Morgunblaðið - 25.05.2007, Blaðsíða 37

MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 25. MAÍ 2007 37
✝ Brynleifur Jó-hannesson
fæddist á Hellu í
Blönduhlíð í Skaga-
firði 3. ágúst 1930.
Hann lést á Heil-
brigðisstofnun Suð-
urnesja 15. maí síð-
astliðinn. Hann var
sonur hjónanna Jó-
hannesar Guð-
mundssonar bónda
á Hellu og Sig-
þrúðar Konráðs-
dóttur húsfreyju.
Systkini hans eru
Tobías, f. 1914, d. 5.6. 1998, Ingi-
björg, f. 1919, og Heiðbjört, f.
1933.
Árið 1948 kvæntist Brynleifur
Aðalheiði Ágústu Axelsdóttur, f.
24.10. 1931, d. 27.7. 1992. Börn
þeirra eru: 1) Jón Axel, f. 1951, í
sambúð með Ingunni Sigurð-
ardóttur. Synir Jóns Axels: a)
Brynleifur Heiðar, b) Ágúst Hilm-
ar, sonur Ágústs Hilmars er Jón
Þór. 2) Brynja Ingibjörg, f. 1953,
maður hennar Phillip Mallios.
Sonur Brynju: Jósep Lárus, börn
Jóseps eru Ágústa, Nolin og Hun-
ter. 3) Jóhannes Guðmundur, f.
1956, kona hans Sigríður Garð-
arsdóttir. Börn þeirra: a) Aron, d.
15.4. 2004. b) Pétur Freyr, c)
Númi Snær. Synir Jóhannesar: a)
Brynleifur, d. 14.11. 2000, b)
Kristófer. 4) Karl Heiðar, f. 1958.
Kona hans Jónína Skaftadóttir.
Börn þeirra: Ást-
hildur Ósk, Karen
Helga og Margrét
Ósk, sem er dóttir
Jónínu. 5) Tobías
Rúnar, f. 1960, kona
hans Margrét Jóns-
dóttir. Börn þeirra:
a) Aðalheiður Ósk,
b) Róbert Þór.
Eftirlifandi sam-
býliskona Brynleifs
er Lilja Markús-
dóttir.
Brynleifur ólst
upp hjá foreldrum
sínum á Hellu. Er hann var 14 ára
fluttist fjölskyldan til Akureyrar.
Fljótlega fór hann að vinna á bif-
reiðaverkstæði BSA á Akureyri
og lærði þar bílamálun. Árið 1954
lá leið fjölskyldunnar til Keflavík-
ur þar sem Brynleifur starfaði í
lögreglunni um nokkurt skeið,
síðan hjá bæjarfógeta. Síðan opn-
aði hann Bílasprautun Suðurnesja
og rak hana til margra ára þar til
hann opnaði Bílasölu Brynleifs á
Vatnsnesvegi sem síðar varð
Toyota-umboðið þar sem hann
starfaði til 75 ára aldurs. Bryn-
leifur var einn af stofnendum
björgunarsveitarinnar Stakks á
Suðurnesjum. Ferðalög og íslensk
náttúra voru honum hugleikin allt
til síðasta dags.
Jarðarför Brynleifs verður
gerð frá Keflavíkurkirkju í dag
og hefst athöfnin klukkan 14.
Elsku pabbi minn.
Það er ekki langt síðan við fengum
þetta símtal, ég og Jósep sonur
minn, um að þú værir orðinn veikur.
Símtal sem við vildum ekki fá og
enginn vill fá. Því var erfitt að trúa
þessu pabbi minn, því þú varst alltaf
svo stór og sterkur maður. Þegar við
Jósep fluttum heim frá Bandaríkj-
unum tókuð þið mamma á móti okk-
ur opnum örmum og tókuð Jósep
son minn að ykkur og óluð hann upp
og fékk hann föðurnafnið Brynleifs-
son. Húsið heima var þegar fullt af
strákum og tóku þeir hann strax
sem bróður sinn og voru tilbúnir til
að vernda hann sem einn af þeim.
Oft og mörgum sinnum stóð Jósep
með hendur á lofti og sagði ömmu
sinni að hann ætti allt í heiminum.
Amma hans var ekki alveg sammála.
