Heima er bezt - 01.04.2000, Blaðsíða 13

I fjölskylduboði hjá Jóhanni
Karli Sigurðssyni. Talið frá
vinstri: Jóhann Karl Sigurðs-
son, Jóhann Karl Gíslason,
Sigurður Jóhannsson, Sigurður
Hjálmarsson, Guðrún Sig-
tryggsdóttir, Ásgerður Halla
Jóhannsdóttir og Guðrún Jó-
hannsdóttir.
Húsið Munkaþverárstrœti 32.
Hvatinn til þeirra vora steingervingamir á dalnum sem ég
sótti í. Fyrst vissi ég ekkert hvar þeir vora og fór víst fleiri en
eina ferð að leita að þeim ón þess að finna þó. Svo fór ég í
ferðalag með Trausta Einarssyni, jarðfræðingi og prófessor,
og hann vísaði mér á staðinn þar sem þá var að finna. Þeg-
ar hann var hér menntaskólakennari hafði hann farið
þangað að skoða þá. Svo fór ég þama eina ferð og þá hét ég
því að ég skyldi taka þann stærsta sem ég fyndi. En þá vildi
ekki betur til en svo að hann var svo stór að ég fékk alveg
nóg af því að bera hann út að bíl, hann var ein 60 pund. Ég
brá um hann snæri og bar hann þannig á bakinu. Þetta var
heitur dagur og ég var alveg að niðurlotum kominn þegar
ég náði út að bílnum með hann. En þrjóskan samt söm við
sig og e. t. v. einnig skagfirska íhaldið sem áður hefur verið
neftit.
Þá minnist ég um leið ferðarinnar þar sem lofthræðslan
angraði mig og vandist ekki af mér. Það var þegar ég ætlaði
út í Hvanndali í fyrsta skipti en þeir era yst við Eyjafjörð að
vestan milli Ólafsfjarðar og Héðinsfjarðar. Leiðin liggur yfir
Hvanndalabjarg alveg fram á brún. í því er svo gjá sem tal-
in er eina gönguleiðin niður í svonefndan Sýrdal. Ég lagði
ekki í það að fara svona tæpt á bjarginu, mér leið svo illa.
Við voram tveir þama saman, ég og Gunnar Sigurjónsson,
húsvörður við Iðnskólann hér á Akureyri þegar hann var
rekinn sem sérstök stofnun. Ég fékk hann til að ganga inn
brúnina inn með Sýrdalnum og þar fundum við gjá sem í lá
snjóskafl töluvert niður á við. Snjórinn var svo meyr að það
var tiltölulega auðvelt að spora hann. Við fóram því þama
niður og gekk ágætlega. Seinna fóram við þetta aftur og þá
kóklaðist ég í upphaflegu gjána enda voram við þá fleiri
saman og ég kunni ekki við annað en fylgja þeim eftir en
mér leið ekkert vel. Það er býsna hátt þama niður,
Hvanndalabjargið er víst talið 600 - 700 metra hátt
og jafnvel hæsta standberg á íslandi.
Á gönguferðum mínum hefi ég æði oft farið milli
Eyjafjarðar og Skagafjarðar og prófað flestar
gönguleiðir á þeim slóðum. Svo ég telji upp það
sem í hugann kemur þá hefi ég farið milli Ólafs-
fjarðar og Siglufjarðar, yfir Heljardalsheiði og
Hjaltadalsheiði, Tungnahryggsjökul, Héðinsskörð,
Hörgárdalsheiði, Öxnadalsheiði og Nýjabæjarfjall.
Allar þessar leiðir hefi ég farið að minnsta kosti
tvisvar og sumar oftar. Hvað oftast
yfir Héðinsskörð svo að ég hefi ekki
tölu á því lengur. Einu sinni sneri
ég frá þeim og félagi minn í það
sinn, Aðalsteinn Valdimarsson,
sem var ötull frumkvöðull um
gönguferðir innan Ferðafélags Ak-
ureyrar en lést um aldur fram. Við
fengum suðvestan slagviðri í fang-
ið og leist ekki á að glíma við það.
Göngur í gamla daga
Ef ég reyni að gera grein fýrir því
hvers vegna ég fékk þessa ástríðu
til gönguferða þá er víst ekki fullnægjandi skýring að segja
það hafi verið meðfæddur asnaskapur. Ég hefi alltaf haft
gaman af að koma á staði sem ég þekkti ekki áður og þess
gætti strax í uppvexti mínum í sveitinni. Þegar um ferming-
araldur sótti ég stíft eftir því að komast í göngur og varð mér
úti um það, að minnsta kosti tvisvar á hverju hausti fór ég í
göngur fyrir einhvem. Ekki man ég lengur hvenær ég fór í
fýrstu göngumar sem tóku einungis einn dag, svonefndar
mótgöngur þar sem ekki var farið nema hálfa leiðina.
Afrétt bænda í Vesturdal er hin svonefhda Hofsaffétt sem
liggur að meginhluta til milli Jökulsánna, Austari og Vestari
allt frá heimalöndum jarða suður að Hofsjökli. Nafriið er
dregið af Hofi í Vesturdal sem talið er eiga vesturhlutann og
ég fór í göngur á báðum þessum svæðum, oftar en einu
sinni. Þetta era þriggja daga göngur, fýrsta daginn er farið
úr byggð suður í kofa, að austanverðu í svonefndan Rústa-
kofa, kenndan við Orravatnsrústir. Á þeim áram fannst
manni kofar sem þessir merkileg mannvirki og skýli en tæp-
lega mundu þeir fá þann dóm núna. Þeir vora að sjálfsögðu
úr torfi og grjóti, um nætur lágum við á moldargólfum
þeirra, í besta falli með reiðingstorfu fyrir dýnu og gæra-
skinn til að breiða ofan á okkur. Yfirleitt var ekki mjög kalt í
þessum kofum, þeir vora þéttsetnir mönnum og lágir undir
loft. Einnig vora með í förinni prímusar til að hita á kaffi og
hlýnaði þá út frá þeim. Ekki var mikill glaumur og gleði
samfara þessari dvöl í kofunum enda var hópurinn ekki svo
stór, 7 eða 8 menn í fyrstu göngum. Það fóra meiri sögur af
gleðskap hjá þeim sem smöluðu Eyvindarstaðaheiði enda
var þar mun meira fjölmenni.
Framhald á bls. 159
Heima er bezt 133