Sjómannablaðið Víkingur - 01.12.1986, Side 59

ar og gagnlegar. Þakklætiskenndin sterk. Mest
var vert um þennan unaöslega hátíöarblæ sem
barst um allt. Um baöstofuna, herbergin, göngin
og frambæinn, inn í hug og sál. Sorgin grisjað-
ist sundur. Og þegar pilturinn héit á sínu eigin
kertaljósi inni í herberginu sínu einn síns liös þá
hugsaöi hann: „Þetta er mitt jólaljós". Þessari
vitneskju fyigdi visst öryggi. Þaö rifjaðist upp
fyrir honum þessi hending: „Jesú, þú ert vort
jólaljós“. Ósköp var gott aö geta átt hann einn
bara fyrir sig og þó jafnframt meö öörum án
árekstra. Ef til vill gátu sjómennirnir fjórir fengiö
aö vera í návist Jesú, notiö félagsskapar hans í
raun og veru. Þaö er aldrei aö vita. Því fylgdi
trúlega friöur enn dýpri en sá er við finnum um
jól. Þessar hugsanir ásamt fleiru viku sorginni til
hliöar. Jólin, meö inntaki sínu og innileik fjöl-
skyldusamfélagsins sem var, fylltu upp tómiö
sem annars heföi oröiö meira og orkaö sterkar.
Þetta er sannleikur: „ Jesús, þú ert vort jólaljós“.
Nú stendur umræddur piltur, oröinn aldinn
maöur, á bakkanum fyrir framan hina fögru
Húsavíkurkirkju og horfir yfir höfnina þar sem
margbreytilegur bátaflotinn liggur í öruggu vari.
Hvílík umbreyting. Örugg höfn, betri farkostir
meö fullkomnum tækjum, örugg innsigling meö
Ijós efst í kirkjuturni sem vegvísi. Nú get ég
miklu fremur vænst þess aö allir sjómenn kom-
ist heilir í höfn úr hverri för þótt ég viti jafnframt
aö alltaf eru til undantekningar. Óhöppin gerast
án þess að jafnvel hetjur ráði viö. Þaö er nota-
legt aö rifja upp í huganum allar þær öryggis-
ráöstafanir sem gerðar hafa veriö til þess aö
tryggja sem mest og best för sjómannsins um
svalan sæ og heim í höfn. En sú sælukennd dvín
nokkuö er ég hugsa um lífssjóinn sjálfan þar
sem einstaklingurinn siglir sinn sjó einn eöa
meö öörum.
Þar hefur minna veriö gert í öryggismálum.
Þar er engin tilkynningarskylda og því fjarri aö
fylgst sé meö för einstaklingsins sem oft og
löngum þarf aö þreyta áveöurs siglingu fjarri
öruggum höfnum. Þaö hefur oröiö hlutskipti
margra aö lenda út úr í lífinu eins og þaö er orö-
aö, veröa einn meö sín vandamál og erfiöleika.
Þetta getur gerst bæöi í húsum inni og á skipum
eöa bátum til sjós. Sárast þó að eiga hvergi
athvarf.
Jólaljósiö bregöur nokkurri birtu yfir þessi
sviö bæöi á sjó og landi. Þaö minnir okkur á að
viö eigum samfélagslega ábyrgö hvert meö öðru
og hvert á ööru. Þar á enginn aö vera undan
skilinn. Þessarar vitundar veröur meir vart um
jól en endra nær. Nær þó ekki til allra því miöur.
Svo enn eru þeir sem eru einir og finna til ein-
Jólahugleiðing frá Húsavík
B.H.J.
semdar. Má ske fylgir því nokkur biturö sem
vænta má. Maðurinn er sannarlega einn, aleinn,
ef hann getur ekki fundiö um jól, þegar hann
heldur á kertaljósi, til návistar eöa tilveru jóla-
Ijóssins sjálfs, þá veröur annarra gleði hans
sorg. Megi jólaljós komandi jóla firra sem flesta
þeirri einsemd og veröa leiöarljós hvers ein-
staklings á lífssiglingunni líkt og Ijósiö i turnin-
um á Húsavikurkirkju vísar veginn í höfn þeim
sem þangaö leita vars. Meö slíka ósk og bæn
efst í hug óska ég ykkur öllum gleöilegra jóla og
friöarytra sem innra.