Þá fór hann út á lóð og ræddi við
Guð og kom svo inn smástund og
sagði ömmu sinni að Guð segði að
hann mætti eiga helminginn af heim-
inum og „þá get ég gert það sem ég
vil“. Í dag getur þú verið hreykinn af
stráknum, pabbi minn, því hann á í
dag þrjú yndisleg börn, Ágústu, Nol-
in og Hunter, og er mjög hreykinn af
börnunum sínum. Söknuðurinn sem
við Jósep fundum fyrir þegar
mamma dó var mikill og erum við
ekki enn búin að sætta okkur við það
og nú ert þú líka farinn frá okkur,
elsku pabbi, en við vitum að hún
mamma tekur á móti þér. Og öll þau
tár sem ég hef grátið síðustu daga
verða að gleðitárum því þið eruð
saman á ný. Það var alltaf gott að
koma heim til ykkar og mun ég
sakna þeirra daga en þeir lifa í minn-
ingunni hjá mér alla tíð. Ég var allt-
af mikil pabbastelpa og mun sakna
þín, en nú eru veikindin búin og nú
hefur þú fengið hina hinstu hvíld.
Guð blessi þig pabbi minn og við
þökkum þér fyrir alla þá ást og um-
hyggju sem þú gafst okkur.
Þín dóttir,
Brynja og Jósep.
Elsku pabbi minn, ég kveð þig
með söknuð í hjarta.
Er ég hugsa til æskuáranna er við
bjuggum á Vesturbrautinni
kemur upp í hugann hvað þú sagð-
ir mér margt um þína fjölskyldu og
lífið í Skagafirðinum og hvernig upp-
vaxtarárin þín voru. Ég var oft með
þér í bílskúrnum þegar þú varst að
vinna aukavinnu á frívöktunum, og
vaknaði þá áhugi minn á bílamálun
sem ég lærði síðan hjá þér. Við unn-
um saman í mörg ár og vorum eins
og bestu vinir. Það var ótrúlegt
hversu oft þú tókst mig með í fjalla-
ferðirnar þegar þið félagarnir fóruð
ótroðnar slóðir á hálendinu. Einnig
minnist ég allra ferðanna sem þið
mamma fóruð með krakkaskarann
bæði um fjöll sem og láglendi en oft-
ast var komið við í Skagafirðinum
eða dvalið á Akureyri hjá Jonnu og
Begga. Þú hafðir gaman af ferðalög-
um allt til síðasta dags. Ég er þakk-
látur fyrir að hafa átt góða foreldra
og mun ætíð sakna ykkar beggja. En
þú og mamma fóruð allt of fljótt.
Pabbi minn ég veit að þú varst ekki
tilbúinn til að fara, en ég veit að þér
mun líða vel á þeim fallega stað þar
sem þú ert núna og veit að það verð-
ur tekið vel á móti þér.
Hafðu þökk fyrir allt og allt.
Þinn sonur,
Jón Axel.
Í dag kveð ég tengdaföður minn
Brynleif, ég kynntist honum allvel
þótt ég sé ekki búin að vera mörg ár
í þessari fjölskyldu. Áður en ég kom
í fjölskylduna vissi ég vel hver hann
var því það vissu allir hver Brynleif-
ur á Bílasölu Brynleifs var.
Við Jón fórum mikið út að ganga á
kvöldin og var þá oft komið við á
Baugholtinu þegar við vorum á
heimleið úr göngunni. Þá var Bryn-
leifur fljótur að ná í kaffi, það var
ekki við annað komandi en að þiggja
kaffisopa, og margt var þá spjallað
og margar ferðasögur sagði hann
um ferðir sínar og Aðalheiðar um
Þýskaland á árum áður sem þau
höfðu farið nokkrum sinnum. Hann
var mjög hrifinn og heillaður af
Þýskalandi.
Einnig sagði hann frá veiðiferðum
sem hann hafði farið í gegnum árin
og ýmsar fjallaferðir voru honum
minnisstæðar og hafði hann gaman
af að segja frá, því ýmislegt hafði
gerst í þeim ferðum. Fyrir tveimur
árum ætluðum við Jón að fara með
honum upp í Ásbjarnarvötn og var
haldið norður í Skagafjörð. Voru
Brynleifur og Lilja sambýliskona
hans í húsbílnum, sem honum fannst
svo gaman að ferðast á, og við vorum
í fellihýsinu okkar. Það var indælt
veður um kvöldið á tjaldstæðinu þar
sem við vorum. Svo átti að halda af
stað morguninn eftir í veiðina en það
gerði mikið rok um nóttina sem var
og allan næsta dag þannig að það
varð ekkert úr veiðiferðinni í það
skiptið. Við fórum þá til Akureyrar
að finna betra veður og vorum þar í
sólskini og blíðu. Það var síðan oft
talað um að fara í veiði en úr því varð
ekki. En við vorum oftar með þeim á
Akureyri og var þá stundum hlegið
mikið þegar við sátum hjá þeim í
húsbílnum og ýmsar sögur voru
sagðar um liðna tíð.
