Vikan

Tölublað

Vikan - 12.07.1973, Blaðsíða 9

Vikan - 12.07.1973, Blaðsíða 9
Dougal meö þvl að slá til hans með sporöinum. Sá fylgdi þeim eftir allan tlmann og óx stööugt kjarkur. Fleiri dagar, fleiri nætur, meiri stormur, meiri austur. Þjáning- arnar héldu áfram. Ekkert lát virtist ætla að verða á þorstanum, kuldanum, örvæntingunni og krampanum. „En þú verður aö leyfa mér að nudda þig, æfa þig, hreyfa þig. . þvo þér..." „Nei. . .NEI!" Stöku sinnum rifust þau. Það var óhjákvæmileg afleiðing hræðilegs og endalauss tauga- álags. Bitrar og særandi orða- sennur milli manns og konu og þeim lyktaði oft með orðinum: „Lyn, ef þú hættir ekki þessu rifrildi, fer ég frá þér og á sjó- inn". „Fábjáninn þinn. Þú ERT á sjónum!" „Ó, hættið þiö þessu!" hrópaöi Sandy litli upp yfir sig. „Ég er að gefast upp". Dougal og Douggie gerðu ráð fyrir að ná landi daginn eftir og þeir lögðu á ráðin um að róa slð- asta spölinn til lands. Sólin var að setjast 38. daginn. Þau höfðu siglt 750 mllur á flekanum og I bátnum. Enn voru 290 mllur eftir áður en þau sæju til lands. Þau luku við að eta kvöldmat- inn. Þurrkað skjaldbökukjöt, sem þau hrærðu saman við fisk, vætt- an I sjó. Kjöt og fiskur, sem veiðzt hafði um morguninn, hékk til þerris. „Ég átti erfitt með aö þola þaö. Blóðið og fitan láku niður I hárið á okkur. Ég var að ljúka við aö nudda tvlburana og þeir voru aö koma sér fyrir undir nóttina. Ég hélt á Sandy I fanginu til þess að reyna að hlýja honum. Honum hafði ekki komiö blundur á brá og ég var mjög áhyggjufull út af honum. Hann var byrjaður að hósta og ég var að hugsa um, hvort hann myndi lifa nóttina af, þegar ég sá að Dougal rýndi út yfir hafflötinn likt og hann tryði ekki eigin augum. Svo sagði hann: „Skip, þarna er skip". Við höfðum orðið vör við skip áður. Það var sjöunda daginn á flekanum. Þá sendum við upp blys, en skipverjar sáu okkur ekki. Nti áttum við ekki nema þrjU blys eftir og við gátum ekki verið viss um að geta vakið at- hygli á okkur. „Ssss. . . biðið, hægan", sagði ég við tvlburana, „það er óvíst að þeir sjái okkur". Ekki hreyfa ykku.r!" hrópaöi Dougal. „Bátn- um má alls ekki hvolfa núna!" „Ó, guð", sagði ég, þegar hann skaut upp fyrsta blysinu. „0 guð, láttu þá sjá okkur". Og þarna nálgaðist skipið okkur hægt I rökkrinu. Það Hktist mest stórum, hvitum fugli þar sem það klauf öldurnar. Dougal sagði mjög lágt: „Raunum okkar er lokið". Skelkuð, vantrúuð andlit horfðu á þau og þau heyrðu hræðsluóp á erlendri tungu, þegar skipverjar sáu að börn voru I bátnum. Gæta varð ýtrustu varuðar, þegar skip- ið sigldi upp að Ednamair, þvl að hættan á þvi að hún ylti var mikil og hákarlarnir biðu. Reipi var kastað til þeirra, en Dougal varð að halda jafnvægi bátsins um leið og hann batt þvi utan um tvlburana. Slðan voru þau dregin hvert af ööru um borð I skipið. Þau höfðu þurrar viðarþiljur undir fótum og hjálpandi hendur umföðmuðu þau. Skipið hét Toka Maru II., japanskt ttinfiskveiði- skip, 300 tonn aö stærö. Enginn af áhöfninni talaði ensku, en .það kom ekki að sök. Sex hraktir og örmagna llkam- ar klæddir lörfum, andlit þeirra brosandi, hlæjandi og grátandi I senn, sögðu allt sem með þurf ti og meðaumkunin I tilliti Japananna veitti þeim næg svör. ^ —„Þeir voru I þann veginn að skera Ednamair frá skipinu, þeg- Skipstjóri Toka Maru ber Neii frá borði i Panama. ar þeir sau á andliti Dougals, að hana gátum við ekki misst. Edna- mair var Hka lyft yfir boröstokk- inn. Við gátum varla gengið og sát- um á þiljunum, nema Dougal, sem staulaðist niður I skipið með skipstjóranum til þess að skrá okkur. Þegar hann kom aftur sagði ég tvlburunum að þakka pabba slnum fyrir. Þeir skildu mig og gerðu eins og ég bað þá. Þá sá ég að augu Douglas fylltust tárum. Okkur var gefinn appelslnusafi, sem rann niður kverkarnar og skolaði saltinu og óhreinindunum burtu. Viö vorum sett I himnesk sápuböð og klædd I hrein föt. Fiskimennirnir fengu okkur sln eigin föt. Þeir tóku Neil og Sandy fyrsta, böðuöu þá, þvoöu þeim og greiddu. Þegar við komum til þeirra aftur, sátu þeir brosandi hlið viö hlið milli Japana, sem struku þeim yfir hárið. Þeir færðu okkur stóran bakka, hlaðinn nýju brauði og smjöri og stófa könnu af heitu ilmandi kaffi. Við þoröum^varla að trUa eigin augum. Skipverjar bjuggu okkur hvllu og loksins gátum við lagst út af og teygt úr okkur. En okkur varð hálf ómótt af r. o skyndilegum þægindum og öryggi og við fórum út á þilfarið til þess að reyna fæt- urna. Skipverjar komu sam- stundis til að gæta að hvort þeir gætu gert eitthvað fyrir okkur. Þeir færðu okkur heitan drykk meö nautakjötsbitum, ágæta og seðjandi máltíð. Þeir gáfu okkur kjötstykki og þegar þeir sáu, að tviburarnir gátu ekki skorið sjálfir, mötuðu þeir þá. 011 þessi góðmennska snart mig djUpt og ég gat ekki að m,ér gert að fara að snökta. Toka Maru var á leið til Panama. Allar minningar um dagana f jóra á leið til hafnar eru tengdar gæðum þessara japönsku sjómanna. Þeir sáu fyrir öllum okkar þörf- um. Það rann enn vilsa úr augum litlu drengjanna. Þeir komu með augndropa. ökklarnir á mér voru mjög bólgnir. Þeir nudduðu þá meö oliu. Þeir önnuðust okkur eins og kornabörn. Hver og einn þeirra var okkur eins og elskandi foreldri. Þeir voru svo einstak- lega góðir". Framhald á bls. 39 28. TBL. VIKAN 9

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.