Heima er bezt - 01.04.2000, Blaðsíða 7

Fjórir œttliðir saman. Fremst til
vinstri: Dagbjört Jónsdóttir, aftan
við hana Oddný Sigurðardóttir, við
hlið hennar Sigurður Hjálmarsson
og framan við hann Jóhann Karl
Sigurðsson.
Guðrún Sigtryggsdóttir með soninn
Jóhann Karl á þriðja ári.
mörgu leyti merkismaður en óþarflega drykkfelldur og við
vín var hann mjög óstýrildtur og þver svo ekki sé meira sagt.
Dæmi um það er fra því er farin var hópferð ríðandi fólks
þama úr sveitinni suður á Hveravelli. Tryggvi var þar með
og vel við skál og lenti í andstöðu við samferðamenn sína.
Ekki veit ég hvers vegna þeir slepptu honum frá sér en ein-
hvern veginn komst hann frá þeim og týndist. Farið var að
leita og fundust þá hestamir en Tryggvi ekki. Ekki veit ég hve
langur tími leið en búið var að leita mikið þama um heið-
amar þegar hann kom fram vestur í Forsæludal í Vatnsdal
og sæmilega brattur, það var alveg runnið af honum.
Fleiri slíkum ævintýmm lenti hann í, t. d. með nágranna
sínum, Ólafi bónda á Starrastöðum, en þeir áttu ýmislegt
saman að sælda. Eitt sinn vora þeir að koma utan af Sauð-
árkróki og á heimleiðinni lagðist Tryggvi fyrir við Mælifells-
rétt og harðneitaði að fara lengra. Ólafur
reyndi að tala hann til og pexuðu þeir mikið en
með þeim eina árangri að Tryggvi sagði hon-
um að lokum að fara til helvítis. „Og þá ansaði
ég honum ekki," varð Ólafi að orði þegar hann
sagði frá þessu eftir á.
Ódrakkinn var Tryggvi mjög skemmtilegur
maður og hagmæltur vel. Eftirfarandi vísu gerði
hann þegar baggamir fóra ffam af hesti Jó-
hanns á Mælifellsá
Fári og slysum forða mega
fyrirhyggja og lag.
Framsóknarmenn œttu að eiga
íhalds rófiistag.
Símon fékk mig þá til að hlaupa í skarðið. Svo kom að því
að farið var að ferja yfir. Það gekk sæmilega nokkrar ferðir
en í síðustu ferðinni þá kom maður að vestan til að hjálpa
mér við að lesta og hefur þá sennilega verið nokkuð mikið
sett á flekann. Hann reyndist svo þungur að dráttarmenn-
imir tommuðu honum ekki vestur yfir og misstu hann út í
strenginn. Monika, kona Símonar, hafði komið með kaffi
handa okkur og var að norpa þama. En þá vildi svo hrapal-
lega til að fyrir einhvem einstakan klaufaskap þá flæktist
kaðallinn utan um annan fótinn á henni, síðasti vafningur-
inn af stöplinum. Þetta var alveg hroðalegt, hún lá þama
hljóðandi með kaðalinn utan um fótinn og ég hélt að það
mundi slitna af henni fóturinn eða brotna að minnsta kosti.
Ég reyndi að vera snöggur og brá skeiðahníf á kaðalinn og
skar hann sundur. Það heppnaðist svo að hún var ómeidd
eða lítið meidd en flekinn fór út alla á og maðurinn sem á
honum var stakk sér í ána og synti í land þar sem hann var
mun nær vesturlandinu. En flekinn hélt áffam út ána,
strandaði síðan og valt svo þá var búið með það ævintýri.
Minnisstæðir menn í Skagafjarðardölum
Einn eftirminnilegur maður sem ég kynntist allvel var séra
Tryggvi Kvaran á Mælifelli sem bæði skírði mig og fermdi.
Eftir ferminguna var ég hjá honum viku í kaupavinnu að
vinna upp í fermingartollinn minn. Ég fékk 18 krónur í kaup
yfir vikuna og fermingin kostaði 18 krónur. Tryggvi var að
Þegar Ólafur á Starrastöðum bar Ingibjörgu Jóhannsdótt-
ur, kennara, yfir Svartá þá orti Tryggvi:
Ekkjan reið á Óiafi,
Ólafur hefur mörgu sinnt.
Enginn láir Ólafi
þótt Ólafiir borgi í sömu mynt.
Fleiri vora minnisstæðir menn þama frammi í Skagafjarð-
ardölum á þessum áram. Sem dæmi má nefria Svein Sig-
urðsson á Giljum sem gekk undir nafriinu Sveinn riddari.
Hann kvæntist 1907 föðursystur minni, Guðrúnu Jónsdóttur,
og átti með henni fjögur böm en til fullorðinsára komust
þrjú, Sigurjón, Hjálmar og Helga. Sveinn og Guðrún slitu
samvistum 1916 og skildu lögformlega þremur áram síðar.
Hann var umbrotamaður mikill á sirini starfsævi, flutti sig a.
m. k. ellefú sinnum búferlum og talinn fyrir búi á tveimur
jörðum í Vesturdal, Bakkakoti og Giljum, þrisvar sinnum á
hvorri og tvisvar á Þorljótsstöðum, lengst þó samanlagt á
Giljum. Gaman hafði hann af kaupskap og braski: „Viltu
versla?” eða: „Mér er sama hvort ég kaupi eða sel," vora
ummæli eftir honum höfð. Skapbrigðamaður var hann,
nánast ofstopi og átti gjaman í rifrildi ef ekki slagsmálum
við nágranna sína í réttum á haustin. Reyndar henti það
jafrivel geðprýðismenn að ganga af göflunum við fjárrag og
Heima er bezt 127