Vikan - 13.05.1965, Side 43

langt síðan að þetta gerðist að
það hlýtur að vera fyrnt.
Gleymdu því, og gleymdu Ther-
esu ...
Halden, hló stuttum, gleðilaus-
um hlátri. — Gleyma Theresu!
sagði hann. — Ef ég bara gæti
meisje, ef ég bara gæti!
— En þú hefur fyrirgefið
henni, er það ekki? í Haag keppt-
ist fólkið um að segja mér, hve
góður þú varst við hana, þang-
að til hún dó.
— Theresa fékk sína refsingu.
Litlu síðar fékk hún taugasjúk-
dóm, sem smám saman lamaði
hana, lim fyrir lim. Einhver æðri
hönd tók að sér stjórnina. Já, og
þannig er það, sagði Halden og
klukkustund þessa kvölds.
— Gleymt, sagði faðir hennar
bitur. — Það er ekki svo auð-
velt að gleyma. dittir þú auð-
velt með að gleyma því, ef þú
fyndir Anderson unga, í örmum
annarrar stúlku.
Eitt andartak ímyndaði Jeff
sér Anders með annarri stúlku,
til dæmis Pat Houston, sem
kvaddi hann með svo löngum og
innilegum kossi. En þessi leiða
hugsýn breyttist brátt í aðra
skemmtilegri. Hið hreinskilnis-
lega andlit hans, óframfærið og
hlýlegt brosið, hvernig hann
beygði sig fyrir framan dyr, til
þess að koma öllum sínum sex
fetum í gegnum þær án þess að
hafi ekki verið neítt afbragð,
sgaði hann og var nú orðinn
sjálfum sér líkur aftur. — Ég
lét mér detta í hug, að ég gæti
deyft eða jafnvel deytt þessar
gömlu, sáru minningar, með því
að koma aftur til þessara staða,
þar sem ég var hamingjusamur.
Það fór öðruvísi en ætlað var.
Það var bölvað, að þessi Ander-
son skyldi koma um borð. Það
var ein af þessum óheppilegu til-
viljunum, sem ég hafði ekki gert
ráð fyrir á mínum lýfseðli. Að
horfa á þennan unga mann við
matborðið í næstum þrjár vikur,
hefur gert allt eins lifandi, skýrt
og þjáningarfullt og það hefði
gerzt í gær. Og sagan endurtek-
veg til námanna, ók allt hvað
af tók til Sebang. Á brúnni yfir
Kuri ána, sem rann í mörkum
Lombock plantekrunnar, mætti
hann vörubílunum fjórum með
kúlíana. Hann þeytti hása flaut-
una án afláts, þar sem kúlíarnir
voru fyrir honum, og neyddu
hann næstum til að stanza. Brú-
in var veigalítil, og kúlíunum var
skipað að taka föggur sínar og
bera þær yfir brúna. Hann
þræddi sér leið í gegnum þvög-
una og gamli, litli Fordinn hans,
sem venjulega var kallaður
Minní Mús, hóstaði og spýtti
reiðilega í gegnum púströrið,
þegar Charley setti hann í fyrsta
gír. í hinn endann var brúnni
VEX HANDSAPAN
EF N AVERKSMIDJAN
reyndi að ná valdi yfir sér. —
Fyrirgefðu, litla meisje, bætti
hann við. — Ég hefði ekki átt
að segja þér þetta. Ég hef eng-
um sagt þetta áður, en það er
svo gott að tala. Þetta hefur ver-
ið eins og járntjald allt í kring-
um mig, gert mig einmana og
komið í veg fyrir að ég eignaðist
vini. Þú getur ekki skilið, hvað
það er að vera kokkáll í litlu sam-
félagi eins og Tanatua. Það var
hvíslað, þegar ég sneri bakinu
við; þegar ég kom einhversstaðar
inn, datt allt í dúnalogn og að-
stoðarmenn mínir glottu í laumi
............... Hann reyndi að
hlæja, en það var eins og stuna.
Jeff tók í hönd föður síns.
Hún var lin og iíflaus eins og
rök tuska.
, — Hættu nú pabbi, hættu nú,
sagði hún. •— Þetta er slæmt fyr-
ir þig, þetta er slæmt fyrir hjarta
þitt. í fyrsta skipti var henni
ljóst, hversu mikið af grun og
þjáningu hafði aðskilið föður
hennar og móður. Nú loks skildi
hún, að móður hennar hafði ver-
ið refsað fyrir syndir Theresu.
— Geturðu ekki gleymt, pabbi?
hélt hún áfram. Henni fannst
hann vera eins og lasið og ósjálf-
bjarga barn, sem þarfnaðist
verndar hennar og hún þyrfti að
róa og vagga í svefn. Hún fann
sig hafa elzt um ár á: hverri
skemma dyrakarminn...........
