Sjómannablaðið Víkingur - 01.12.1986, Síða 11

Mig klæjar

ipi p!*: v mgm „ w i m \m
við slysið. Og þarna sem við
vorum á kili bátsins tókst
nokkrum félögum okkar að
komast í nótabátinn, en við
vorum með snurpunót. Ég var
fremst á kili ásamt 3 öðrum.
Ég lagði til við þá að við
reyndum að komast um borð i
nótabátinn. Þeir sögðu það
óðs manns æði. Sögðu okkar
einu von að halda okkur á kili.
Ég tók þá ákvörðun að stinga
mér í sjóinn og komast að
bátnum. Ég synti aftur með
bátnum og þá var rokið svo
ógurlegt að ég hreinlega
tókst á loft uppúr sjónum.
Einhver um borð i nótabátn-
um, sem var meira en hálffull-
ur af sjó, kippti mér um borð
og þá lenti ég með vinstri fót-
inn á snurpuhjólinu. Höggið
kom rétt fyrir ofan hné og
sársaukinn var lamandi.
Menn tóku svo að reyna að
ausa bátinn og var allt notað
sem að gagni mátti koma.
Stigvél, sjóhattar, jafnvel
hendurnar, en engin áhöld
voru um borö til að ausa með.
Okkur tókst að ausa nokkuð
og létta bátinn þannig. Þegar
ég var kominn um borð voru
félagar mínir, sem með mér
voru á kjölnum, allir horfnir.
Nótabáturinn var bundinn við
skipið og var ákveðið að
slaga á þvi bandi. En fyrir
einhvern misskilning var
skorið á taugina og okkur tók
að reka hratt undan veður-
ofsanum."
Hræöileg nótt
— Og var ekkert hægt að
gera?
„í fyrstu leit út fyrir að ekk-
ert væri hægt að aðhafast.
Og okkur var Ijóst, að ef ekki
væri hægt að búa til rekank-
eri myndi okkur reka út á opiö
haf og þar með væri allt búið.
Með einhverjum óskiljanleg-
um hætti tókst aö losa
snurputromluna, en til þess
höfðum við bara aöra sveif-
ina, og úr henni og vírflækj-
unni tókst okkur að búa til
rekankeri og eftir það tókst
okkur betur að verja bátinn
fyrir áföllum. Samt var nóttin
hræðileg. Kuldinn og vosbúð-
in voru meiri en orð fá lýst.
Um morguninn var okkur Ijóst
að þrír félagar okkar voru
látnir um borð. Þeir létust af
vosbúð. Sá fjórði var með
lífsmarki, en mikið slasaður.
Hann dó svo um miðjan dag.“
— Hélst veöriö alltaf jafn
vont?
„í birtingu snerist vindurinn
til vesturs, en hvassviðrið var
alltaf jafn mikið. Eftir að vind-
urinn snerist tók okkur að
reka að landi og svo fór aö
við tókum land hjá Syðri Bár.
Við steyttum á skeri 60—80
m frá landi og ekki um annað
að gera en að synda i land og
okkur tókst það. Ég man að
þegar ég kom i land var þar
fyrir rofabarö, sem ég komst
uppá, en hinumegin við það
var tjörn. Þegar ég svo stóð
upp fann ég ekki til fótanna.
Þeir gáfu sig og ég féll í tjörn-
ina. Það siðasta sem ég man
var að ég hugsaði hvort það
Meö eiginkonunni,
Nicolínu og barnabörn-
unum Ólafi Inga, á
hnénu á afa, Helenu
Ósk og Ómari.
VÍKINGUR 11