Vikan

Tölublað

Vikan - 12.07.1973, Blaðsíða 48

Vikan - 12.07.1973, Blaðsíða 48
ur 1 sætihu. — Herra Armagh, þér eruö algerlega trúiaus, er það ekki? Joseph var hljóöur eitt andar- tak, svo sagöi hann: — Jú, þaö er rétt, ég hef ekki trúað á neitt, nema mátt minn og megin, stðan ég var barn. Veröldin kenndi mér það, herra minn. Herra Chisholm kinkaði kolli. — Mig grunaði það, herra Armagh. Þér eigið eftir að koll- sigla einhvern daginn. Hann stóð upp. — Herra Armagh, ég held ég taki óskir yðar til greina. Þér get- ið verið viss um það. Ég er ekkert næmur fyrir hótunum yðar gagn- vart mér og dóttur minni, ég kýs aðeins að sjá fyrir endann á þessu og vera alveg laus við yður. Ég vona að ég þurfi aldrei að sjá yður framar. Aldrei! Joseph gekk út og herra Chis- holm horfði á eftir honum. — Guð fyrirgefi okkur báðum, hugsaði hann. Herra Chisholm sagði við dótt- ur sina, þegar hann kom heim: — Herra Armagh ætlar ekki eingöngu að eyðileggja okkur, heldur lika son sinn, nema við göngum að þessu. Hann hafði kallað hana inn á vinnustofu slna. Hann hafði lfka sent boð eftir Bernhard Levin, sem var einka- ritari hans og trúnaðarmaður. Svo hafði hann einfaldlega iagt fyrir þau plöggin, sem herra Armagh hafði fengiö honum um morguninn. Aðeins einu sinni varð henni á, að hrópa upp yfir sig I angist. — Ó, pabbi! Mér þykir svo leiðin- legt, að ég skildi fara á bak við þig. Hún var orðin náföl. — Ég get ekki skilið að nokkur maður geti verið svona grimm- lyndur — að hafa i hótunum við okkur, sem ekkert höfum unnið saka. Og lika við sinn eigin son. Hans eigin son! Herra Chisholm gar varla af- borið að horfa á dóttur sina, sem hann elskaði svo heitt. Munnur hennar, sem venjulega var bros- andi, var nú afskræmdur af sálarkvöl. En hann sagði, eins ró- lega og honum var unnt: — Ég er hrædd um að hann meini fullkomlega það sem hann segir, Marjorie. Ég held ég vilji ekki hætta á að reyna hvoft hon- um er alvara. Joseph Armagh hefir það mikil völd, að hann get- ur komið I veg fyrir að Rory geti nokkurn tima skapað sér fram- tlðaratvinnu og ef hann myndi setja upp sina eigin lögfræðiskrif- stofu, mun hann ábyggilega sjá til, að enginn þurfi að leita til hans. Þung tárin runnu niður kinnar Marjorie, án þess hún yrði þess vör. Svo sagði hún að lokum: — Ég er dóttir þln, faðir minn, og ég vona að ég hafi erft eitthvað af hugrekki þlnu. Ég ætla að skrifa Rory ikvöld. >að verður auðveld- ara en að segja honum þetta, aug- liti til auglitis. Um kvöldið settist hún við að skrifa og unga andlitið var af- skræmt af sorg: Vinur minn! Ég hefi komizt að þvi, eftir mikla umhugsun, að hjónaband okkar sé dauðadæmt og var það frá upphafi. Við fórum bæði á bak við feður okkar og kölluðum yfir okkur ógæfuna. Ég ætla ekki að blekkja sjálfa mig eða þig og segja að ég hafi aldrei elskað þig, það væri ekki rétt, en ég verð að viðurkenna að ástin hefur dofnað með tfmanum. Ég hefi reynt að láta það ekki henda mig, en það hefir ekki tek- izt. Ég ætla að sækja um að hjónaband okkar verði gert ógilt —«það þarf enginn að vita, að við höfðum þessa fbúð i Cain- bridge. Ég mun alltaf minnast þfn með hlýjum hug. Reyndu ekki að hitta mig. Ég bið þig llka að skrifa mér ekki. Það getur ekkert breytt ákvörðun minni. Ef þú hef- ir einhverntima elskað mig, þá bið ég þig, I nafni þeirrar ástar, að gera það sem ég bið þig um nú, annað m.yudi aðeins verða til þess að valda okkur báðum sársauka. Hún fór svo til Cambridge, til litlu Ibúðarinnar og lagði bréfið á rúmið. En þá Var henni líka allri lokið. Hun fleygði sér ofan á rúm- iö, þrýsti koddanum að hjarta sinu og lá svo grafkyrr og þögul, til að reyna að fá þrek, til að yfir- gefa þennan sælureit sinn að ei- lifu. Þegar Rory las bréfið, sagði hann við sjálfan sig: — Þetta er lygi, þetta er allt lygi . . . Aðeins tveim dögum áður, höfðu þau