— Nú hlýtur þú áð skilja, að
það er engin leið fyrir þig og
Anderson unga, sagði faðir henn-
ar. — Þótt hann væri eini karl-
maðurinn í heiminum, myndi ég
ekki leyfa honum að fá þig.
Jeff þaut upp. •— Hversvegna
geturðu ekki látið dautt fólk í
friði? sagði hún herská. — Fað-
ir Anders er dauður, við erum
ung og nú eigum við leikinn,
Anders er ekki pabbi sinn.
— Nei, en hann er sonur föð-
ur síns. Ég þekki hann og ég
þekki hans blóð. Hann myndi
aðeins gera þig óhamingjusama.
og ég má ekki til þess hugsa, að
þið séuð sáman. Þú verður að
viðurkenna, að ég hef verið meira
en umburðarlyndur, miðað við
aðstæður, en ég mun aldrei leyfa
þér að giftast honum ......
— Hann vill ekki giftast mér.
Ég bað hans og hann sagði nei,
ef þú vilt vita það...hrópaði
Jeff og þagnaði svo snögglega.
Byrja ég nú aftur, hugsaði hún,
alltaf að rífast við pabba og allt-
af að gera það sem ég á ekki að
gera. Rólega ferð, hvíld, enga
taugaspennu, það er þokkaleg
hvíld sem ég gef honum!
Faðir hennar tók undir hand-
legg hennar og dró hana mjúk-
lega nær sér. — Ég er hræddur
um, að þessi heimsókn til Sebang
ur sig. Þú verður ástfangin af
honum. Skilurðu nú, að þessi
stutta ökuferð okkar hefur ver-
ið meira en duttlungar gamals
mnns. En við skulum aldrei tala
um þetta framar, við erum kom-
in að Tjaldane.
Já, hér var hún ljós og lifandi,
kýraugun uppljómuð; með smá-
bátum hinna innfæddu við bóg-
inn virtist hún mjög stór í þess-
ari litlu höfn. Óslitinn straumur
gesta var á leið upp landbrúna.
Það lá svo mikil eftirvænting í
loftinu, að jafnvel Mynheer van
Halden byrjaði að brosa. Tunglið
hafði minnkað og fölnað og var
nú aðeins lítill, þýðingarlaus
hnöttur, sem horfði afbrýðissam-
ur niður á ljómann af ljósum
mannanna á jörðinni.
-— Mikið var, sagði Anders
Anderson og skauzt fram úr
þvögunni til þess að hjálpa Jeff
út úr bílnum. — Ég hélt að þú
ætlaðir aldrei að koma. Hann tók
undir handlegg hennar og leiddi
hana áleiðis að landgöngubrúnni
og gleymdi því einu sinni enn,
að gamli maðurinn, sem trítlaði
á eftir þeim, var faðir hennar.
III.
Charley Ellington ungi enski
verkfræðingurinn, kom frá búð-
um sínum í fjallaskógunum, þar
sem hann var að leggja nýjan
gersamlega lokað með bílunum
fjórum. Charley öskraði á öku-
mennina en án árangurs, því þeir
unnu á Lombock og þessi litli
tuan, sem lítillækkaði sjálfan sig
með því að aka bílnum sínum,
hafði ekkert vald yfir þeim. Það
var aðeins ein framlukt á Minní
Mús, og í geisla hennar sá Char-
ley andlit hinna innfæddu, syfju-
leg, kæru’aus og með hæðnis-
glotti.
Helvítis ræflarnir, muldraði
hann. Setti í afturábak, ók niður
á árbakkann og lagði af stað yf-
ir grunnan árfarveginn og von-
aði að bíllinn festist ekki í botn-
leðjunni. — Já, gamla mín, við
höfðum það af, sagði hann þeg-
ar bíllinn malaði hóstandi upp á
hinn bakkann og síðan aftur upp
á veginn.
Skömmu eftir tíu beygði hann
inn í General Alten Street. Ann
Foster, sem hafði byrjað að skrifa
bréf heim, en gefizt upp í miðju
kafi, þekkti undir eins hávað-
ann, sem tilkynnti komu Minní
Músar; hún rétti úr sér, byrjaði
án þess að vita af því, að laga
á sér hárið og jafnvel að brosa.
í heila klukkustund hafði hún
ekkert gert annað en að sitja
þarna undir lampanum, of þreytt
til þess að hreyfa sig, of full af
sjálfsmeðaumkvun til þess að
gráta. Hún stóð upp og gekk nið-
VIKAN 19. tbl.