Fyrir nokkrum mánuðum veiktist
Brynleifur og var hann ýmist á
sjúkrahúsi eða heima, en alltaf lét
hann vel af sér þegar við komum í
heimsókn til hans.
Ég kveð þig með þessum fallega
sálmi:
Drottinn vakir, Drotinn vakir
daga’ og nætur yfir þér.
Blíðlynd eins og besta móðir
ber hann þig í faðmi sér.
Allir þótt þér aðrir bregðist,
aldrei hann á burtu fer.
Drottinn elskar, – Drottinn vakir
daga’ og nætur yfir þér.
Þegar æviröðull rennur,
rökkvar fyrir sjónum þér,
hræðstu eigi, hel er fortjald,
hinum megin birtan er.
Höndin, sem þig hingað leiddi,
himins til þig aftur ber.
Drottinn elskar, – Drottinn vakir
daga’ og nætur yfir þér.
(Sigurður Kristófer Pétursson)
Blessuð sé minning þín.
Ingunn.
Brynleifur
Jóhannesson
mjög góð og hugsunarsöm og mátu
þau hana mikils. Ég man góðlátlegt
karp þeirra Jóns tengdapabba, sem
þau hafa örugglega tekið upp aftur
nú við endurfundi.
Við fórum ýmsar ferðir saman
með nesti, börn og buru að
ógleymdri kisu. Á gamlárskvöld
vorum við oftast saman og var þá
glatt á hjalla. Þessar og margar
aðrar minningar er gott að rifja upp
nú.
Þegar Sigmar maðurinn minn
lést 1986 var gott að eiga Agöthu
að. Hún reyndist vinur í raun.
Agatha og Baldur fyrrverandi
maður hennar eignuðust 3 dætur
sem allar eru vel gerðar stúlkur,
Jóhanna, Stefanía Ellý og nafna
mín Sigrún, en ég fékk að vera við-
stödd hennar fæðingu, fyrir það er
ég þakklát. Barnabörnin hennar
Agöthu eru orðin 3 og var hún mjög
stolt af gullmolunum sín eins og
hún kallaði þau.
Agatha mín, hjartans þakkir fyrir
samveruna, innilegar kveðjur frá
Önnu og Jonna sem þakka þér allar
góðar stundir.
Guð blessi alla þá sem Agöthu
þótti vænt um, ég kveð þig með orð-
unum sem þú kvaddir mig með
tveimur dögum fyrir andlát þitt:
„Love you.“ Þín,
Sigrún.
Hún Agatha vinkona okkar er
látin langt um aldur fram. Hver
hefði getað trúað því þegar við hitt-
umst allar fjórar í Skriðustekknum
10. febrúar sl. að sú stund yrði sú
síðasta sem við hittumst allar aftur.
Við hlógum þvílíkt, að annað eins
hefur ekki heyrst norðan Alpafjalla,
og ákvörðun var tekin um að hittast
næst í Kaupmannahöfn í júní þar
sem Elín býr tímabundið.
Öggu, eins og hún var oftast köll-
uð, og fjölskyldu kynntumst við árið
1995 og urðum við allar góðar vin-
konur upp frá því. Margs er að
minnast. Öll hlátrasköllin í Hamra-
berginu hjá Elínu þegar hún var að
flytja og við að hjálpa til við að tína
niður allar kaffivélarnar af háaloft-
inu. Ferðir okkar systra til Ísa-
fjarðar, þar sem setið var drykk-
langa stund í eldhúsinu og lífið og
tilveran rædd af miklum móð. Ak-
ureyrarferðirnar, Húsafell, Blöndu-
ós, Teigaselið og allar skemmtilegu
stundirnar í Rósarima, s.s. söngur
„Dónilídjús-systra“, fimmtíu ára af-
mæli Maríu og fimmtíu ára afmæli
Öggu, það voru yndislegar stundir
enda kappkostað að gera sem mest
grín að afmælisbörnunum með
frumsömdum vísum.
Agga lætur eftir sig þrjár gull-
fallegar og yndislegar stelpur auk
barnabarna sem henni þótti afar
vænt um, fyrir utan að vera uppá-
haldsfrænka margra, enda var hún
mjög barngóð kona og kemur ævi-
starfið sem hún kaus sér ekki á
óvart en hún var lærð ljósmóðir.
