
börnin þín, höfum allir fengið að
heyra þig segja það og við munum
það allir.
Ég á svo margar og góðar minn-
ingar um þig sem ég ætla að geymi
innra með mér. Ég á eftir að sakna
þín, amma mín, og ég samdi þetta
fyrir þig: Ég kveð þig, amma mín,
með söknuði og tárum, veit hvar ég
mun finna sýn að liðnum mörgum ár-
um.
Amma mín, hvíldu í friði.
Guðmundur Ragnar
Brynjarsson.
Nú þegar vorið er á næsta leiti
með birtu og yl, kvaddi elskuleg syst-
ir okkar þetta jarðlíf eftir baráttu við
erfiðan sjúkdóm á annað ár. Hún var
önnur í systkinaröðinni og þegar að
við vorum að vaxa úr grasi bar fljót-
lega á forystuhæfileikum hennar.
Þannig að sjálfkrafa valdist hún til
forystu í okkar hópi. Hún var ein-
staklega dugleg, útsjónarsöm, skipu-
lögð og kraftmikil þannig að þegar
eitthvað stóð til komu áhugi hennar
og hæfileikar sér vel. Hún ólst upp
við mikla vinnusemi, tók þátt í heim-
ilisstöfum á unglingsárum samfara
hefðbundinni skólagöngu og vann við
fiskverkun í skólafríum. Við bjuggum
í sambýli við móðurafa okkar á Hlíð-
arenda, sem stundaði búskap alla tíð
samhliða annarri vinnu sinni og tók-
um við þátt í þeirri vinnu. Gaman var
í smalamennsku á haustin, einnig
rákum við kýrnar eftir að þær voru
settar út á vorin og á sumrin vorum
við í heyskap. Minnisstætt er síðasta
sumarið hans afa okkar Jóns Andr-
éssonar er við vorum að hirða á Foss-
um í Engidal, hvað hann var glaður
þegar Dedda og Bjössi voru bæði á
staðnum að vinna við heyskapinn og
gat þess sérstaklega við eitt okkar
hvað það munaði mikið um hendurn-
ar þeirra. Því með áhuga sínum og
dugnaði drifu þau fólk með sér.
Ásamt því að vinna við þessar und-
irstöðuatvinnugreinar þjóðarinnar
vann hún tímabundið við verslunar-
störf en innan við tvítugt fór hún að
vinna hjá Símanum og starfaði þar
alveg þar til hún veiktist. Hún var
áhugamanneskja um íþróttir og tók
virkan þátt í handbolta í Íþrótta-
félaginu Herði á Ísafirði og starfaði í
Kvenskátafélaginu Valkyrjunni.
Einnig stundaði hún gönguferðir og
útivist, var söngelsk, söng með Hlíf-
arkórnum og tók þátt í skólakórnum
og öðru sönglífi innan skólans á
skólaárum. Hún tók þátt í ýmsum fé-
lagsmálum, fylgdist vel með málefn-
um bæjarfélags síns, sem og þjóð-
málum og hafði skoðanir á þeim.
Eftir að þau Dedda og Guðmundur
fóru að búa bjuggu þau lengst af á
Hjallavegi 4 á Ísafirði. Hún var
myndarleg húsmóðir, átti fallegt og
notalegt heimili. Saumaði, prjónaði
og bakaði, það var ótrúlegt hvað hún
kom miklu í verk með vinnu utan
heimilis. Hún sinnti dætrum sínum
og barnabörnum af alúð og lét sér
velferð þeirra miklu skipta. Heimilið
og garðurinn hennar sem hún undi
sér svo vel í voru til fyrirmyndar. Á
heimili hennar og Guðmundar kom
fjölskyldan oft saman við ýmis tæki-
færi. Þar ræddum við málefni líðandi
stundar, skipulögðum ættarmótin og
fleira sem við tókum okkur fyrir
hendur. Þar sungum við saman og
áttum þar margar ánægjulegar
stundir. Foreldrum, systkinum og
systkinabörnum sýndi hún mikla um-
hyggju. Hún átti góð ráð til okkar
allra og má segja að hún hafi tekið
okkur öll að sér ef eitthvað bjátaði á
og hjálpaði til í gleði og raun. Alltaf
tilbúin að rétta hjálparhönd fram á
síðasta dag, sannkölluð ættmóðir.
