Æskan - 01.03.1970, Blaðsíða 15

1>ÓRA M. STEFÁNSDÓTTIR
Reynið bara að taka töskuna trá
hundinum.
Athygli
Hf þis lítið (Ijótlega á þessar tvær mynd-
'r> virðast þær vera alveg eins, en svo
er þó ekki, því að sá, sem teiknaði þær,
hefur breytt neðri myndinni í 7 atríðum.
Athugið nú þessar tvær mvndir vel áður
er> þið fiettið upp á bls. 136. Þar er
lausnin.
I*<H&KHKHKH>tKHKHKHKHKHKHKH>tKH*
réttinum
pétur gamli mætti fyrir rétti sem vitni, og
Þegar að þvi var komið að vinna eiðinn,
Sa9ði fulltrúinn:
' Réttið upp hægri höndina.
En nú vildi svo til, að Pétur gamli var
orvhendur, og þess vegna rétti hann upp
vinstri hönd.
Ég sagði yður að rétta upp hægri
°öndina, sagði fulltrúinn með þjósti.
~~ Já, en ég ætla þá að láta yður vita
Pað, herra fulltrúi, að ég hef hægri höndina
vinstra megin, sagði Pétur.
LÓAIitla landnemi
20. Sögur, kvæði og
ævintýri
Þórunn, mamraa Lóu, kunni raikið af sögum, ævintýrum og
kvæðum, því að lnin var bókhneigð og las mikið, eftir því sem
henni vannst tími til.
En ekki felltli hún verk niður, þótt hún læsi, því að hún
prjónaði á meðan, og gekk hvorttveggja jafnvel. Hún las allt,
er hún náði í, á íslenzku og dönsku, og kunni mikið af sögum,
ævintýrum og kvæðum íslenzku skáldanna, sent uppi voru um
hennar tlaga og fyrr.
Hélt hún einkum mikið upp á ljé>ð Jónasar Hallgrímssonar
og Bjarna Thorarensens og fór með þau fyrir börnin sín.
í rökkrinu safnaði hún oft hópnum . sínum í kringum sig,
settist sjálf með prjónana og hóf að segja lrá, ýmist einhverju,
er hún minntist heiman Irá íslandi, eða einhverju, sem hún
halði lesið. Stundum kenndi hún j>eim kvæði og lög við þau,
og söng þá allur hópurinn með skærum barnaröddum.
Á þann hátt lærðu börnin íslen/.k kvæði og að tala íslenzku.
Þau lærðu svo gott íslenz.kt mál af foreldrum sínum, að ekkert
þeirra týndi því nokkurn tíma. Ein systirin, sem fór að heiman
rúmlega fermd, lærði hjúkrun og dvaldi í tugi ára nieðal ensku-
mælandi fólks og sá sjaldan íslending, kom til íslands fyrir
nokkrum árum. Hún talaði svo vel íslenzku, hreina og óbjagaða,
að allir undruðust og sögðu, að engu væri líkara en hún væri
uppalin á góðu sveitaheimili á íslandi, svo laust var mál hennar
við útlend orðskrípi, og allir sögðu, að hún talaði miklu betri
íslenzku en almennt væri töluð í Reykjavík.
En eina íslenzkukennsla hennar var móðurmálskennslan heima
í æsku, vestur í skógum Kanada og ekki sízt rökkurstundirnar
hjá mönnnu.
Nú ætla ég að segja ykkur eina af sögunum, sem Þórunn
sagði börnunum sínum. Sumar þeirra veit ég, að ]>ið kannizt
við, eins og til dæmis Búkollu, söguna af Loðinbarða, Strútssyni
o. fl. Líka þekkið þið kvæði eins og Óhræsið, Dalvísur og fleiri,
sem hún kenndi og söng með börnunum sínum. Ef |>ið þekkið
þau ekki, þá liiðjið mönnnu ykkar eða pabba að kenna ykkur
þau, eða benda ykkur á bækurnar, sem þau eru í. Sum eru í
Skólaljóðum, önnur í Svanlivít o. s. frv.
En nú skal ég byrja á einni sögu, sem hún sagði börnunum
olt og ég býst ekki við að þið halið heyrt áður.