Fálkinn - 12.12.1962, Side 30

Jólanúttin við Glendarock
LUGGINN stóð í hálfa
gátt, og fáein snjókorn
þyrluðust inn um 'hann.
Við sátum í bókaher-
berginu og yljuðum
okkur við arininn. Vin-
ur minn og starfsbróðir,
John Mac Ewen, sat í
gömlum og fornfálegum ruggustól. Brak-
ið í stólnum og snarkið í eldiviðnum
rauf á víxl kvöldkyrrðina. Þetta var
jólakvöld og við reyndum eftir mætti
að láta okkur líða vel. Samt var eins
og eitthvað skorti á þá stemningu, sem
við höfðum vænzt þetta kvöld. Vinur
minn stóð á fætur, lokaði glugganum
og muldraði í barm sér:
— Það snjóar enn.
Ég svaraði ekki. Ég var í döpru skapi,
haldinn heimþrá og þess konar tilfinn-
ingum, sem karlmenn hliðra sér hjá að
lýsa í orðum. Skyndilega varð ég grip-
inn eirðarleysi og ákvað að hrista af
mér mókið, hressa mig ofurlítið með
skíðagöngu. Mér datt í hug, að gaman
væri að ganga til lítils bæjar þarna í
nágrenninu. Þar bjó gamall vefari, kyn-
legur kvistur, sem ég hafði oft heimsótt
og rætt við, báðum til ánægju. Hann
var einmitt þess konar maður, sem
gerði mér glatt í geði strax og ég sá
hann. Ég ympraði á þessu áformi mínu
við vin minn.
— Þá verður þú að gæta þess, að
fara ekki of nærri kastalarústunum,
svaraði hann og brosti eilítið spotzkur á
svip. — Annars áttu á hættu, að draug-
urinn verði á vegi þínum, eða þá frúin,
sem gengur með ljós í hendi til síns
gamla heimkynnis hverja jólanótt. Ég
hef sjálfur séð hana, að minnsta kosti
ljósið hennar. Þér er óhætt að trúa því.
Mér kom á óvart, að vinur minn
skyldi minnast á draugagang. Hann var
fornleifafræðingur og hingað til hafði
ég haldið, að hann væri of veraldlega
sinnaður til þess að leiða hugann að
draugum og afturgöngum.
Glugginn skelltist upp og ég hrökk
upp úr hugleiðingum mínum. Vinur
minn brosti til mín og sagði:
— Þú þarft ekki að óttast neitt ennþá.
Ég hef víst ekki krækt honum nægi-
lega vel.
Hann krækti glugganum vandlega,
settist í ruggustólinn, fékk sér í pípu
og hóf síðan að segja mér söguna af
Glendarock-kastalanum og íbúum hans:
— Það var skömmu eftir að ég hafði
keypt mér þennan búgarð. Ég þekkti
ekki nokkra lifandi sálu hér um slóðir
og saga héraðsins var mér einnig með
öllu ókunn. Sem fornleifafræðingur
hafði ég talsverðan áhuga á kastala-
rústunum. Kastalinn mun vera byggður
eftir því sem ég hef komizt næst, árið
þúsund eða þar um bil, en brann fyrir
mörg hundruð árum síðan. Hann er
nú að mestu jafnaður við jörðu, og
ástæðan er sú, að fólkið hér í nágrenn-
inu hirti það, sem nothæft var úr rúst-
unum.
Það var jólakvöld, eins og nú. Ég
fékk nákvæmlega á sama hátt og þú
hér áðan, löngun til þess að fá mér
örlitla hressingargöngu á skíðum. Ég
gekk upp að rústunum. Það var kyrrt
veður og stjörnubjart. Ég stanzaði and-
artak og virti fyrir mér snæviþakið og
tignarlegt umhverfið. Þegar ég hafði
notið um stund kyrrðar og fegurðar
þessa jólakvölds, varð mér hverft við.
Ég stóð rétt við gamalt og þungt hlið,
sem ég hafði aldrei áður séð á þessum
stað. Gat átt sér stað, að ég hefði villzt
af leið í þessu blíðskaparveðri? Ég hafði
farið oft að rústunum áður í rannsóknar-
skyni og hélt mig nú orðið þekkja leið-
ina mætavel. En það var ekki um að
villast. Hliðið var opið og fyrir framan
mig lá malarstígur. Þá heyrði ég mér
til undrunar fótatak í snjónum, létt fóta-
tak konu. Ég neita því ekki, að ég varð
gripinn ótta, en vantrú mín á yfirnátt-
urlegum fyrirbrigðum gerði það að verk-
Þetta var jólakvöld og við reyndum eftir mætti að láta okkur líða
vel. Samt var eins og eitthvað skorti á þá stemmingu, sem við höfð-
um vænzt. £g var í döpru skapi og haldinn ákafn heimþrá. Skyndi-
lega varð ég gripmn eirðarleysi og ákvað að bregða mér í ofurlitla
gönguferð á skíðum. Ef til vill mundi það hressa mig. Þá var það
sem vinur minn sagði mér söguna af Glendarock-kastalanum og
íbúum hans.
26 FÁLKINN