Hún á þrjú barnabörn og tók á móti
þeim öllum í heiminn og við munum
hvað hún var stolt amma.
Agga söðlaði um árið 2006 og hóf
störf hjá ESS á Reyðarfirði. Alltaf
var gaman að heyra frá henni sím-
leiðis og hafði hún frá mörgu
skemmtilegu að segja. Hún var góð
vinkona, alltaf boðin og búin að
hjálpa þegar á þurfti að halda.
Ósérhlífin var hún sem sést best á
því, að þegar hún kom síðast í frí að
austan, þá var heilsa hennar mjög
slæm, en aldrei grunaði okkur að
hún væri eins slæm og raun bar
vitni. Inga var þess aðnjótandi að
vera hjá henni langt fram á kvöld
síðasta kvöldið sem hún lifði og fyr-
ir það er hún afar þakklát. Það
kvöld sagði Agga sögur og brand-
ara eins og hennar var von og vísa
og ekki að sjá að hún kveddi þennan
heim morguninn eftir. Meira að
segja kenndi hún okkur, sem þarna
vorum í heimsókn, nýja lífsspeki
með orðunum „Stundum verður
maður að bíta í stoltið en ekki á
jaxlinn“. Sama dag hafði hún fengið
slæmar fréttir af heilsu sinni.
Við viljum nota tækifærið og
þakka starfsfólki á 6A í Fossvogi
fyrir þeirra frábæra starf og nota-
legheit.
Elskulegu vinkonu okkar Öggu
viljum við kveðja með orðunum „Til
lífs og til gleði með norðlenskri
stórhríð, sunnlenskri blíðu og góðu
skíðafæri„ en þetta orðatiltæki var
okkur öllum afar kært. Hafðu þökk
fyrir allt og allt.
Elsku Ingveldur, þú varst Öggu
svo mikils virði og við vitum að þú
saknar hennar sárt.
Elsku Jóhanna, Stefanía Ellý,
Sigrún og fjölskyldur og aðrir að-
standendur, okkar innilegustu sam-
úðarkveðjur. Minningin um góða
vinkonu mun lifa.
Inga G. Ingimarsdóttir
og fjölskylda,
Elín Eiríksdóttir
og fjölskylda,
María Alexandersdóttir
og fjölskylda.
Það er ekki oft sem kona á þrí-
tugsaldri og kona á sextugsaldri
verða bestu vinkonur, og hvað þá á
fyrsta degi sem þær hittast. Við
vissum hvorugar hvað hefði gerst,
við klikkuðum bara svo vel saman
og sá vinskapur sem við áttum var
alveg einstakur. Við kynntumst í
vinnu á Reyðarfirði og þar sem
Kristín og Agatha komu saman var
aldrei leiðinlegt, allavega ekki fyrir
okkur! Þú varst svo skemmtileg og
mér leið alltaf svo vel með þér. Það
er skrýtið að hugsa til baka um alla
góðu tímana sem við áttum saman
en finna samt fyrir svona mikilli
sorg og söknuði. Það hefði engan
grunað að þú værir að kveðja okkur
þar sem þú varst svo sterk og dug-
leg. Við töluðum um allt og sögðum
hvor annarri ævisögur okkar þó að
þín hafi nú verið ívið lengri en mín.
Þú varst aldrei stoltari en þegar þú
sagðir mér sögur af dætrum þínum
sem þú elskar svo mikið. Þá skein
af þér stoltið og væntumþykjan.
Þegar þú talaðir við þær í símann
kom þessi ljúfi svipur og þessi setn-
ing, „ókei ástin“. Þú varst svo mikill
snillingur í að segja skemmtilegar
sögur og stundum töluðum við sam-
an í síma tímunum saman. Ég er því
svo fegin að þú hafir komið á
þjóðhátíð í fyrra og upplifað falleg-
ustu stund ársins, síðasta lag
brekkusöngsins sem var þjóðsöng-
urinn. Allir stóðu upp í brekkunni
og sungu með. Svo var kveikt á
blysunum upp við fjallsgirðinguna
sem lýstu upp allan dalinn og allt
fólkið. Þér fannst þetta svo magnað
og merkilegt. Það er svo erfitt í
vinnunni án þín, þar sem allar
sterku minningarnar um þig eru.
Það er erfitt að labba í gegnum
setustofuna og búast við að sjá þig
sitja við borðið með brosið bjarta.