Marjorie legið hlið við hlið i þessu rúmi i ástrlðufullri ástarsælu og Marjorie hafði sagt: — Þú mátt aldrei yfirgefa mig, Rory. Ég dey, ef ég missi þig! Marjorie hans, ástin hans: Marjorie, sem aldrei sagði ósatt orð — hún sagði ekki sat't núna. Það hlaut að vera þessi skepna, þessi faðir hennar, sem hafði komið þessu til leiðar. En hann, — Rory, ætlaði ekki að láta það buga sig, hann ætlaöi að ná sambandi við Marjórie, hvað sem það kost- aöi. í sex mánuði eftir þetta, réðist hann aftur og aftur á dyrnar i húsi herra Chisholms, sem alltaf voru harðlæstar fyrir honum. í sex mánuði skrifaði hann herra Chis- holm ásökunarbréf. Hann skrif- aði Marjorie eldheit ástarbréf á hverjum degi, en þau voru send aftur til hans, óopnuð. Hann varð bæði magur og fölur. Honum datt Hka I hug, að leita ásjár föður síns, hann hlaut að geta ráðið viö hinn hægláta og lágværa herra Chisholm. Svo var það einn daginn, að hann fékk innsiglað þykkt bréf, þar sem honum var tilkynnt að hjónaband hans og Marjorie Chisholm, hefði verið gert ógilt i einhverjum litlum réttarsal I lægu þorpi. Mér var ekki einu sinni stefnt fyrir rétt, sagði hann við sjálfan sig. Svo varð hann veikur og lá I rúminu I nokkra daga. Hann ósk- aði þess innilega, að hann fengi að deyja, honum kom jafnvel I hug, að svipta sig Hfi. Ári siðar kvæntist hann Claudiu Worthington og fór hjónavlgslan fram í einkakapellu sendiherr- ans. Þetta var mikil brúðkaup, m.est um talaði atburður ársins. Þegar Claudia lá við hlið hans I hjónarúminu, hugsaði Rory: — ó, guð minn góður, Mar.jorie, ástin min. Elsku' yndið mitt, Marjorie. Ári slðar fæddist fyrsti sonur hans, Daniel, næsta ár þar á eftir Joseph og tveim árum siðar tvíburarnir Rosemary og Claudette. Claudie Armagh var framúr- skarandi húsnóðir og allir töluðu um hve aðjaðandi hún væri.Hún var alltaf glæsilega buin og skart- gripir hennar voru nanálaðir. Hún stjórnaði með myndugleik heimili sinu, hvort sem þau bjuggu I stórhýsunum i London eða New York, eða þau dvöldu i Frakklandi eða á ttaliu, þar sem þau áttu einbýlishús. Þegar Rory var kjörinn á þing fyrir Pennsyl- vaniufylki, var Claudia eins og fiskur i vatni i Washington. Veizl- ur hennar og miðdegisverðarboð voru þaö skemmtilegasta sem menn höfðu upplifað. Einu sinni sagöi hún við eigin- mann sinn: — Ég veit að eigin- menn eru ekki alltaf trúir hjú- skaparloforði sinu, en ég vildi óska að þú værir ekki alltaf svona — svona — hávær . . . Rory leitaði að Marjorie I öllum ungum konum, sem urðu á leið hans, en fann ekkert sem minnti á hana. 1 september árið 1901 dó Harry Zeff skyndilega úr hjartaslagi I húsi sinu I Philadelphiu. Viku slð- ar var Charles Deveraux á leiö heim til sin frá New York, þegar lestin, sem hann var meö fór út af sporinu. Þrir menn létust, einn þeirra var Charles. í fyrsta sinn á ævinni drakk Joseph Armagh sig fullan. Joseph reyndi að dvelja i Green Hills, að minnsta kosti eina viku I hverjum mánuði, til að hitta dótt- ur sina og Elisabeth, sem kom ekki svo oft til hans I New York eða Philadelphiu og áður. — Ég er að verða sextug, sagði hún, — og ferðirnar geta orðið þreytandi. Hvorugt þeirra minntist nokk- urn tima á Courtney, þvi hann hafði gengið I klaustur I Amalifi og skrifaði móður sinni mjög sjaldan, og þá einungis til að þakka henni fyrir peningasend- ingar til klaustursins. En Joseph vissi um sálarkvöl hennar, vegna þess að það hafði aldrei gróið um heilt miíli þeirra mæðgina. Astrlðan var að mestu leyfi horfin úr sambandi þeirra, en það var komið á það stig, að þau nutu innilega þess friöar, sem gagn- kvæmt traust skapaði. Þau gátu setiö saman eða legið saman hljóð og hugsandi, haldizt i hend- ur og það voru einu friðarstund- irnar, sem Joseph hafði nokkurn tlma þekkt. Framh. I næsta blaði. 48 VIKAN 28. TBL

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.