Sjómannablaðið Víkingur - 01.12.1986, Blaðsíða 38

Guðlaugur
Gíslason
framkvæmdastjóri
Stýrimannafélags
íslands
38 VÍKINGUR
FUNDUR SKIPST JORN ARM ANN A
ÁNORÐURLÖNDUMí ÁBO
Dagana 6. og 7. okt. s.l. komu
forsvarsmenn skipstjórnar-
manna á Norðurlöndum, Nor-
disk Navigatörkongress,
saman til fundar i Ábo i Finn-
landi. Af hálfu Stýrimannafé-
lags íslands fóru til fundarins
þeir Ari Leifsson og Guðlaug-
urGislason.
í upphafi fundarins urðu for-
mannaskipti. Markus Sini-
salo frá Finnlandi lét af for-
mennsku en Crister Lindvall
framkvæmdastjóri sænska
félagsins tókvið.
Að venju lögðu öll félögin
fram skýrslur sinar um þróun
mála.
í skýrslum og umræðum um
þær voru mest áberandi
þungar áhyggjur Norðmanna
og Finna, en þar flykkjast
skipin undan fánum þessara
þjóða og undir þægindafán-
ana svo kölluöu. Sum skip-
anna halda áfram að hafa
menn frá sínu heimalandi í
áhöfninni, önnur ekki.
Á fyrri helmingi þessa árs
hafði 40 norskum og 44
finnskum skipum verið
„flaggað út“ og ekkert lát
virðist vera á flóttanum. At-
vinnuleysi hjá þessum stétt-
um er mikið og viðvarandi,
þannig voru 468 skipstjórar
og stýrimenn atvinnulausir í
Noregi og 300 í Finnlandi.
í Noregi hafa félögin unnið
mjög ákveðið gegn heimild
Siglingamálastofnunarinnar,
um að vikja frá ákvæðum
STCW samþykktarinnar um
að ávallt séu tveir menn á
vakt i þrú frá sólarlagi til sól-
arupprásar. Nú hafa siglinga-
yfirvöld dregið heimildina til
baka.
Nokkuð var rætt um opna
alþjóðlega skráningu skipa í
Noregi sem væntanlega þýðir
einungis að norskir útgeröar-
menn geti skráð skip sín i
Noregi en haft á þeim erlenda
menn. Sem sagt einn þæg-
indafána i viðbót.
Fram kom hjá framkvæmda-
stjóra Norska skipstjórafé-
lagsins að nú fer ört vaxandi
að heimilað sé aö hafa
aðeins einn stýrimann á skip-
um allt aö 2000 BRL og á
skipum að 4000 BRL tekur
skipstjóri vaktir á móti tveim-
ur stýrimönnum. Hann lét i
Ijós áhyggjur yfir þvi að fram-
vindan yrði sú að skipin
mundu enn stækka þar sem
skipstjórar tækju vaktir,
hugsanlega i 7000 BRL.
Svo virðist sem þróunin á
hinum löndunum sé svipuð,
enda þótt fagfélögin standi
fast gegn henni.
Norska stýrimannafélagið
hefur samið um styttingu
vinnuvikunnar um 2 1/2 klst.
frá 1. jan. 1987 og er þá
vinnuvikan hjá norskum stýri-
mönnum 35 1 /2 klst.
Á dagskrá fundarins var mál
sem hefur lítillega verið rætt
á fyrri fundum. Þetta er mál
sem á sér upptök i Noregi og
gengur útá að nám skip-
stjórnarmannanna og vél-
stjóra verði samhæft þannig
að allir geti gengiö i öll störf
ef svo má segja. Þessa menn
kalla þeir„Enhedsoffisera“
(hér með er auglýst eftir ís-
lensku orði).
I Noregi hefur nú þegar verið
heimilaö að á skipi sem á að
hafa þrjá stýrimenn megi
sleppa 3. stýrimanni vegna
þess að yfirvélstjóri skipsins
hefur einnig réttindi til að
gegna stöðu 3. stýrimanns
og getur tekið vakt í brú.
Fram kom sú fullyrðing að
Hollendingar og Þjóðverjar
ættu nú þegar nýrri og þetur
þúin skip en almennt gerist á
Norðurlöndum og hefðu þeir
nú þegar tekið upp „Enheds-
offisera-kerfi".
Flestir voru þeirrar skoðunar
aö sá timi kæmi að „Enheds-
offiseren" yrði aö veruleika,
sérstaklega á minni skipum,
en hvenær það yrði væri
spurning.
Þann 8. okt. 1986 komu sið-
an skipstjórnarmenn og
vélstjórar saman til fundar
(Nordisk Navigatörkongress
og Nordiksa Maskinbefels-
federationen) en nú er það
orðin föst venja að þessi
samtök haldi sína fundi sam-
tímis og á sama stað og síð-
an sameiginlegan fund.
Á þessum fundi var endan-
lega samþykkt ályktun sem
þessi samtök hafa unniö að
saman og sitt i hvoru lagi
undanfarin ár. I samþykktinni
kemur fram hvað þessi sam-
tök telja að gera þurfi til að
halda skipunum undir fána
norðurlanda. Er þar víða
komið við og nefndar aðgerð-
ir á sviði skattlagningar, pen-
ingamála, menntunarmál,
launamála, mönnunarmála,
öryggismála o.fl.. Að lokum er
klykkt út með því að samtök-
in biðji ekki um vernd fyrir
samkeppni frá öðrum þjóð-
um, heldur eigi allir að geta
keppt um markaðinn á jafn-
réttisgrundvelli.
Síðar voru svo boðnir á þenn-
an fund fulltrúar útgerðar-
manna í Noregi, Sviþjóð og
Finnlandi. Þar mættust stálin
stinn og var á stundum talað
tæpitungulaust.
Báðir aðilar virtust þó gera
sér grein fyrir þvi að ekki væri
hægt að ætlast til skandinav-
ískir farmenn byggju við lak-
ari kjör en almennt gerist hjá
launþegum í þeirra heima-
landi.
Guðlaugur Gislason