Það er erfitt að líta á klukkuna kl. 4
að morgni og fatta að það þurfi ekki
að hringja í þig og vekja þig. Þetta
verður erfitt án þín en ég veit að þú
mundir vilja að við héldum áfram á
sömu braut og áður, mæta í vinnu
með bros á vör, bjóða góðan daginn
og takast á við krefjandi verkefni
dagsins. Það voru algjör forréttindi
að fá að kynnast þér Agatha og ég
þakka guði fyrir það í dag hvað við
vorum duglegar að spjalla saman
og hittast utan vinnu. Minningin um
þig mun alltaf lifa innra með mér og
ég veit það að við hittumst aftur síð-
ar en þangað til mun ég sakna þín
hvern einasta dag. Í fyrra á afmæl-
isdaginn þinn samdi ég ljóð til þín
sem innihélt fallegan texta um góða
vináttu og hamingju. Þú varst rosa-
lega ánægð og þakklát fyrir ljóðið
og last það fyrir marga.
Elsku Jóhanna, Stefanía og Sig-
rún. Hugur minn og hjarta er með
ykkur á þessum erfiðu tímum.
Hinsta kveðja,
Kristín Halldórs.
Fyrrverandi vinnufélagi okkar og
vinkona, Agatha Sesselja ljósmóðir,
er látin langt um aldur fram eftir
stutt og erfið veikindi. Nú þegar
geislar sólar leika um hafflötinn,
fuglar hópa sig, vorlaukarnir stinga
blöðum upp úr moldinni, sumarið í
nánd, einmitt þá, þegar allt tekur á
sig mynd lífsins, þá er maðurinn
með ljáinn líka á ferðinni.
Samt er það svo, að þegar kallið
kemur, kemur upp í huga okkar
sem eftir stöndum ólýsanlegt tóm
og söknuður. Minningar leita á hug-
ann. Samveran með kærum vini og
samstarfsmanni öðlast nýja merk-
ingu. Söknuðurinn og tómið breyt-
ist í þakklæti fyrir lífið sem hún lifði
með okkur, vináttuna og hlýjuna.
Hið liðna flýgur um hugskotið,
sjaldnast sem samfella, oftar sem
brot minninga þar sem skiptust á
skin og skúrir. Líf hvers manns
mótast af minningum um atburði og
samferðamenn, sem við höfum
kynnst á lífsleiðinni og bundist
tryggðarböndum. Agatha var góð
og örugg ljósmóðir sem gott var að
starfa með, alltaf hress og kát og
stutt í húmorinn.
Elsku Jóhanna, Stefanía Ellý,
Sigrún og ástvinir allir. Nú eru
sporin þung, sorgin sár og sökn-
uður mikill, megi Guð styrkja ykk-
ur í sorginni. Heill og blessun, frið-
ur og farsæld veri með ykkur öllum
ástvinum hennar um ókomna tíð.
Við kveðjum Agöthu með kærri
þökk og virðingu og biðjum henni
blessunar á nýjum leiðum. Friður
sé með sálu hennar.
Samstarfsfólk á Héraðssjúkra-
húsinu á Blönduósi.
Frá skólasystrum í
Ljósmæðraskóla Íslands
Okkur setti hljóðar þegar við
fréttum af veikindum Agötu og síð-
an andláti hennar nokkrum dögum
seinna án þess að átta okkur á að-
stæðum og að það var orðið um
seinan að kveðja. Hún lést úr
krabbameini hinn 15. maí sl. Við
hittumst Fjórtán skólasystur í sept-
ember 1974 í Ljósmæðraskóla Ís-
lands fullar af eftirvæntingu yfir
náminu og hlökkuðum til að kynn-
ast og deila saman næstu tveimur
árum. Við féllum mjög vel saman og
ríkti góð samstaða innan hópsins,
gleði, samkennd og endalausar
bollaleggingar um námið, starfið og
einkamálin.
Þessi ár gáfu okkur öllum mjög
mikið og við skírðum hópinn okkar
Dúfur og höfum heitið það síðan.
Böndin milli okkar hafa aldrei slitn-
að þó að liðin séu nær þrjátíu og
þrjú ár og margs er að minnast. En
nú er fyrsta Dúfan fallin í valinn
langt um aldur fram. Við minnumst
hennar fyrir glaðværð og hlátur,
hispursleysi og löng símtöl. Guð
blessi hana. Við vottum dætrum
hennar og öðrum aðstandendum
innilega samúð.
Ljósmæður 1976.
 Fleiri minningargreinar
um Agathu Sesselju Sigurðardóttur
bíða birtingar og munu birtast í
blaðinu á næstu dögum.