Heima er bezt - 01.04.2000, Blaðsíða 16

að bauka við að þýða
þetta og þýddi nokkra
Glunta í fyrstu lotunni.
Svo komumst við yfir
ljóðabók effir Einar M.
Jónsson og fundum þar
eina sjö Glunta, sem
hann hafði þýtt. Við not-
uðum þd, flesta eða alla,
en engu að síður hélt ég
dfram þýðingapuði mínu,
og linnti ekki fýrr en ég
hafði þýtt alla Gluntana.
Ekki þýddi ég þó hverja
einustu vísu, heldur valdi
meginefnið úr. Ég þýddi
kannski aðeins eina vísu
úr sumum Gluntunum,
en þrjúr eða fjórar úr öðrum, jafnvel
fimm, ef þær voru stuttar.
- Fylgdir þú ekki frumtextanum nokk-
uð nákvœmlega?
- í upphafi fýlgdi ég texta Wenner-
bergs mjög núið, en svo fannst mér
þýðingin verða nokkuð stirðbusaleg
hjú mér með því móti, og þegar ég
fór að endurþýða, leyfði ég mér meiri
frúvik, dn þess þó að efriið spilltist
við það að mínum dómi, og vitan-
lega reyndi ég að halda anda og
„stemmningu" Wennerbergs eins og
mér var ffamast unnt, þótt orðalag-
inu væri nokkuð hnikað til víða.
- Já, vel á minnzt: Hvemig er bygging
þessa kvœðaflokks?
- Gluntamir em alls þrjútíu söngv-
ar eða kvæði. Ljóðin em mjög
mislöng, sum aðeins eitt erindi, önn-
ur mörg. Eins og ég sagði, nær efnið
yfir útta úra tímabil, og efnisþrúður-
inn mú heita samfelldur, en þó er
hver Glunti sjúlfstæð saga.
- Eru margir Gluntar á þessari plötu,
sem var að koma út núna?
- Þeir em fjórtdn, en em ekki í röð,
en það sakar ekki neitt.
- Stendur ekki til að gefa út fleiri
Glunta?
- Ef þessari plötu verður vel tekið,
þó mun það vera ætlan Haraldar í
Fúlkanum, sem er mikill menningar-
frömuður í plötuútgdfu, eins og
Ragnar í Smúra er í heimi bókarinn-
ar, að gefa út þd sextún Glunta sem
effir em.
- Hverjir syngja á þessari nýju plötu?
Eftir lokun fornbókaverslunar
sinnar á Hverfisgötu 26, settist Egill
gjama við „faktorrsskattholið" inn
afbúðinni og vann við þýðingar.
- Það em tveir góðkunnir fóstbræð-
ur, þeir Magnús Guðmundsson fra
Hvítú og Ásgeir Hallsson, bróðir
Kristins Hallssonar söngvara, sem
allir kannast við. Þessir menn hafa
búðir ffúbærlega góðar raddir, og ég
tel þd gera þetta mjög vel. Undirleik
annast Carl Billich, og auðvitað þarf
enginn að efast um, hvemig hann
muni leysa verkið af hendi að sínum
hluta.
- Var ekki dálítið erfitt að þýða Glunt-
ana?
- Meira en „dúlítíð". Jú, það var
sannarlega erfitt. Eins og ég sagði
dðan, þd er ég ekki neitt sérlega
sterkur sænskumaður enn þann dag
í dag, hvað þó fyrr ú úmm, þótt auð-
vitað hafi ég lært mikið í múlinu á
því að fúst við þetta brúðskemmti-
lega verk. Þú er og þess að geta, að
þetta u.þ.b. 130 óra gamla verk (n.b.
greinin er upphaflega skrifuð úrið
1974), er ort ú gamalli sænsku. Þar
bregður gjama fyrir orðum, sem ekki
em lengur í notkun, þótt þau hafi
verið daglegt múl úður fyrr, og séu
auðvitað góð og gild sænska. Þar við
bætíst svo, að stúdentar temja sér
löngum dúlítið sérstætt orðbragð og
ólíkt því sem almenningur notar.
(Og hér á ég alls ekki við ljótan
munnsöfnuð, heldur glatt tal hinna
dhyggjulausu stúd-
entsdra).
Allt þetta gerir Glunt-
ana alveg sérstaklega
vandþýdda, eins og nærri
md geta, enda fylgja
þeim hvorki meira né
minna en eitt hundrað
og fjórir skýringarkaflar
um orðatíltæki og staða-
heiti, sem nú em gleymd.
- Hvemig hagaðir þú
vinnu þinni við þýðinguna?
- Ég byrjaði að sjdlf-
sögðu d því að lesa
Gluntana, tíl þess að gera
mér þd svo skiljanlega
sem framast mdttí verða.
Ég las þd alla frd upphafi tíl enda, til
þess að nd heildarsvipnum sem bezt.
Og ég las þd oftar en einu sinni!
Þessu næst kynnti ég mér tónlistina
þangað til ég kunni hana. Þegar hér
var komið taldi ég tímabært að hefja
þýðingu sjdlfs textans - og þd hófst
nú glíman fýrir alvöm. Þar sem
kunndttan hrökk ekki til, notaði ég
ímyndunaraflið, og held að það hafi
orðið mér nokkuð hagstætt, eftir at-
vikum.
- Þetta hefur ekki verið neitt áhlaupa-
verk?
- O, biddu einn og sannan fyrir
þér! Ég gerði ótal uppköst og marg-
marg orti sum erindin upp aftur og
aftur. Platan, sem nú var að koma út
og við höfum verið að tala um hér
að framan, er endurbætt þýðing d
mörgum útgdfum, sem dður hafa frd
mér farið. Hvort þessi „endanlega
gerð" (ef hún verður þd sú síðasta) er
bezt, hef ég ekki minnstu hugmynd
um, aðrir verða að dæma um það.
Þó er það nú svo, að þegar maður er
að endurvinna verk sín, þd er það
gert í þeirri trú, að breytingamar séu
til bóta.
- Heldur þú, að eitthvað sé til í því sem
stundum er sagt, að Wennerberg hafi
varla viljað við Gluntana kannast, eftir
að hann var orðinn virðulegur ráðherra?
- Sú saga hefur gengið í Svíþjóð og
víðar, að hann hafi hdlfgert skamm-
azt sín fýrir þetta skdldverk stúd-
entsdranna, og að það hafi verið í
eins konar yfirbótarskyni, sem hann,
136 Heima er bezt