Heima er bezt - 01.04.2000, Blaðsíða 38

- Jú, Pétur Geir, þakka þér fyrir.. en
... ég... - hún hikar við og roðnar
vandræðalega.
- En þú hvað, Hugborg mín? Þér er
óhætt að segja mér allt.
- Ég... ég þorði ekki að lúta bréf til
þín frú mér í póst héma, svarar hún
sakbitin.
- Jahú, þetta var ein af tilgútum
mínum. En þú svaraðir bréfinu? spyr
hann og leggur mikla úherslu ú orð-
in.
- Jú, það gerði ég.
- Og hvað varð um bréfið?
- Ég geymi það undir koddanum
mínum hjú bréfinu frú þér, svarar
hún í bamslegri einlægni.
- Gott er að heyra þetta, Hugborg
mín. En hér vaka engin forvitin augu
yfir þér, mú ég sjú bréfið?
- Jú, Pétur Geir, þú mútt það.
Þau ganga bæði inn í herbergið.
Hún smeygir höndinni undir kodda-
brúnina og dregur fram tvö sendi-
bréf, saman bundin, leysir þau sund-
ur og afhendir honum hans réttu
eign. Pétur Geir virðir fyrir sér nokkur
andartök utanúskrift bréfsins, svo
spyr hann hlýjum rómi.
- Lærðir þú mjög ung, Hugborg
mín, að draga til stafs?
- Jd, mamma gaf okkur systkinun-
um skrifstafi á blað um sama leyti
og hún kenndi okkur að þekkja bók-
stafina löngu dður en við byrjuðum
að ganga í farskólann heima og við
dunduðum oft við það að líkja eftir
þeirri forskrift, svarar Hugborg með
saknaðarhreimi í röddu.
Það dund hefur borið ríkulegan
úvöxt hjú þér Hugborg mín, þessi
fallega rithönd ber því vitni. Kæra
þöldc fyrir bréfið. Ég ætla að njóta
þess að lesa það þegar ég er kominn
til rekkju minnar í kvöld dður en ég
svíf inn ú draumalandið, segir hann
ústúðlega og stingur bréfinu í barm
sinn.
- Ég sú úðan að veisluborð bíður í
eldhúsinu, ég held að það sé ekki
vert að lúta reyna lengur ó þolrifin í
mömmu. Kemur þú ekki með mér
niður Hugborg mín? spyr hann og
brosir uppörvandi.
- Jú, ég er búin að ljúka því verki
hér uppi, sem Ástríður skipaði fyrir
og verð að flýta mér ú fund hennar,
svarar Hugborg og brosir dauflega ú
móti.
Pétur Geir tekur skúringafötuna sér
í hönd og heldur ú henni niður stig-
ann. Hugborg kemur í humúttina ú
eftir honum, hún óttast að þetta til-
tæki hans ýfi skapstyggð móður
hans enn meir en óður hvað hana
varðar og var þó nóg komið ó þess-
um degi.
Ástríður lítur með vanþóknun ú
son sinn þar sem hann leggur frd sér
skúringafötuna en hún segir ekkert.
Þetta er heimkomudagur hans og af
því tilefni er rétt að hreyfa engum
andmælum þó hún sé allt annað en
sdtt innra með sér.
Ert þú ekki orðin þurfandi fýrir
hressingu, Pétur Geir? spyr hún
mynduglega.
- Jú, þakka þér fýrir mamma, svar-
ar hann léttum rómi. - En ég ætla að
byrja ú því að sækja ömmu, þd erum
við öll mætt til móttökuveislunnar.
Hann hraðar sér inn í baðstofuna
og kemur aftur að vörmu spori með
ömmu sína upp d arminn. Og heim-
ilisfólkið sest saman að veisluborði.
Pétur Geir skapar líflegar umræður
ó meðan notið er rausnarlegra veit-
inga móður hans og lætur engan
undanþeginn að leggja orð í belg.
Hann spyr frétta af mönnum og
múlefríum sveitar sinnar og þeim
spumingum sem lagðar eru fýrir
hann svarar hann af hrífandi fró-
sagnarlist og léttum gamanyrðum
að ívafi. Og þessi heimkomufagnað-
ur verður öllum viðstöddum til nokk-
urrar ónægju. Svo er Pétri Geir að
þakka.
Ástríður rís fýrst fra borðum. Bú-
störf kalla og hún þarf að skipa fýrir
verkum. Hugborg fer þegar að dæmi
húsfreyjunnar hún veit hvað til síns
friðar heyrir. Friðgerður hverfúr brútt
ú vit einverunnar en feðgamir ganga
saman út úr bænum. Pétur Geir
verður að skoða sig um og líta yfir
búskapinn eftir vetrarlanga fjarvem.
Matthías hefur líka margt að ræða
við son sinn búfræðinginn, sem
hann bindur við miklar vonir og
stóra framtíðardrauma. Og senn fær-
ist kyrrsælt kvöld yfir vorbjarta veröld
með nótt í skauti.
• • •
Hvítasunnuhótíð er runnin upp.
Dagur stórra atburða í sögu mann-
kjms, stofrídagur kristinnar kirkju ú
jörð. Fermingardagur í Hjallasókn d
þessu vori. Hugborg vaknar skyndi-
lega af stuttum næturblundi, hd-
stemmd rödd húsfreyjunnar, sem
berst neðan úr eldhúsinu, rýfur
svefnfnð hennar. Hún heyrir Ástríði
segja með sama hústemmda taland-
anum, sem vakti hana:
- Nei, Matthías, ég fer ekki til
Hjallakirkju þennan hvítasunnudag.
Þú tókst stelpuna inn ú heimilið upp
ú þitt eindæmi og skalt einn leysa
þær kvaðir sem þetta tiltæki skapar
þér.
- Ég hélt, Ástríður, að ég ætti þú
konu sem sleppti öllum úsökunum
og hefríigimi úr huga sínum ú ferm-
ingardegi þessa munaðarlausa
bams, svo mörg em þau orðin hand-
tökin, sem telpuanginn hefur létt af
þér frú því hún kom hingað, svarar
Matthías stillilega.
- Ég hélt líka að þú vildir ekki falla
í óliti hjú sveitungum þínum með
því að mæta ekki við fermingarat-
höfnina. Og hver ú að sjú um að
klæða telpuna óður en hún gengur í
kirkju? Ég hefði haldið að þú vildir
sýna þig í því hlutverki heima ú
prestsetrinu, Ástríður.
- Ætli móðir þín með fulltingi prest-
frúarinnar sjúi ekki fýrir því að
skrýða hana peysufötunum, hreytir
Ástríður út úr sér.
í sömu andró kveður við ný rödd ó
þessu múlþingi og sú lætur vel í eyr-
um.
- Góðan dag og gleðilega hdtíð,
úvarpar Pétur Geir foreldra sína.
Svo spyr hann að bragði:
- Hver er það sem amma og prest-
frúin eiga að skrýða kJæðum í tilefni
dagsins?
Matthías verður fýrir svömm.
Framhald í nœsta blaði.
158 Heimaerbezt