Vikan - 13.05.1965, Qupperneq 25

f RYAN £f
I TÓK í RENNILÁSINN
Á FLUGMANNASAMFESTINGI
SÍNUM OG HRÓPAÐI: - ALLIR
ÚR FÖTUNUM! FANGARNIR
STÖÐU EINS OG STEIN-
GERÐIR. RYAN HIK-
AÐI ÞEGAR HANN
HAFÐI DREGIÐ
RENNILÁSINN
TIL HÁLFS
HLUTI
FULTTNINGALE5T

Ljy"

w f|!
ku 1 I:
sem næstir stóðu og gekk móti of-
urstanum með framréttan hramm-
inn.
— Fincham hér, sagði hann. —
Eric Fincham, yfirlautínant f hinum
konunglega, enska her. Velkominn
til PG tvöhundruð og tvö, ofursti.
Eftir smóhik tók Bandaríkiamað-
urinn í hönd Bretans. Svo sneri hann
sér að kliðandi hópnum:
— Eg er Joseph Ryan, ofursti f
flugher USA, kunngerði hann. —
Nú elzti liðsforingi ykkar.
— Ryan jórnkarl! hrópaði þrifa-
legur maður með stórt nef. — Hann
var einu sinni í minni herdeild. En
þá var hann bara kapteinn.
Ef Ryan heyrði þetta, lét hann
það ekki uppi. Hann sneri sér aft-
ur að föngunum:
— Hættið þessu glópi og snúið
aftur að ykkar verkum, þar til þið
fáið frekarí fyrirskipanirl
Fangarnir sneru muldrandi f átt-
ina að húsunum.
— Þetta er óþrifalegur hópur,
yfirlautínant, sagði Ryan.
— Hvað ætlizt þér fyrir með því
að koma fram sem skólastjóri f
drengjaskóla? spurði Fincham.
— Þér getið kallað framkomu
mína hvað sem þér viljið, yfirlaut-
ínant. En þér eigið að koma fram
eins og yfirmaður í her.
Augu Finchams skutu gneistum f
kafrjóðu andlitinu.
— Það er rétt. Við erum yfir-
menn í her. Ekki skólastrákar.
— Þessar búðir eru hneykslan-
legar, sagði Ryan.
Fincham skaut fram hökunni, þar
til andlit hans nam nærri við andlit
Ryans.
— Heyrðu nú, djöfuls jankíl Þetta
er enginn sunnudagskóli. Það muntu
brátt komast að raun um.
Kaldur fyrirlitningarsvipurinn á
andliti Ryans breyttist ekki.
— Er það vanalegt f brezka hern-
um, að tala við sér háttsettari menn
á svo agalausan hátt? spurði hann.
— Kjaftæði!
— Viðurkennið þér, að ég ráði
hér?
— Já, þvf miður.
— Ef þér hafið það hugfast, get-
ið þér sparað yður margvísleg ó-
þægindi. Ég þarf að leggja fyrir
yður fáeinar spurningar. . .
Maður nokkur gekk meðfram
múrnum og hrópaði:
— Súpan er tilbúinl
Ryan tók hnff, gaffal og skeið,
ásamt krukkuboxinu sfnu, og slóst
f hóp mannanna, sem þyrptust f
áttina að matsalnum með svipaðan
útbúnað.
Lftill, dökkur maður með hár.
sem var eins og klippt eftir skálar-
brún, olnbogaði sig í áttina til Ry-
ans með nokkurn veginn hreina dós
með vfrhandfangi f hendinni.
— Ryan ofursti, sagði sá dökki.
Ég er Gregory Costanzo, herprest-
ur. Ég býst við, að þér séuð einn
af sauðunum mínum. Hópurinn hér
er allur mfn hjörð.
— Ég er annarrar skoðunar, fað-
ir. Þetta er minn hópur.
Séra Costanzo varð alvarlegur:
— Verið ekki of harður við strák-
ana. Þeir hafa átt við sitt að strfða.
— Þetta eru engin börn, sagði
Ryan snöggur upp á lagið. — Og
f þessu stríði verða allir að gera
sitt.
Við nafnakallið um morguninn,
sem bar keim af nærveru Ryans,
voru fangarnir ekki eins fjörlegir
Fi*amhaid á bls. 28.
v tbi. 25