Heima er bezt - 01.04.2000, Blaðsíða 21

Nýi matsalurinn 1993.
Á kvöldvöku. Ámi Gunnarsson fram-
kvœmdastjóri, 1995.
og verkja í fótum og mjöðmum, svo
og andþrengsla og mæði, komst nú
að því að ég gat gengið sömu vega-
lengd og dður á helmingi styttri tíma
og með tvöfaldri skreflengd ffd því er
dður var, dn nokkurra verkja eða
andþrengsla. Nú fann ég ekki lengur
íyrir verkjum þeim er ætluðu að gera
út af við mig er nuddari minn fór
höndum um axlir mér, bak og
hnakka, en þar hafði ég verið hvað
aumastur úður. Nú brd líka svo við
að ég varð að leita sagna loftvogar
minnar um vænt-
anleg veðrabrigði.
Nokkuð, sem ég
gat úður lútið gigt-
ina segja mér til
um, slík voru um-
skiptin.
Dvöl mín að
HNLFÍ að þessu
sinni var hin þriðja
í röðinni. Fyrst var
ég þar um 1990,
síðan 1993 og svo
nú. í öll skiptin
hefur mér líkað vel
þar og veran orðið mér til mikilla
bóta.
Að þessu sinni var þó sú bótin til
batnaðar sýnilegust að nú var nær
daglega hægt að hlusta d einhvem
fyrirlestur um eitt og annað er varð-
aði heilsu manns almennt. Þar
kenndi margra góðra grasa og þar
af naut ég mikillrar fræðslu sem hef-
ur gagnast mér vel og ég er mjög
þakkldtur fyrir.
Annað er svo það að mér fannst
allt starfsfólkið sem maður þurfti að
leita til, sérlega elskulegt, það var
alltaf reiðubúið til að aðstoða mann
með brosi ú vör, ef einhvers var þörf.
Fyrir dvölina nú d heilsuhælinu
færi ég öllum þeim er ég ótti einhver
samskipti við, bæði stjómendum og
starfsfólki, mínar bestu kveðjur og
óska þeim velfamaðar um ókominn
úr.
Sömu óskir vil ég og bera til heilsu-
heimilisins sjúlfs, svo og allra þeirra
er ég kynntist af dvalargestum, er
þetta kunna að lesa.
Heilsuhœlið 1966.
verkefnaskrú rúðamanna. Hvenær
þær geta svo hafist er ekki vitað enn-
þú, né í hvaða röð og formi þær
verða. Hér, eins og annars staðar,
em það fjúrmúlin er rúða ferð.
Mín eigin saga
Fyrripart þessa vetrar fékk ég ein-
hverjar vímspestir í tvígang og var
lengi slappur eftir þær. Svo var gigtin
æðandi hreint um allan skrokkinn
og gerði mér lífið leitt. Því var það að
nokkm fyrir jólin ræddi ég það við
lækni minn hvort ekki væri reynandi
fyrir mig að fara ú Heilsuhæli NLFÍ í
Hveragerði í einn múnuð eða svo og
fú þar meðferð er dregið gæti eitt-
hvað úr verkjafargani því er mig nú
hrjúði.
Læknirinn taldi það hið besta rúð
og hinn þriðja janúar drið 2000 er
ég kominn í hendur lækna, nuddara
og alls kyns þjúlfara hér hjú HNLFÍ,
borðandi ljúffengt og hressandi nútt-
úmfæði, hlustandi nær daglega ú
fræðsluerindi um líkama minn og
súl og hinar ýmsu þarfir hvors
tveggja, sem nauðsynlegt væri að
taka tillit til, svo að vel mætti duga
til langframa.
Eftir þennan janúarmúnuð var ég
allur annar maður. Ég, sem hafði
orðið að leggja niður svo til allar
göngur utan dyra vegna stirðleika
Heima er bezt 141