Náttúrufræðingurinn

Árgangur

Náttúrufræðingurinn - 01.04.1938, Blaðsíða 34

Náttúrufræðingurinn - 01.04.1938, Blaðsíða 34
34 NÁTTÚRUFRÆÐINGÚRINN IIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIItllllllllllllllllllllllllllIlllllllllllinillllMlllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllIlllllllltltllllHlllllllllllllÍllílÍlltlllÍII Álftaveiðar á fslandi. Náttúrufræðingnum hafa borizt tvær eftirfarandi greinar um álftaveiðar hér á landi, og þakkar hann sendendunum fyr- ir þær. í 4. hefti Náttúrufræðingsins 7. árg. er getið um það, að sagt sé að svanir falli stundum til jarðar ef þeir heyra org. Þegar ég var barn að aldri, norður í Skagafirði, bjó á Brúna- stöðum Jóhann P. Pétursson, dannebrogsmaður, merkur maður og sannorður. Sagði hann mér að hann hefði »argað niður« álftir. Kvað hann álftir stundum verða svo magndofa af hræðslu, ef þær óvænt heyrðu há org, að þær eins og mistu flugið og féllu til jarðar. Væri þá hægt að taka þær. Ég efast ekki um að Jóhann hefur sagt þetta satt, en um almenna veiðiaðferð mun ekki hafa verið að ræða á þennan hátt. Þorsteinn Jónsson frá Mælifelli. Grein yðar „Álftarveiðar á íslandi", sem birtist í síðasta hefti Náttúrufræðingsins, gefur mér tilefni að greina yður frá eftirf arandi: Fyrir mörgum árum var ég, sem oftar, í göngum á Víðidalstunguheiði. Ég var þá 15 eða 16 ára. Þá var það morg- un einn, er ég, ásamt öðrum manni, sem var fullorðinn, vor- um að fara af stað til þess að smala, að við sjáum stóran álfta- hóp. Maðurinn, sem með mér var, segir þá eitthvað á þá leið, að við skyldum reyna að arga álftirnar niður og veiða þær. Samstundis fórum við að öskra svo sem rödd okkar frekast leyfði, og ekki munu þau hljóð hafa verið fagurleg. En hvað skeði? — Jú, álftirnar görguðu, sem mest þær máttu og hertu flugið; en allmikið hik og fum kom á þær sumar. Álftirnar flugu sína leið, en við vorum vonsviknir og sneyptir yfir, hva veiðibrella okkar varð árangurslaus. En í álftahóp*num voru fullorðnar álftir, og þegar hik kom á ungana við óhljóðin í okk- ur félögum, görguðu þær sem mest þær máttu, og hafa eflaust á þann hátt forðað ungum sínum frá bráðum bana. Reynsla þeirra hefir kennt þeim, að öruggast væri að láta vængina bara sig burtu frá öllu því, er tortryggilegt væri.

x

Náttúrufræðingurinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Náttúrufræðingurinn
https://timarit.is/publication/337

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.