Vikan

Tölublað

Vikan - 26.08.1965, Blaðsíða 28

Vikan - 26.08.1965, Blaðsíða 28
ÞAÐ ER ÞJÖNUSTA VIÐ NEYTENDUR, AÐ BENDA ÞEIM A GÆÐAVÖRU MEÐ AUGLÝSINGU. ÞESSVEGNA ER V I K U N N I ÁNÆGJA AÐ AUGLÝSA GÆÐAVÖRUR FYRIR VIÐSKIPTAVINI SÍNA. Lífsskilyrði ástarinnar í Tokyo Framhald af bls. 21. reiknaðar með) sem halda sak- leysi sínu. Jafnvel trúlofun hefir engin áhrif á samlíf unga fólks- ins..... — Svo að í ykkar tilf elli___? — í okkar tilfelli, segir Koki ákveðinn, — skeður ekkert, sem við höfum ekki leyfi til. Við svíkjum ekki foreldra okkar. Og ég vil alls ekki Jokka Poko-san út í neitt (hér roðnar Poko-san), sem við vitum að alls ekki er rétt. HeimilisblaSiÖ Vikan auglýsingadeild HÚN MÁLAÐI SIG- Faðir Kokis er skólastjóri við lýðháskóla í Yokohama og móðir hans hefir snyrtistofu. Þau búa í litlu, mjög fallegu húsi, svo litlu að það líkist helzt brúðu- húsi. Það stendur i hverfi ann- arra slikra brúðuhúsa, sem að oft rúma stórar fjölskyldur á- samt þjónustufólki. Poko-san missti föður sinn i striðinu, en móðir hennar gift- ist aftur, kaupsýslumanni, og hún á laglegan litinn hálfbróð- ur, fimm ára gamlan. Þau búa líka í litlu húsi í miðri Tokyo. Eins og heima hjá Koki er Iftið um húsgögn, og auðvitað ein- göngu japönsk húsgögn. Rúm eru alls ekki notuð, það er sof- ið á gólfimum, og notaðar tat- ami-mottur, strámottur, sem eru breiddar út á kvöldin og þunn madressa látin ofan á. Foreldrar begfffa eru úr sömu stétt, þó eru skólastjórahjónin aðoins ofar í metorðastiganum. Þetta hefir sitt að segja í Japan, þar giftir maður sig hvorki upp fyrir sig né niður fyrir sig. Það hafði töluverða erfiðleika í fðr með sér fyrir Koki að fá foreldrana til að viðurkenna Poko-san, sem heppilegt gjaforð, þeim fannst hún of nýtizkuleg! —¦ Hún notar varalit og hún málar sig, öskraði faðir hans. — Hún er ekkert fyrir þig. .. . Móðirin var á sama máli, ekki með þvi að láta álit sitt i ljós með orðum, það sæmir ekki jap- anskri húsmóður, heldur með þvi að sýna á sér vandlætingar- svip, í hvert skipti sem Poko-san var nefnd á nafn. Koki er farin að hlæja aftur. — Auðvitað átti ég að beygja mig fyrir vilja foreldra minna og velja aðra stúlku, segir hann. — Fyrir stríð hefði ég verio" neyddur til þess. En nú er ég sjálfráður, eins og annað ungt fólk er í Japan nú til dags. Ja — allavega sjálfráður að vissu takmarki.... Hvað viðkom Poko- san lét • hann sig ekki. Þau trúlofuðust og ætla að giftast, hvað sem þau gömlu segja.... — En það liðu nú s]S mánuC- ir áður en þú þorðir að taka mig heim með þér, segir Poko- san og hlær svolitið illkvittnis- lega. — Þú varst hræddur við þau____I — Þau létu undan að lokum, segir Koki, — er það ekki aðal- atriðið____ Jú, þau létu undan þegar að þau sáu Poko-san. Faðirinn Iwao varð jafnvel mjög hrifinn af litlu finlegu stúlkunni, sem átti að verða tengdadóttir hans, og þá flýtti móðirin Hide sér líka að láta i ljós ánægju sína. En sambandið milli Poko-san og tilvonandi tengdaforeldra henn- ar er samt ekki eins innilegt og samband foreldra hennar við Koki. Hann er farinn að kalla þau Otoh-san og Okah-san, sem er eiginlega innilegra en tengda- pabbi og tengdamamma, það þýðir eiginlega litli karlinn og litla konan. Það er mikil viður- kenning fyrir ungan japanskan mann að fá að kalla tengdafor- eldrana því nafni. En Koki er lika háskólaborgari og á liklega góða framtiðarmðguleika.... SVARTI FUGLINN Japanskur karlmaður notar eiginlega aldrei trúlofunarhring, en það gera stúlkurnar. Þetta eru mikil útgjöld fyrir piltinn, því að hringur kostar 25—30000 yen, svo að þetta er mjög tilfinn- anlegt, þar sem að launin eru yfirleitt frekar litil. — Gefið þið hvort öðru gjaf- ir? Er það til siðs á trúlofunar- timabilinu. . . .? — Ekki blóm, segir Koki. Við gefum heldur nytsama hluti. Poko-san hefir fengið hand- tösku og regnhlíf, — já, hvað hefur þú annars fengið frá mér, Poko-san? — Efni í kjól, hárþurrku og myndavél, og. .. . já það er svo margt sem ég hefi fengið, svar- ar Poko-san, Ijómandi af á- nægju. — Koki er svo hugsunar- samur! Þetta er lika alger nýjung, að japanskir karlmenn séu hugsun- arsamir við stúlkurnar sinar, unnustur og eiginkonur. Margar af gömlu siðvenjunum eru úr sögunni, hafa næstum horfið eft- ir stríðið. Áður var það eins og stendur i gamalli frásögn: „Maður sér hvitan fugl fljúga yfir höfuð sér og segir við konu sína: — Sjáðu svarta fuglinn! Hún horfir á hann og segir: — Já, ég sé svarta fuglinn-----Fyr- ir henni er fuglinn svartur, vegna þess að herra hennar og húsbóndi segir það." ÁCur, og það er ekki lengra siðan, en rétt fyrir stríðið, var karlmaðurinn allsráðandi, en konan undirgefin, hlýðin og einskis megandi. Engum manni datt i hug að sýna konu sinni tillitssemi eða kaupa handa henni gjafir. Hún var mcBhöndl- uð sem smábarn.... 28 VIKAN 34. tU.

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.