Fálkinn - 12.12.1962, Qupperneq 46

Faðir iniitii . . .
Framh. af bls. 17.
til að skreppa upp að Slútsteini. En þá
var hann einn síns liðs.
Honum fannst hann verða að bera
fram afsökun við tryggðatröllið, fyrir
að þau hefði brugðist honum, mæðginin.
Kletturinn skildi það án frekari skýr-
inga og erfði það ekki við þau. Eins og
veðri var háttað, hefði hann ekkert
skjól getað veitt þeim. Það var allt í
lagi, lét hann Jónka litla á sér skilja.
Verra var það í sumar er leið.
Þrátt fyrir sólbreiskju og sunnanvind
hafði Sigga verið með öllu ófáanleg til
að róla með honum upp undir Slútstein.
Ég held hann sé ekki með öllum
mjalla — hann Jónki litli, á ég við.
Eins og hann lætur með þennan klett
sinn þarna uppi í brekkunni! hafði hún
borið sig upp undan syninum við hús-
móðurina, sem hún sat á tali við — og
skellti allt í einu upp úr, en það var eng-
inn gamanhlátur, miklu fremur gremju-
hrina.
Því ekki að skreppa með drengnum
þennan spöl? hafði húsfreyja svarað
henni: Það lítið ættirðu að geta látið
eftir syni þínum.
Já, þeim er létt um mál, sem ekki eru
flæktir í annarra raunum, Rannveig
sæl, hafði Sigga stungið að henni: Og
veizt þú þó mæta vel, að hefði ég ekki
eignazt hann þarna, mundi allt vera
öðruvísi.
Það var ekki á móður hans að heyra,
að henni þætti beinlínis vænt um hann
þá stundina. Öðru nær.
Hvernig sem á því stóð.
Jónki átti örðugt með að skilja það.
Og sveið þó sárast, að botna ekki í hvað
móðirin átti við.
Að minnsta kosti kenndi hann sviða
einhvers staðar innra með sér.
Og er Sigga rétt á eftir grúfði sig
fram á arma sína og grét hástöfum, var
það allt annar grátur en hér um árið
upp undir Slútsteini; beiskur grátur,
sem bauð ekki huggun heim.
Jónki litli þorði ekki að nálgast móð-
urina, hvorki á einn hátt né annan.
Það var daginn þann, að hann fyrst
veitti því eftirtekt, að fólkið á bænum
sýndi honum annað viðmót en hvers-
dagslega, þegar móðir hans kom í heim-
sókn. Leit aðeins á hann í laumi, eða
fór með öllu hjá því að skima í áttina
til hans. Upp frá þeirri stunduu sneiddi
hann hjá Slútsteini. Átti ekki heima þar
frekar en annars staðar. Að honum
fannst.
Faðir hans hét Einar og bjó ein-
hvers staðar ekki fjarska langt burtu,
líkt og móðirin, en til hinnar handar-
innar. Það var það skrítna við það.
Hann kom oftar í heimsókn — svona
tvisvar-þrisvar sinnum á ári. En hann
sagði varla orð við drenginn, og forð-
aðist jafnaðarlega að líta framan í
hann.
Samt fann Jónki það einhvern veg-
inn á sér, hann vissi ekki með hverju
móti, en honum var greinilega Ijóst, að
föðurnum þótti mikils um vert að hann
væri sér sem næst, þegar hann átti er-
indi á heimilið. Alltaf óskaplega mikil-
vægt erindi, eða svo lét hann.
Þá var piltinum kunnugt um, að héldi
faðir hans, að hann tæki ekki eftir því,
hafði hann ekki augun af honum.
Og vitanlega tók Jónki aldrei viljandi
eftir því.
Þannig liðu langar stundir, ef ekki
þurfti að þeyta léttadrengnum eitthvað.
Og þá leið þeim báðum vel. Það fann
hann á sér. Gat víst eiginlega ekki liðið
betur.
Skrítið, að enginn virtist taka eftir
því! Enda töluvert í húfi, að enginn
vissi það.
Að móðirin væri ekki vel þokkuð
þarna, sem hann átti heima, það hafði
smám saman orðið honum ljóst.
Hins vegar hafði hann alltaf vitað,
að faðir sinn væri í mjög svo litlu áliti.
Það var slæmt hvort tveggja. Eigin-
lega gat það víst ekki verra verið.
En hvað um það. Hann var þó ekki
föður- og móðurlaus. Ekki með öllu.
Heimilislaus var hann eigi heldur þeg-
ar öllu var á botninn hvolft.
Hann hafði sem sé í hyggju að bæta
úr þessu ástandi sínu, og það svo um
munaði, þegar sér yxi fiskur um hrygg
og hann væri orðinn jafn dimmraddað-
ur og þeir karlmenn, sem honum þótti
mest til koma. Piltar, sem áttu dálítið
undir sér.
Einn góðan veðurdag ætlaði hann að
haga því þannig, að faðir hans og móðir
kæmu í heimsókn án þess að vita hvort
af öðru. Og þá ætlaði hann að stefna
þeim báðum með sér uppundir Slút-
stein. Þau skyldu mega til! Hvort held-
ur þeim líkaði betur eða verr.
Og þar ætlaði hann að leysa frá
skjóðunni. Þau skyldu fá orð í eyra.
Þeim mundi bregða heldur en ekki.
Síðan myndu þau klökkna. Að endingu
mundu þau setjast öll þrjú á græna
borðið ofan við berjalautina.
Að honum tækist að sætta þau, á því
var enginn vafi. Og hann átti fyrir því,
Slútsteinn, að vera ekki settur hjá.
Þá mundi honum skiljast, að Jónki
hafði ekki gleymt honum, því síður
svikið hann.
Mest hlakkaði hann þó til að smakka
flatbrauðið, eftir að allt væri komið í
kring. Það mundi áreiðanlega verða
sama góða bragðið af því og í gamla
daga, þegar fögnuður ríkti og hann lifði
áhyggjulaus. Honum fannst hann muna
slíka daga.
Þangað til yrði hann að þrauka, hvað
sem á bjátaði.
Og á meðan ætti hann ekki aðra að
en guð á himnum, sem eins og móðir
Framh. á bls. 62
UNDIRFÖT OR NYLON OG PRJÖNASILKI
CERES, REYKJAVIK
42 FÁLKINN