Heima er bezt - 01.04.2000, Side 36

• • •
Sól er senn hnigin til viðctr. Frið-
gerður stígur af baki við hestastein-
inn á Lyngheiði. Tygjaður hestur
stendur þar bundinn og nagar mél-
in. Hún telur sig þekkja rétt að þetta
sé reiðskjóti póstsins. Hann er þó
staddur héma vonandi með ein-
hverjar góðar fréttir í farteskinu
hugsar Friðgerður losar hnakktösku
fró söðlinum úttroðna af kaupstað-
arvamingi og gengur með hana inn
í bæinn.
Matthías og pósturinn sitja við eld-
húsborðið í hróka samræðum en
Ástríður ber fram veitingar vinnu-
hjúin em hvergi í sjónmúli. Friðgerð-
ur kastar kveðju ó viðstadda og ætlar
að halda rakleitt til baðstofú sinnar
en pósturinn rís þegar úr sæti og
heilsar henni með handabandi.
Hann er meðal þeirra mörgu sem
bera rótgróna virðingu fyrir þessari
öldnu heiðurskonu.
- Sestu héma hjd okkur mamma-
segir Matthías alúðlega. - Kaffið er
að koma d borðið og þér veitir varla
af hressingu eftir ferðalagið.
Gamla konan þakkar fyrir leggur
fró sér töskuna og sest í sæti sitt við
borðið. Matthías fitlar við sendibréf
sem liggur ú borðinu hjú honum en
skyndilega þrífur hann bréfið og rétt-
ir það til móður sinnar.
- Viltu ekki lesa þessar línur
mamma þær em ffó Pétri Geir eigin-
lega ætlaðar okkur öllum á heimil-
inu - segir hann glaður á svip.
Friðgerður tekur fegins hendi við
bréfinu og byrjar að lesa. Þar stendur
meðal annars tímasetning skólaslit-
anna og óætlun um komudag Péturs
Geirs með strandferðaskipi til Brim-
ness. Hann óskar þess sérstaklega við
föður sinn að verða sóttur inn ó
Brimnes samdægurs. Að síðustu em
kærar kveðjur til þeirra sem í fjar-
lægð bíða hans og milli línanna md
lesa bæði heimþrd og eftirvæntingu.
- Þetta vom gleðilegar fféttir, - segir
gamla konan og andlit hennar ljóm-
ar.
- Blessaður drengurinn væntanleg-
ur heim von bróðar. Hún réttir syni
sínum bréfið og þakkar fyrir.
Pósturinn hefur nú lokið við kaffi-
drykkjuna og lítur ú vasaúr sitt.
Hann er búinn að tefja einum of
lengi hér ú Lyngheiði í þessari póst-
ferð eins og stundum óður og sóa
dýrmætum tíma í rabb og kaffi-
þamb. Hann rís þegar frú borðum,
þakkar veittar velgjörðir og hraðar
sér á braut.
Matthías snýr sér að móður sinni
og spyr glaðlega:
Gekk ferðarlagið ekki vel
mamma?
- Jú eins og best varð ó kosið - svar-
ar gamla konan. - En ó morgun þarf
ég að bregða mér út að Hjalla.
- Jæja óttu erindi við prestinn?
Matthías verður forvitinn.
- Ó, nei ekki d ég það núna. Erindi
mitt er við prestsffúna. Hún hefur frd
því að hún kom hingað í sveitina
tekið að sér að sauma íslenska þjóð-
búninginn ó konur, ég ætla að biðja
hana að sauma fyrir mig peysuföt.
- Em peysufötin þín orðin svona lé-
leg mamma? spyr Matthías. Honum
kemur þetta nokkuð ó óvart.
- Nei, þau em enn vel nothæf og
munu duga mér til lokadægurs. En
ég ætla að gefa henni Hugborgu litlu
peysuföt í fermingargjöf. Hún ætti þú
ekki að þurfa að nota ldnsflíkur
þann dag, svarar Friðgerður einarð-
lega og drekkur síðustu dreggjamar
úr kaffibollanum.
Matthías lítur til konu sinnar en
hún sýnir engin viðbrögð önnur en
þau að dimmur roði færist yfir andlit
hennar.
- Fer telpan ekki brdðlega að
ganga til spuminga hjd prestinum?
heldur Friðgerður dffam mdli sínu.
- Jú, hún á að mæta hjú honum
eftir örfúa daga, svarar Matthías
með hægð.
- Þd ættu að verða hæg heimatök-
in fyrir saumakonuna, þegar telpan
fer að sækja fermingarfræðsluna hjd
manni hennar. Fyrsta daginn að
taka mól og mdta svo eftir þörfum
hina dagana, þetta ætti ekld að tefja
Hugborgu lengi í hvert sldpti, segir
gamla konan og rís úr sæti, þakkar
fyrir hressinguna og hverfur með
tösku sína til baðstofu.
Matthías rís einnig ffd borðum.
- Jæja Ástríður, segir hann rólega. -
Þú þarft þó ekki að hafa frekari
óhyggjur af klæðnaði telpunnnar ó
fermingardaginn, trúlega skarta ekld
allar fermingarstúlkumar á nýjum
peysufötum þann dag, við megum
vera mömmu þakldát.
- Ég læt þér einum eftir það þakk-
læti Matthías, hreytir Ástríður út úr
sér.
- Enginn bað móður þína að sletta
sér ffam í þetta, ég hefði fengið lán-
aðan fermingarkjól handa stelpunni
og það var fullgott fýrir hana. En
móður þín verður sífellt að trana
fram þessum svokölluðum góðverk-
um til þess eins að láta eigið ljós
skína og tökukrakki er þarfaþing til
þeirra nota, þmmar Ástríður í mikl-
um ham.
- Gættu orða þinna Ástríður, segir
Matthías þungum rómi. - Móðir mín
hefur aldrei verið undirlægja sýndar-
mennskunnar og verður það aldrei.
Svo snarast hann á dyr. Mósi
stendur bundinn við hestasteininn.
Matthías losar af honum reiðtygin
og flytur hann í hús. Hann gefur
gæðingi móður sinnar vel á stallinn,
ekki mun af veita eftir ferðalag dags-
ins og væntanlega reisu að morgni,
hugsar Matthías og klappar Mósa
vinalega að skilnaði. Svo gengur
Matthías til fundar við vetrarmann
sinn, sem er einn að störfum við fjár-
gæsluna og tekur til starfa með hon-
um fram að verkalokum dagsins. Og
brátt kemur nótt með hvíld og frið í
skauti.
• • •
íslenskur vormorgun skartar sínu
fegursta. Áætlaður heimkomudagur
Péturs Geirs er runninn upp. Matthí-
as söðlar tvo stríðalda gæðinga og
leggur reiðing á gamlan, traustan
burðarhest sem á að bera heim far-
angur sonarins. Hann fagnar hag-
nýtu búfræðiprófi sem Pétur Geir hef-
ur teláð með ágætum. Þeir eru ekki
margir bændumir hér í sveit með
slíka menntun að bakgrunni í bú-
rekstrinum. Og nú ætti hann að geta
farið að hægja á sínum umsvifum og
óþarfi að ráða hingað oftar vetrar-
mann, hugsar Matthías óvenju glað-
ur og léttur í skapi. Sú bjarta framtíð-
156 Heima er bezt