Vikan

Tölublað

Vikan - 12.07.1973, Blaðsíða 45

Vikan - 12.07.1973, Blaðsíða 45
BUNNI Hann velti þvi fyrir sér. — Og hvað geturðu fundið út úr þessu? — Það veit ég ekki, sagði ég. — Ekki enn. Rannsakaöiröu her- bergið hans Eddie Lang? — Já, og með stækkunargleri. Hreinasta lúsaleit. Og varö einsk- is visari. — Er þér sama þó ég f ari þang- aö og athugi það? — Til hvers? Heldurðu, að þú sjáir eitthvað betur en við? — Nei, John, það á ég alls ékki við, en ég hef fengizt við svo mörg og margvísleg mál, að ég veit, að alltaf getur manni yfirsézt um eitthvað. Þetta getur engan skað- að og hugsanlega getur það orðið að gagni. Hann hugsaði sig dálitið um, en seildist síðan aö umslagi og tók úr þvi lykil, sem hann fleygði ýfir borðið. — Þarna! Ég fékk hann hjá húsveröinum. Þetta er auka- lykill. Gat ekki fundið lykil Langs I vasa hans. Hann benti fingri á mig og bætti við: — Ég verö að fá fullkomna skýrslu frá þér, skil- urðu? — Sjálfsagt. Ég sá, að augun i honum eltu mig út úr dyrum. Nafniö, sem þrykkt var á lykilinn var „Hotel Buxton". Ég hóaði i bil og settist inn i hann. Ég fann það alveg á mér, að eitthvað mundi gerast, og það stóö lika heima. Þegar ég gekk gegnum forn- lega forsalinn i Buxton, datt mér i hug Gladys, sem sat alein i her- bergi sínu. Ég stillti löngun mlna til að heimsækja hana aftur, og fór upp á sjöundu hæð. Ég fann herbergi Eddie Langs og notaði ¦ lykilinn. Ég gekk eitt skref fram en stirðnaði þá upp I dyrunum og blístraði. Mér virtist eftir fráganginum á herberginú að dæma, að snyrti- leik hefði verið sleppt úr náms- skránni I lögregluskólanum. Þarna var allt á tjá og tundri. Skúffur höfðu verið tæmdar á gólfið og föt Eddies lógu sitt á hvað á rúminu. Ég byrjaði á fötunum og sneri öllum vösum. Svo lagðist ég á f jóra f ætur og tók að róta i drasl- inu á gólfinu. Fingurnir á mér rákust I eitthvað og ég dró það fram. Það var einhvers konar bréfsefnaveski vir gerviskinni, með hólfum fyrir frlmerki, papplr og umslög. I þvi voru nokkur gömul bréf, eitt frá um- boðsmanni I San Francisco, sem var að bjóða ráðning þar, eitt frá skólastelpu sem hafði séð hann i sjónvarpinu og fannst hann gagna næst Fred Astaire, og svo eitt póstkort frá Sviss, sem var árs- gamalt, og undirritað Victor frændi. Ég las kveðjuna og þá kom það. Fótatakið var hljóölaust þegar það nálgaðist mig, en ég fann það samt. Höggið kom af heljarafli og Hklega hefur hatturinn á mér bjargaðlifi minu. Mér fannst eins og eldingar blossa um allan heil- ann I mér. Ég greip um höfuðið og næsta högg hafði næstum brotið þumalfingurinn á mér. Bareflið ¦ var reitt á loft til að ganga frá mér fyrir alvöru, þegar ég valt um hrygg og höggið lenti á öxl- inni, svo að handleggurinn varö alveg máttlaus. Ég skynjaði ósjálfrátt tlðan andardrátt og snör handtök. Svo skall hurðin aftur. É:g reyndi að standa upp en var þá gripinn velgjukennd og svima. F:g lá kyrr þangað til þetta var liðið hjá. Þá brölti ég á fætur og studdi mig viö stól. Skáphurðin stóð upp á gátt. Bréfið, sem ég hafði verið að lesa var horfið. Ég greip slmann og hringdi I Nola. Þegar hann heyrði I mér vissi hann, að eitthvað var ekki I lagi, og spurði hvasst: — Hvað er að, Scott? — Einhver sló mig og var næst- um búinn að brjóta á mér haus- inn. — Hvar ertu? — 1 herberginu hans Eddie Lang. — Sástu manninn? — Nei, hann haföi faliö sig i skápnum og kom aftan að mér. Nola bölvaði I hljóði. — Ertu ómeiddur? — Já, ætli ekki það. Heyrðu mig, John. Fundu mennirnir þinir nokkurt bréfaveski, sem Lang átti? — Ég fann það sjálfur. Ég var með þeim. — Hvers vegna geymdirðu það ekki? — Af þvl aö þetta var eitthvert gamalt rusl. Algerlega ósak- næmt. Hvað gengur að þér, drengur? — Þarna var bréf frá honum frænda hans, sagði ég með erfiðismunum! — Það er'horfið, en það gæti hæglega verið bend- ing. — Gerðu þá nánar grein fyrir þvl og vertu ekki með neinar til- gátur, Scott. — Það get ég ekki. Ég las ekki bréfið, en þaö gerðir þú. Reyndu aö rifja það upp fyrir þér. Hvað stóö I því? Slmasambandið hjá okkur var slæmt og eintómir smellir. Loks heyrði ég til hans: — Hlustaðu, Scott, þetta var skrifað fyrir heilu ári. Þessi náungi var blöðruselur, bálvondur og alltaf að tala um starfið sitt og að plata tollgæzluna og hvað hiln væri ómöguleg. Þú þekkir þessa manntegund. Kjaft- askur og ekkert annað. — Já, sagði ég hugsi. — Ég þekki tegundina. Kg tala við þig seinna, John. Hausinn á mér er alveg að springa. Ég lagði sim- ann. Já, sannarlega, hugsaði ég gremjulega. í:g þekki tegundina. 28. TBL. VIKAN 45

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.