Það hafa vissulega verið henni
þung spor að yfirgefa Ísafjörð þegar
hún flutti fyrir fimm árum. Þar vildi
hún helst vera en aðstæður höguðu
því á annan veg. Þau Guðmundur
eignuðust hlýlegt heimili í Garðabæ,
þar sem við áttum alltaf athvarf
ásamt börnum og barnabörnum er
við vorum á ferð. Hún bar sig alltaf
vel, hélt sínu striki, vann áfram hjá
Símanum, tók þátt í félagsmálum,
var til staðar fyrir fjölskyldu og vini.
Hún kom heim til Ísafjarðar í fríum
og þegar tækifæri gafst að skreppa
með Tryggva bróður sínum vestur.
Síðast komu þau um mánaðamót
ágúst september sl. ásamt Þorgerði
uppeldissystur okkar. Veðrið var fal-
legt og við systurnar brugðum okkur
í berjamó og leið henni greinilega vel
í faðmi fjalla blárra með fjölskyldu og
vinum. Seinast fórum við systkinin
sem hér vorum stödd með henni og
Guðmundi á Sólarkaffi Ísafirðinga í
Reykjavík. Þó svo sjúkdómurinn
væri farinn að herja á hana hélt hún
samt ótrauð áfram og var það henni
mikil ánægja að hitta vini og kunn-
ingja.
Þessi duglega góða systir okkar
kvaddi þennan heim á heimili sínu í
faðmi nánustu fjölskyldu sinnar.
Biðjum við Guð að blessa minningu
elsku systur okkar. Ástar þakkir fyr-
ir allt sem þú varst okkur, þín er sárt
saknað.
Ég sendi þér kæra kveðju,
nú komin er lífsins nótt.
Þig umvefji blessun og bænir,
ég bið að þú sofir rótt.
Þó svíði sorg mitt hjarta
þá sælt er að vita af því
þú laus ert úr veikinda viðjum,
þín veröld er björt á ný.
(Þórunn Sigurðardóttir.)
Hjartanlegar samúðarkveðjur til
Guðmundar, Ingibjargar og Gísla,
Guðrúnar og Rúnars og ömmu-
drengjanna Christians, Arnars, Guð-
mundar, Ísaks Einars og Þorra
Geirs. Guð veri með ykkur á þessum
erfiðu stundum.
Garðar, Ingibjörg Steinunn,
Guðmundur, Tryggvi og
Þorgerður A.
Það er enn ein jarðarförin í Hlíð-
arendafjölskyldunni en engin Dedda
til að græja allt sem þarf að ganga
frá. Hvert sem tilefnið var, alltaf var
maður vanur að snúa sér til hennar.
Núna er gripið í tómt, ótrúlega tómt,
enda er það hún, sjálfur foringinn,
sem er verið að kveðja.
Dedda ólst upp á Ísafirði á tímum
þegar manngildið var tekið fram yfir
auðgildið og peningar réðu ekki öllu
þótt meira væri haft fyrir að afla
þeirra en nú. Af slíkum grunni var
hún mótuð, heilsteypt, traust og
sjálfri sér samkvæm. Á Ísafirði var
gott mannlíf og sterk fjölskyldubönd.
Dedda og systkini hennar öll völdu
Ísafjörð sem lífsvettvang. Hér stofn-
aði hún fjölskyldu, þau hjónin
byggðu sér hús og komu sér upp fal-
legu heimili af þeirri smekkvísi sem
einkenndi þau bæði. Meðal mann-
kosta Deddu var óhikað hispursleysi,
glaðværð og artarsemi. Hún hafði
sérstaklega bjarta rödd sem miðlaði
gleði hvort sem var í mæltu máli eða í
söng. Hlíðarendafjölskyldan var
samheldin stórfjölskylda nokkurra
kynslóða sem oft kom saman og mik-
ið var sungið. Dedda átti stóran þátt í
hefðinni og var frábær gestgjafi.
Hún var félagsvera og virk á hverj-
um þeim vettvangi sem hún tilheyrði,
hvort sem það var í kvenfélaginu,
með skólafélögunum eða samstarfs-
fólki. Dedda gat verið beinskeytt,
það var ekki í eðli hennar að kúldrast
með hlutina og hún vék sér ekki und-
an að taka á því sem henni fannst
þurfa. Hún átti auðvelt með að koma
beint að ýmsu sem öðrum þóttu
feimnismál og kunni þá list að brjóta
ís eða jafnvel bræða hann. Það var
ekki óskastaða fyrir Deddu að þurfa
seint á lífsleiðinni að flytjast suður,
annar eins Vestfirðingur og hún var í
húð og hár. En í skapgerð Vestfirð-
ingsins felst líka að gera það sem
þarf, hvort sem manni líkar betur eða
verr. Þegar harðnaði í ári á vinnu-
markaði fór hún í nám þótt hún væri
komin af hefðbundnum námsaldri og
það kostaði ferðir og viðveru í öðrum
landsfjórðungi. Þannig náði hún að
fylgja eftir þeim byltingarkenndu
breytingum sem fylgdu nýrri tækni
og breyttum vinnumarkaði. Það varð
þó ekki umflúið að þau hjónin flyttu
suður vegna atvinnu. Það sem helst
bætti upp þann missi að flytjast úr
heimahögunum var að vera nær
dætrum sínum og ekki síst strákun-
um þeirra.
