Vikan

Tölublað

Vikan - 12.07.1973, Blaðsíða 8

Vikan - 12.07.1973, Blaðsíða 8
og viB höföum sagt hvort vi6 ann- aB: „Anna mun eignast börn, barnabörnin okkar og ást okkar mun lifa í þeim". ViB vorum bæBi stolt af Douggie, syni okkar. Þegar hann lagBi hvaB harBast aB sér fyrir okkur öll og sýndi frábært hug- rekki og snarræBi, stóB ég mig aB þvi aB hugsa: „Lyn, ef þessi ó- gæfa hefBi ekki hent, hefBir þú aldrei orBiB þess aðnjótandi, aB vita hvflfk hetja sonur þinn er". ViB töluBum viB drengina um hvernig sumar vonir okkar höfBu brugBizt. BáBum þá afsökunar á þvi, hve HtiB viB hefBum getaB gefiB þeim. ViB sögBum hvert öBru hluti, sem viB höfBum aldrei minnzt á fyrr. ÞaB var engu lik- ara en viB losnuBum viB allar hömlur hugans I þessari ógnvekj- andi kyrrB hafsins. FegurBin snart okkur. Hóglát rigning sem dansaöi á haffletin- um, kvöldroBinn rétt fyrir sólar- lag og himnesk sólarupprásin, ViB sáum þetta allt vel úr opnum róBrarbátnum og ég sagBi viB tvi- burana: „HorfiB á þaB og muniB þaB alla tÍB". A vissan hátt vorum viB farin aB kunna úthafinu vel. ÞaB var svo óendanlegt, svö eilift. Llf I þeirri mynd, sem viB þekktum þaB, var horfiB sýnum. Lif okkar var á sjónum, meB sjónum, heyrBi sjónum til. Stundum varB mér hugsaB um þaB eins og móBur, móBur sem annaBist okkur, fæddi okkur og leiddi okkur heim. I tunglsljósi liktist þaB mest goBaveru I ómælisvldd sinni og veldi, gaf og tók I senn. Slikar hugsanir sóttu á mig á svölum nóttum, þegar ekkert sást nema hauBur og haf og öll fjöl- skylda min var þétt saman og enn á llfi. En stöBugt strit og barátta fyrir llfinu hreif mig strax frá þeim. ErfiðiB virtist endalaust. Veið- ar fiska og skjaldbaka ásamt stöBugri gæzlu á seglinu lentu aBallega á Dougal og Douggie. Ég varB aB nudda útlimi drengjanna oft á dag til þess aB þeir stirBnuBu ekki svo mjög, aB þeir yrBu ólæknandi. Ég varB aB ' hreinsa tötrana, sem eftir voru af fötum okkar I sjónum og jafnvel bæta þá úr engu. AB öðrum kosti hefBu drengirnir orBiB enn verr úti. ViB urBum aB skipta meB okkur Áhöfnin á Toka Maru II. um af Lucette. tveggja stunda löngum varBstöB- um. ÞaB varB aB þurrka fiskinn og skjaldbökukjötiB og koma þvi fyrir I piastkössum, sem veriB höfBu I saumakörfunni minni. Og allt varð að gera af stökustu var- kárni, krjúpandi eða sitjandi, og vara hina við áður en maður hreyfBi sig". ásamt skipsbrotsmönnun- Sólarlag og sólarupprás, fjórar vikur, fimm vikur. Sérhver dagur bar I skauti sér nýjar hörmungar en' þau misstu aldrei vonina. „Douggie! Hákarlar!" „Lemdu þá!" „MeB hverju?" „Arinni. . . lemdu þá!" Nærri lá aB einn þeirra rotaBi 8 VIKAN 28. TBL.

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.