Hugurinn var mikið á Ísafirði og
hvert tækifæri var notað til að koma
vestur. Heimsókn í sumar er dýrmæt
í minningunni, sannkölluð Hlíðar-
endastemning í töðugjöldum sem
voru síðbúin afmælisveisla Bjössa og
útihátíð Bjargar á Fossum. Aðeins
ein af fjölmörgum minningum um
stundir sem skiptu máli og vert er að
þakka.
Guðmundur Sigurbjörn og
Ingibjörg (Bjössi og Inga).
Þegar fólk sem hefur tekið þátt í
að varða veginn frá fyrsta degi hverf-
ur á braut er óhjákvæmilegt að verða
svolítið ráðvilltur og aumur. Minn-
ingar sem kallað hafa á hlátur draga
nú fram tár. Dedda frænka mín var
pottþétt. Einstök alltumvefjandi ós-
kafrænka. Í bernskuminningunni
virðast hlutirnir svo sjálfsagðir, ein-
faldir og fyrirhafnarlausir. Á fullorð-
insárum rennur upp það ljós að til
þess að svo geti orðið þarf fyrir-
hyggju, skipulag, framkvæmdasemi
og ráðdeild. Þetta hafði hún Dedda
allt til að bera og svo var hún líka hlý,
umhyggjusöm og hvetjandi.
Minningarnar streyma fram, jóla-
boð, afmæli, sumardagar í garðinum
og á Fossum. Dedda var alltaf tím-
anlega að öllu hún var meira að segja
„búin að eiga öll sín börn“ löngu á
undan öðrum af sömu kynslóð í fjöl-
skyldunni. Hún hafði kraftmikla út-
geislun og það var alltaf gaman þar
sem Dedda var. Hún var líka mikil
keppnismanneskja og fyrir mitt
minni keppti hún í handbolta og hafði
gaman af að spila vist og fékk ófáa
vinninga þar. En seinna keppti hún
eingöngu við sjálfa sig, uppskeran;
rabarbari, kartöflur, ber, markmiðið
var að uppskeran í ár væri betri en í
fyrra. Dedda, alltaf með puttann á
púlsinum, fylgdist með öllu mögu-
legu og setti sig inn í ótrúlegustu
hluti, ADSL, GSM, flugáætlun, veðr-
ið, fræðin, hálku á þjóðvegum og
margt fleira, hún var með allt á
hreinu til síðasta dags.
Að leiðarlokum vil ég þakka allt
það sem hún hefur verið mér og fjöl-
skyldu minni, fyrir að taka mig að sér
þegar fjarvera foreldra minna lengd-
ist óvænt vegna veikinda föður míns.
Minningin um einstaka konu lifir.
Hvíl í friði
Björg A. Jónsdóttir.
Uppvaxtarárin á Ísafirði voru ein-
stök. Skólinn var skemmtilegur,
kennarar góðir og við snemma með-
vituð um að menning, tónlist, söngur,
leikhús og aðrar listir væru hluti af
lífinu í sjávarplássinu. Og skólafélag-
arnir voru svo frjóir og skemmtilegir.
Þess vegna hefur alltaf verið gaman
að hittast, gleðjast saman yfir sam-
eiginlegum minningum og fylgjast
með hvernig draumarnir rættust hjá
hverju og einu skólasystkinanna.
Það er afar sárt þegar tímar líða
og skörð myndast í frændgarðinn eða
vinahópinn og ég veit að ég tala fyrir
hönd allra bekkjarsystkinanna frá
Ísafirði um að skarðið sem fráfall
Þorgerðar Einarsdóttur skilur eftir
er óvanalega stórt. Hún var dóttir
hjónanna Bjargar Jónsdóttur og
Einars Guðmundssonar og óx úr
grasi á Hlíðarenda, húsi sem stóð
ÞORGERÐUR S.
EINARSDÓTTIR